ΟΤΙ ΑΝ ΑΥΤΩ ΔΟΚΕΙ
ΑΡΙΣΤΟΝ ΕΙΝΑΙ



 



Διακύρηξη
Όραμα
Δράσεις
Αρχές
Αξίες
Στόχος
        Προς αυτοαποκαλούμενους Δημοκράτες
Λόγος δηκτικός

                   

Η υιοθεσία του προσδιοριστικού όρου Δημοκράτης είναι ανευ νοήματος  έξω απο την Δημοκρατία, αλλά και ο όρος  πολίτης είναι κενό γράμμα, έξω απο την Πόλη.Και αυτό γιατί η Δημοκρατία είναι πρακτική, άσκηση ρόλων με ανάληψη ευθυνών στο πλαίσιο λειτουργίας της και όχι μια ταυτότητα.

Πολίτες μπορουν να λέγονται αυτοί που άρχουν και άρχονται με την σειρά τους. Αυτοί που μόνο άρχουν επαγγελματίες εξουσιαστές και αυτοί που μόνο άρχονται δούλοι. Υπάρχουν δύο είδη δούλων κατά τον Αριστοτέλη. Οι εξ αναγκης και οι φύσει δούλοι. Οι εξανάγκης χάσανε την ελευθερία τους ηττώμενοι στην μάχη ή γεννήθηκαν υπόδουλοι, ενώ οι φύσει δούλοι έχουν ψυχολογική προδιάθεση να υπηρετούν.

Αυτοί, ανιχνεύουν την ηγεσία και σπεύδουν να την υπηρετήσουν, όπως ο άνεργος ψάχνει για δουλειά και τρέχει να την αδράξει. Στις πλάτες τους στηρίχθηκε κάθε καθεστώς κάθε τυρρανία. Η εξουσία ερμηνεύεται ως ασφάλεια, συνιστά την σκέπη τους άρα την προστασία τους, έτσι εξ  ορισμού η ελευθερία συνιστά τον φόβο απώλειας της ασφάλειας που επιζητούν, γιαυτό η προδοσία και η κολακεία είναι σύμφυτη με την δουλεία.

Κάθε δράση που αποσκοπεί στο γκρέμισμα ή στην φυγή απο ένα καθεστώς εγείρει την προδοσία ώς ανακλαστική αντίδραση. Η εξουσία αγκαλιάζεται με κολακεία για να μην απωλέσει ο δούλος τον πατέρα του ενώ χρησιμοποιείται και η πειθώ με την μορφή της προπαγάνδας για να πειστούν και οι λοιποί και να μεγαλώσει το εύρος των πειθήνιων υποτακτικών.

Ο εξανάγκης απο τον φύσει δούλο διακρίνονται απο το ένστικτο της ζωής. Ο φύσει δούλος δεν το έχει, επιζητητά μόνο μια ασφαλή επιβίωση.

Αν αφήσετε την πόρτα ενός κλουβιού με μερικά πουλιά, ένα απο αυτά θα αποδράσει αμέσως και θα πετάξει με ορμή στο εγγύτερο δέντρο. Το ζωτικό αίσθημα θα το οδηγήσει στην ελευθερία, γιατί θυμάται πως η φύση του είναι να βρίσκει μόνο του την τροφή να φτιάχνει φωλιά πάνω στα δέντρα και όχι να σιτίζεται με έτοιμη τροφή σε κλουβί. Κάποιο άλλο θα κοιτάζει την ανοιχτή πόρτα πλάγια αλλά δεν θα πλησιάζει, θα ταλαντεύεται ακούγοντας τον σύντροφό του να τον καλεί απο το δέντρο ενώ τα υπόλοιπα θα τσιτσιρίζουν τρομαγμένα. Θα χρειαστεί λίγο χρόνο μέχρι να κοντοσταθεί στο πορτάκι και να τινάξει τα φτερά του και αυτό. Τα υπόλοιπα θα γαντζωθούν τρομαγμένα μακριά απο την πόρτα, ενώ σε λίγο θα προσπαθήσουν να συνεχίσουν την ζωή που έκαναν σαν να είναι κλειστή.

Στο ανθρώπινο είδος αυτή η ψυχολογική άμυνα εμφανίζεται με πιό επιτηδευμένες συμπεριφορές. Οι φύσει δούλοι θα επικαλεστούν ακόμα και τα ανθρώπινα δικαιώματα ως δικαιολογία να εμφανίσουν το κλουβί τους ως ξενοδοχείο, τον ειρηνισμό ώς δικαιολογία να φυγομαχήσουν, αναβολές για να καλύπτουν την έμφυτη δειλία τους, και θα στηριχθούν σε προτάσεις που κολακεύουν το ευαίσθητο εγώ τους.

Θα συνασπιστούν σε ομάδες δειλών ομοίων τους που θα αναγνωρίσουν με το αλάθητο αισθητήριο της όσφρησης και μεσα στο το μικρό τους οχυρό γνωστό ως κλίκα, θα κρύβονται κάθε φορά που θα ακούν τις τρομερές λέξεις, κάλεσμα σε οργάνωση. Οι δειλές ψυχές τους τρέμουν στην κοινωνικότητα που φέρει ευθύνη, το εγώ τους κινδυνεύει να χαθεί στην οργάνωση.

Η δημοκρατία όμως θέλει τους ζωντανούς...

 

ΚΡΑΤΟΣ ΔΗΜΩΝ

 

 

Νόμοι
Ποινές - Δικαιώματα
Κοινωνική - Οικονομική Πολιτική
Σοφιστική Σχολή
Συνδρομές - Εισφορές


Επιστροφή