ΟΤΙ ΑΝ ΑΥΤΩ ΔΟΚΕΙ
ΑΡΙΣΤΟΝ ΕΙΝΑΙ






Διακύρηξη
Όραμα
Δράσεις
Αρχές
Αξίες
Στόχος
 
Ψήφος η απεμπόλιση της ανθρωπιάς

                     

 Άνθρωπος είναι το όν που ανελίσσει τον λόγο άν<άνω+θρώσκω<ανελίσσω+ωπός<όψιν ή λόγος. Μεσω της εκλογικής τελετουργίας απεμπολείται η ίδια η ανθρωπιά, αφού μόνο το πολιτικό όν που κατέχει τις τρείς εξουσίες είναι ελεύθερο να ανελιχθεί.

Ο άνθρωπος είναι ζώο πολιτικό άρα το λογικό τον διακρίνει απο τα άλλα κοινωνικά ζώα με ισχυρό αγελαίο ένστικτο. Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο κοινωνικό ζώο αλλά και πολιτικό, δηλαδή πολιτεύεται που σημαίνει ότι διακρίνεται απο μία στάση στον ατομικό και δημόσιο  βίο που ορίζεται απο την αντίληψη των πραγμάτων και την λογική κρίση.

Αυτή η στάση ή με άλλα λόγια ηθική ορίστηκε ώς ιδιωτική πολιτική, ενώ πολιτική η δημόσια ηθική. Ο οικονόμος στα του οίκου του, όταν λάβει πολιτικό αξίωμα θα προβάλει δημοσίως αυτήν την ηθική στάση της οικονομίας, ομοίως ο άσωτος θα μεταφέρει και δημοσίως την οικεία του στάση και συμπεριφορά.

Κατα συνέπεια ο άνθρωπος πραγματώνεται ώς τέτοιος όχι κοινωνικά αλλά πολιτικά.

 Ο άνθρωπος ώς μέλος της κοινωνίας δεν ολοκληρώνεται εξορισμού αφού η λογική του όπως είδαμε τον διακρίνει ώς πολιτικό όν που σημαίνει πως πρέπει να συμβάλει στην πολιτική οικονομία της κοινωνίας του με την ιδιωτική του πολιτική, την ηθική του στάση. Θα πρέπει δηλαδή να συνεισφέρει στην διαχείρηση των κοινών με την προσωπική λογική του. Εδώ διαφαίνεται καθαρά πόσο σημαντική είναι η διαφορά των χαρακτήρων και η ανάπτυξη ξεχωριστών και ιδιαίτερων προσωπικοτήτων, ώστε να αξιοποιούνται αυτές ακριβώς οι διαφορετικές οπτικές στην πολιτική ζύμωση, ειδάλλως θα ήταν αρκετή μια ομονοούσα ολιγάριθμη ομάδα  ή ένας μόνο ιθύνων νούς να λύσει μιας δια παντός το πολιτικό ζήτημα, με φυσικό επακόλουθο την περιθωριοποίηση των λοιπών ποιοτήτων ή την ομογενοποίησή τους σε ένα υποτακτικό μοντέλο ακολούθων όπως σήμερα.

Η πολιτική πραγμάτωση γίνεται με την νομή απο το κάθε μέλος της κοινωνίας των τριών εξουσιών, δηλαδή της δικαστικής, της νομοθετικής και της εκτελεστικής αρχής και αυτή ακριβώς η νομή τον καθιστά πολίτη και όχι υπήκοο. Ο πολίτης τώρα ορίζει την καθημερινότητα του ελέγχοντας τις αρχές μεσα απο την εκκλησία του δήμου, δικάζοντας στην Ηλιαία ή νομοθετώντας στην βουλή εκ περιτροπής και με κλήρωση. Το μέλος αυτό στην κοινωνία του είναι πιά πολίτης και η κοινωνία πόλη. Έχει πραγματωθεί μέσα απο την πολιτική πρακτική και την εμπειρία καταλαμβάνοντας θέσεις και αξιώματα δια κλήρου ώστε ανάλογα με την ηλικία και την εμπειρία που έχει αποκομίσει να διαχειρίζεται τις ευθύνες τις δικές του και της πόλης.  Ο πολίτης είναι κατα ανάγκη λόγω θέσης και ρόλων, υπεύθυνος για τον εαυτό του και τους άλλους, έχει την εξουσία να ορίζει την ζωή του και του συνόλου και ώς συνέπεια  έχει όλα τα δικαιώματα που απορεόυν απο αυτην την δύναμη. Ως πολίτης είναι πιά ελεύθερος. Ο άνθρωπος ώς πολιτικό όν δηλαδή κάτοχος δικαστικής νομοθετικής και εκτελεστικής αρχής είναι ελεύθερος και όχι δούλος.

Αναγκαία τα συμπεράσματα απο την παρατήρηση της κοινωνίας και των μελών της που τις στερούνται είναι πως αυτές οι κοινωνίες και τα μέλη τους ουδόλως πρέπει να χρησιμοποιούνε τους όρους πολίτης, δημοκρατία, ή ελευθερία. Ακόμα και οι κυρίαρχες ολιγαρχίες επονομαζόμενες δημοκρατίες, δεν συναποτελούνται απο ελεύθερους αφού  οι βουλευτές τους δεν δικάζουν, οι δικαστές τους δεν νομοθετούν και τον έλεγχο τους τον έχει ο τύπος χωρίς δικαίωμα δικαστικής παραπομπής  που θα πρεπε να διατηρεί ο λαός μέσω της  εκκλησίας του δήμου. Ως εκ τουτου  η μια εξουσία επιβάλει τον έλεγχό της στην άλλη ή επιδιώκει να την απορροφήσει και με αυτόν τον τρόπο οι 3 αρχές ιδιοποιούνται απο μία ή συγχωνεύονται σε μία. Την διάκριση των εξουσιών και τον έλεγχο της μίας απο την άλλη ως ίδιον της δημοκρατίας την διαδέχεται ή σύμφυση των εξουσιών. Όταν μάλιστα την νομοθετική την ελέγχει απόλυτα το κυβερνών κόμμα που υπακούει στα καλεύσματα ενός παντοδύναμου πρωθυπουργού έχουμε συγκεκαλλυμένη μοναρχία.

