ΟΤΙ ΑΝ ΑΥΤΩ ΔΟΚΕΙ
ΑΡΙΣΤΟΝ ΕΙΝΑΙ



 



Διακύρηξη
Όραμα
Δράσεις
Αρχές
Αξίες
Στόχος
                       Το κράτος στο έθνος
 

 Ορίζεται το έθνος απο το κοινό συλλογικό ήθος που  χαρακτηρίζει ένα λαό, την ιστορική διακριτή ταυτότητα, που η διατήρηση της παράδοσης του καθρεφτίζει διατηρώντας τις ιδιαίτερες αντιλήψεις, στάσεις, συμπεριφορές του, εν γένει τον διαχρονικό τρόπο ζωής του. Η αγάπη που έχουν τα μέλη του στο εθνικό ήθος, προκύπτει μέσα από την   διαδικασία γνωριμίας με τα παραδοτέα έθιμα και κληρονομικά πιστεύω, μέσα απο την αποτίμηση της ιδιαίτερης αξίας τους και  καταλήγει αναπόφευκτα σε αγώνα για την επιβίωση διατήρηση και προαγωγή τους μια στάση που είναι γνωστή ως εθνισμός.

Αποτελεί μια φυσική στάση όσο και η φυσιολογική εξάρτηση του βρέφους πρός τους γονείς του, όσο το ρίζωμα κάθε ζωντανού οργανισμού στον τόπο που γεννήθηκε και  μεγάλωσε. Κάθε έμψυχο όν στον τόπο του νοιώθει ασφάλεια, βρίσκει ταίρι, τροφή, ομορφιά και μορφοποιεί έτσι την ατομικότητα του χάρη στα βιώματα που λαμβάνουν χώρα σε αυτόν τον τόπο. Αυτή η έλξη προς τον τόπο που λαμβάνει χώρα η διαμόρφωση μιας έκαστης ιδιαιτερότητας, είτε ατόμου είτε λαού ονομάζεται πατριωτισμός και συνιστά αναπόσπαστο στοιχείο του εθνισμού, ακόμα και αν αυτός ο λαός έχει στερηθεί την πατρίδα του και επιθυμεί να την ανακτήσει, η διακατέχει το φαντασιακό του ως κοιτίδα καταγωγής του.

Ένα έθνος λοιπόν ορίζεται απο διακριτό απο άλλα έθνη ήθος, που ανέπτυξε στον ιστορικό χρόνο αλληλένδετο με ένα ορισμένο τόπο, ιδιαιτερότητα που τα μέλη του φυσικά δια του εθνισμού θέλουν να διατηρήσουν.

Με το πέρας της μητροκρατίας, μιας κοινοκτημονικής τεραστίας διαρκείας ειρηνικής περιόδου, όταν την καρποσυλλογή διαδέχτηκε η καλλιέργεια της γής με την επακόλουθη συσώρευση μέσων παραγωγής πλούτου, ο τόπος έγινε πεδίο διαμάχης και τα έθνη κινήθηκαν το ένα ενάντια στο άλλο επιζητώντας ζωτικό χώρο. Αφορμές υπήρξαν αναρίθμητες, απο έρωτες, συνοριακές διαμάχες, θρησκευτικές διαφορές, το αιτούμενο στην πατριαρχική κοινωνία ήταν το ίδιο, η φύλαξη ή  κατοχή δια των όπλων του πλούτου ενός τόπου συμπεριλαμβανομένου και αυτού του ηττημένου έθνους.

Οι άντρες ώς το ισχυρό φύλο, δημιούργησαν για τις ανάγκες της φύλαξης και κατοχής τα όπλα τους μετασκευάζοντας τα γεωργικά τους εργαλεία, την πολεμική τέχνη μέσα απο την κυνηγετική τεχνική  και την πολεμική οχύρωση απο την οικιστική τέχνη, μετατρέποντας σταδιακά  τα αρσενικά μέλη της κοινότητας απο  τροφοσυλλέκτες, γεωργούς,  κυνηγούς, σε πολεμιστές. Ταυτόχρονα τα πιό δυνατά μέλη απο τα αρσενικά, οι πολεμιστές, διατηρήσανε δικαιωματικά για τον εαυτό τους ιδιοκτησιακά προνόμια νομής και κτήσης αρχικά περιορισμένα  σε μια οικογένεια και μετά σε ένα γένος ορίζωντας έτσι μιά πρωτόλεια βασιλεία που μέσα απο διορισμένους βοηθούς εκτελούσε την διοίκηση του λαού. Η διακυβέρνηση του έθνους με την τεχνολογική εξέλιξη,  επέτρεψε την παραγωγή πλούτου και την δημιουργία πολιτισμού. Οι λαοί πέρασαν σταδιακά απο το Κράτος των ειρηνικών μητέρων στη Αρχή των ισχυρών ανδρών. Η ισονομία των μελών στην μητροκρατία όπου η σοφή Μητέρα, η γηραιότερη της Φυλής απένειμε σε όλα τα μέλη ώς ισάξια να συνεισφέρουν αλλά και να απολάβουν εξίσου, έπαυσε όταν η δύναμη των πιό δυνατών αρσενικών καθόρισε την επιβίωση ή την εξάλειψη των μελών της. Μαζί με αυτό και η θηλυκή θρησκευτική πρωτοκαθεδρία των Θεαινών, θηλυκών θεοτήτων σταδιακά μοιράστηκε τον Ουρανό και την Γή με το αρσενικό στοιχείο, εωσότου να εξαφανιστεί πλήρως στον ανατολίτικης εμπνεύσεως μονοθεισμό, μια μισογύνικη πατριαρχία όπου το θηλυκό εθεωρείτο ντροπιαστικά κατώτερο.

Όμως το κράτος δεν άλλαξε φύλο. Δεν πέρασε απο τις γυναίκες στους άνδρες, στην πραγματικότητα έγινε εξουσία. Την μητροκρατία δεν διαδέχτηκε μια  πατροκρατία αλλά η πατριαρχία. Για να γίνουμε σαφείς, η έννοια του κράτους αντανακλούσε το κοινό ήθος του έθνους που δεν είχε τίποτε να χωρίσει ανάμεσα στα μέλη του, όπου άντρες και γυναίκες είχαν τα ίδια δικαιώματα και καθήκοντα, ενώ καμία ομάδα δεν αποτελούσε αξιακά μια ιδιαιτερότητα τόσο απαραίτητη για τα υπόλοιπα μέλη ώστε να απολαμβάνει ιδιαίτερα προνόμια. Τα στήθη κάθε γυναίκας ήταν τροφή και για τα αγόρια και για τα κορίτσια της. Την πρωτοκαθεδρία των γυναικών όριζε αυτή η θαυματουργή γαλακτοφορία που συνόδευε μια εξίσου θαυματουργή κυοφορία ανάμεσα σε εξίσου εκπληκτικές στα μάτια τους εμμηνες ρύσεις. Το σώμα της γυναίκας και οι λειτουργίες του ήταν το θαύμα που διατηρούσε στην ζωή την κοινότητα. Οι οξυμένες αισθήσεις της και τα έντονα συναισθήματα  την έφερναν τόσο κοντά στην καιρική συναισθαντικότητα και την πρόβλεψη των  καιρικών μεταβολών δίνοντάς πρωτοκαθεδρία στις αποφάσεις των σοφότερων γυναικών που εξαιτίας αυτών των πνευματικών δυνάμεων τους θεωρούντο ιερές. Οι Ιέρειες συγκροτούσαν την πνευματική ηγεσία και διήυθηναν την λειτουργία της κοινωνίας απονέμοντας ρόλους και δίκαιο. Η τελευταία Μητροκρατία χάρη στα φυσικά θαλάσσια σύνορά που αποτέλεσε και τη μήτρα της Ισοκρατίας για όλη την Ελλάδα ήταν η Μινωϊκή βασιλεία της Κρήτης.

Το Μητροκρατικό πολίτευμα ανήκε στο έθνος δηλαδή σε όλα τα μέλη του, αφού όλα τα μέλη του απολαμβάνανε Ισοκρατία, στοιχείο που όρισε και το ηθικό πλαίσιο των ελληνικών πολιτευμάτων στην αρχαιότητα που εκυμάνθη μεταξύ των δύο άκρων που έθεσε η Σπάρτη και η  Αθήνα.