Τα μέλη αυτής της κοινωνίας με το εκλογικό σύστημα  καλούνται κάθε τέσσερα χρόνια να αποποιηθούν το δικαίωμα πολιτικής νομής των τριών εξουσιών και σύγκλισης εκκλησίας του δήμου δια της ψήφου. Καλούνται να παραχωρήσουν πρώτα το ανθρώπινο δικαίωμα της συγκέντρωσης σε οργανωμένους δήμους μεσω αρχών, την σύσταση της εκκλησίας του δήμου καθε Κυριακή-Ηλιοδίτη. Καλούνται να ξεχάσουν και την σκέψη ακόμα της σύστασης μεσα απο την εκκλησία του δήμου δικαστικών αρχών άρα λαικών δικαστηρίων, και φυσικά  βουλής ετήσιας διαρκειας μέσα απο τους δήμους.

 Τα μέλη αυτής της κοινωνίας δια της ψήφου απεμπολούν την πολιτική ευθύνη άρα και την ευθύνη διαχείρισης της καθημερινότητάς τους παραδίδοντάς την σε επαγγελματίες εξουσιαστές. Τα μέλη αυτής της κοινωνίας δια της ψήφου παραχωρούν το δικαίωμα του πολίτη άνευ όρων και συμβιβάζονται να παραμένουν υπήκοοι των εξουσιαστών με μόνο αντάλλαγμα να μην αποκαλούνται ανοικτά έτσι για να μην προσβάλλονται.Υποχρεωτικά τα μέλη αυτής της κοινωνίας παραμένουν κοινωνικά όντα και όχι πολιτικά όπως οι αγέλες των ζώων και φυσικά έχουν και την αυτή αντιμετώπιση απο τους κρατούντες ποιμένες τους:βοσκή, άρμεγμα, κουρά, σφαγή.

Οι υπήκοοι καθίστανται έτσι ανθρωπόμορφα ζώα απο επιλογή, που όπως είδαμε θίγονται μόνον αν οι εξουσιαστές τους αποκαλέσουν έτσι ανοιχτά ασχέτως αν ως ζώα τους διαχειρίζονται. Γιαυτό και στην πολιτική και στο εμπόριο οι πωλητές ιδεών και προϊόντων αρμέγουν τον λαό κολακεύοντάς τον ώς κυρίαρχο, αυτεξούσιο και λοιπά φαιδρά. Εφόσον δεν πραγματώνονται ώς πολιτικά όντα εξορισμού δεν πραγματώνονται ώς άνθρωποι, διαβιούν ακριβώς όπως τα υπόλοιπα ζώα αφού ιδιωτεύουν στην κοινωνική σφαίρα περιορίζονται δηλαδή στην σφαίρα της αναπαραγωγής, επιβίωσης και υπεροχής.

Αφου δεν πραγματώνονται ώς πολιτικά όντα εξορισμού δεν είναι ελεύθεροι αλλά δούλοι των παραπάνω βασικών ενστίκτων και των όρων διαβίωσης του περιβάλλοντός τους, αφού αυτά τα ένστικτα και το περιβάλλον δεν τα διευθετούν οι ίδιοι αλλά τα διαχειρίζονται και φυσικά το εκμεταλεύονται άλλοι. Στο επίπεδο των ενστίκτων οι επιθυμίες και οι φόβοι, ενώ στο περιβάλλον ο συσωρευμένος δημόσιος πλούτος η πολιτιστική κληρονομιά και οι άλλοι υλικοί και άυλοι πόροι είναι αντικείμενο εκμετάλευσης ακριβώς λόγου αυτής της πολιτικής παραίτησης δια της ψήφου. Όλη αυτή ή ιδεολογική πίεση για συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία απο την μεριά των υποψήφιων εξουσιαστών παίρνει νόημα όταν ακριβώς μέσω αυτής ζητείται η εθελούσια κοπαδοποίηση της κοινωνίας ως εμπορικό αντικείμενο και νομιμοποίηση της εξουσίας τους. Η κυρίαρχη προπαγάνδα προκειμένου να κολακεύσει τα αγελαία ζώα να νομίζονται άνθρωποι βαφτίζει αυτήν την ιδιωτεία πολιτικό δικαίωμα, χρίζει τους υπήκοους πολίτες.  

Η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας απο τον λαό είναι κατάκτηση του ατόμου της ιδιότητας του πολίτη, δηλαδή των τριών εξουσιών μεσα απο την αυτοθέσμιση της εκκλησίας του δήμου. Ενώ η οργάνωση των δήμων είναι το πρώτο βήμα για την επανασύσταση της δημοκρατίας η άρνηση της ψήφου συνιστά την άρνηση της πολιτικής παραιτήσεως, της  μη ανθρώπινης πραγμάτωσης.

 ΚΡΑΤΟΣ ΔΗΜΩΝ

 

 

Νόμοι
Ποινές - Δικαιώματα
Κοινωνική - Οικονομική Πολιτική
Σοφιστική Σχολή
Συνδρομές - Εισφορές


Επιστροφή