Η Πατριαρχία η αρχή των ισχυρών ανάμεσα στους άνδρες δεν στοιχειοθετεί κράτος αφού το στοιχείο της Ισοκρατίας αποστερείται απο το σύνολο των μελών της φυλής, και περιορίζεται στα πιό δυνατά νέα αρσενικά που μπορούνε να την προστατεύσουν με τα όπλα την ρώμη και την πολεμική τέχνη, διατηρώντας την πρωτοκαθεδρία και μαζί με αυτήν το προνόμιο της Αρχής, οδηγώντας νομοτελειακά στην ολιγαρχία, δηλαδή μια περιορισμένη, συρικνωμένη πια  ισοκρατία.

Η εξέλιξη στον άνθρωπο είναι προορισμός του, ο άνθρωπος δημιουργεί εργαλεία γιατί δύναται,  παράγει πλούτο γιατί μπορεί, αποκτάει αγαθά γιατί θέλει, έτσι μια επιστροφή σε αυτήν την ειρηνική  εποχή, μέσα απο τα συμπεράσματα της παλαιοοντολογίας,ανθρωπολογίας,γεωλογίας αρχαιολογικής σκαπάνης και μυθολογικών πηγών δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί παρά  μόνο με την πλήρη καταστροφή αυτού του πολιτισμού, του πλούτου και των μέσων παραγωγής ήτοι του αντικειμένου διαπάλης.

Σοφά λοιπόν οι Έλληνες επάντρεψαν την αναπόφευκτη πατριαρχική εξέλιξη με τα αγαθά της Ισοκρατίας, οι Σπαρτιάτες με την κοινωνική ισότητα ανεξαρτήτου φύλου  στην παιδεία, τις τέχνες τον αθλητισμό, την κοινωνική χειραφέτηση, και οι Αθηναίοι με την πολιτική ισότητα όλων των ανδρών ανεξαρτήτως κοινωνικής θέσης και οικονομικής κατάστασης δια του κλήρου και της αιρετότητας στα πολιτικά αξιώματα, την πολιτική χειραφέτηση.

Όλες οι πόλεις κράτη απότοκοι της Μητροκρατίας διατήρησαν άλλες λιγότερο άλλες περισσότερο τα Ισοκρατικά στοιχεία του παρελθόντος με άλλα λόγια, λιγότερο ή περισσότερο το Κράτος στα χέρια των μελών του.

Οι Ομηρικοί πόλεμοι ήταν πόλεμοι των βασιλείων της  πατριαρχίας, οι πόλεμοι των Πόλεων Κρατών, ήταν πόλεμοι πολιτικοί ανάμεσα στο παιδί της πατριαρχίας την ολιγαρχία και το παιδί της μητροκρατίας την δημοκρατία. Η στρατιωτική ήττα της αθηναϊκής δημοκρατίας αλλά και στην συνέχεια της σπαρτιατικής  απο την μακεδονική βασιλεία αποτελεί ιστορική ειρωνία, που επαναλήφθηκε μετά την ήττα της μακεδονικής βασιλείας απο την ρωμαϊκή δημοκρατία που εκφυλίστηκε σταδιακά στην χείριστη πατριαρχική εκδοχή της χριστιανικής βασιλείας.

Είδαμε καθαρά το Κράτος να γίνεται προνόμιο των σωματικά ισχυρών και να μετατρέπεται σε  Αρχή στην πορεία του αγώνα επιβίωσης των εθνών. Με την παροδο αιώνων διεκδικήσεων με πολεμικά μέσα που γίνονταν διαρκώς καταστροφικότερα και με ένταση βαίνουσα ολοένα αυξανόμενη το ζήτημα εθνικής επιβίωσης μετατράπηκε σε ζήτημα της ανθρώπινης επιβίωσης.

Οι πόλεμοι έγιναν τόσο καταστροφικοί που απειλείτο τό ίδιο το ανθρώπινο είδος αν όχι η ύπαρξη του πλανήτη διαβίωσης του.  Αφού η τεχνολογική εξέλιξη και ο παραγώμενος της  πλούτος που απαιτεί σταθερή νομή γής για  να παραχτεί, δεν μπορεί να αναστραφεί τότε τον πόλεμο των εθνών ώφειλε να διαδεχτεί ένας εικονικός πόλεμος, ο οικονομικός. Μια φαινάκη που έδωσε τέλος ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος αποδεικνύοντας πως η οικονομική διαπάλη για τους πόρους οδηγεί στην πολεμική λύση όταν ένα έθνος απειλείται να χαθεί.

Αυτήν την πρακτική, διαδέχτηκε μια άλλη πλάνη όπου τώρα έπρεπε να εξαφανιστεί το έθνος ώς το υποκείμενο της διαπάλης, και την γενοκτονία του πολέμου να αντικαταστήσει η εθνοκτονία. Από την απώλεια της εθνικής συνείδησης να απωλεσθούν τα ηθικά του ένστικτα και τα συλλογικά ανακλαστικά του έθνους. Νέα όπλα νοητικού ελέγχου και υποβολής στόχευσαν στην διάβρωση της εθνικής ηθικής μετατρέποντας τα μέλη του έθνους σε άτομα ανταγωνιστικά εχθρικά διακείμενα. Τους εθνικούς ανταγωνισμούς διαδέχτηκε ο ατομικός ανταγωνισμός, το δόγμα ο καθένας για το εαυτό του και όλοι εναντίον όλων, με αποτέλεσμα οι εθνικές ολιγαρχίες να παραδώσουν τα σκήπτρα στις διεθνείς ολιγαρχίες εργαλεία συγκεκριμένων εθνών που όχι μόνο δεν υπέπεσαν σε αυτήν την πλάνη αλλά και την δημιούργησαν μεσα απο αυτόν τον αόρατο πόλεμο.

Ο επόμενος πόλεμος θα αποδείξει με την σειρά του πως ούτε η αποεθνοποίηση θα τον αποτρέψει όπως δεν κατάφερε η οικονομική αντικαταστασή του. Η αποεθνοποίηση θα οδηγήσει και αυτή σε πόλεμο όταν κάποιο απο αυτά τα απειλούμενα έθνη αυτός ο φυσικός συλλογικός σχηματισμός των φυλών φτάσει πάλι σε αδιέξοδο επιβίωσης.

Ο  πόλεμος λοιπόν δεν μπορεί να αποτραπεί παρά μόνο όταν οι κυρίαρχες τάξεις, οι διεθνείς ολιγαρχίες απωλέσουν την πολιτική ισχύ που προστατεύει τα συμφέροντά τους από άλλες διεθνείς ολιγαρχίες και όλες μαζί απο τους λαούς τους. Ο πόλεμος θα αποτραπεί όταν η πολιτική εξουσία άρα και η απόφαση για πόλεμο θα περάσει στο σύνολο των μελών της και οι στρατιώτες των ολιγαρχιών απο υλικοί πόροι των πολεμοκάπηλων και των κεφαλαιοκρατών γίνουν πολίτες κύριοι της πολιτικής εξουσίας. Όταν τα έθνη απο αντικείμενα εξουσίας γίνουν πάλι υποκείμενα εξουσίας.Τότε μαζί με την πολιτική εξουσία και οι πόροι της γής που έχουν τόσο άνισα συσωρευτεί σε ασήμαντες αριθμητικά μειοψηφίες με την  έλλειψή τους να δημιουργεί τα τεράστια κοινωνικά προβλήματα και τους ανταγωνισμούς, θα επαναδιανεμειθούν σε νέες λογικές στο σύνολο της ανθρωπότητας εξασφαλίζοντας ευημερία, αξιοπρέπεια και αισιοδοξία γα το μέλλον.

Η επανακατάληψη του Κράτους απο το έθνος, η επανακατάληψη της πολιτικής εξουσίας απο τους λίγους ισχυρούς στα χέρια των πολλών σημαίνει την επαναφορά της Ισοκρατίας. Ο πόλεμος των Εθνών θα είναι πια απόφαση του συνόλου των μελών των κοινωνιών και θα είναι απόφαση δισεκατομυρίων ανθρώπων αν θέλουν τον όλεθρο τους ή την συναίνεση, αν θα επιλέξουν την σφαγή ή την συνύπαρξη. Είναι πραγματικά αδύνατο να συλλάβουμε την εικόνα εκατομυρίων πολιτών σε κάθε έθνος που έχει αποκτήσει Ισοκρατία να συμμετάσχουν σε ένα δημοψήφισμα που αποφασίζει πόλεμο όταν το συλλογικό ασυνείδητο κάθε  αγέλης επιζητάει πάντα την ειρηνική επιβίωση.

Οι ολιγαρχίες διατηρούν τα έθνη μακριά απο το Κράτος με τον ιδεολογικό προληπτικό βραχίονα, τον μονοθεϊσμό που αναθρέφει παιδιόθεν δούλους να φοβούνται και να υπακούν τον Πατέρα και τον βίαιο κατασταλτικό βραχίονα που τιμωρεί τους ανυπάκοους.  Ο ιδεολογικός βραχίονας νουθετεί τους ανθρώπους φοβερίζοντας απο τον Ουρανό και οι άγγελοι όργανα της θελήσεως Του ελέγχουν τους παραβάτες τιμωρόντας τους.  Καθ`ομοίωσιν η ολιγαρχία φοβερίζει απο καθέδρας και χρησιμοποιεί τις δυνάμεις καταστολής για να επιβάλλεται στον λαό.

Εν πολλοίς τουλάχιστον στον δυτικό κόσμο ο πατριαρχικός μονοθεϊσμός και η ηγεσία του ο κλήρος παρέδωσε την ιδεολογική ποίμανση των λαών  στον καπιταλισμό και την κυρίαρχη ελίτ του το τραπεζικό σύστημα. Η κατασταλτική εξουσία πάραυτα διαχρονικά παρέμεινε η ίδια.

Προδήλως, τα έθνη για να μπορέσουν να ανακαταλάβουν το Κράτος καλούνται να υπερβούν ώς ένα βαθμό την ιδεολογική μέγγενη και μετά  να αντιμετωπίσουν την κατασταλτική βία, έργο που αποβαίνει συχνά τόσο δύσκολο όσο και αιματηρό αλλά και συχνά χωρίς αίσιο τέλος δεδομένου πώς τα μέσα υποβολής και καταστολής βρίσκονται στα χέρια της ολιγαρχίας.

Το κύριο όπλο των λαών είναι οι τεράστιοι αριθμοί τους που όμως δεν αξιοποιούνται όταν δεν συνέχονται σε έθνος. Επειδή η ιδεολογική ποίμανση έχει πάντα στόχο την διαίρεση του λαού με την διάλυση των εθνικών συνδέσμων και σχέσεων η ιδεολογική αποτίναξη παραμένει πάντα το πρώτο καίριο πλήγμα στην εξουσία των ολιγαρχιών.  Η αξιοποίηση όμως των αριθμών μπορεί να επέλθει μόνο με την επανάκτηση των δεσμών με τον πλησίον, δημιουργώντας συγγένειες αίματος, γειτονίας, συνεργασίας, αλληλεγγύης, συνεταιρισμού, οργάνωσης του Δήμου της δομικής μονάδας της Πόλης και την σύνδεση αυτόνομων αυτοτελών  Πόλεων σε Εθνική Πολιτεία στην βάση όλων αυτών των εθνικών δεσμών.

Αυτή η αυτοργάνωση με κανόνες και αρχές, την Κλήρωση αρχών  και την ετήσια θητεία των μελών του έθνους, συστήνει ξανά το Κράτος που μπορεί τώρα να καλέσει την εθελούσια προσχώριση στις τάξεις του, μεγάλου τμήματος των οστών που συντηρούν το σώμα της ολιγαρχίας, των δυνάμεων καταστολής αφαιρώντας της έτσι το μονοπώλιο καταστολής και άρα την μόνη δύναμη να ασκεί εξουσία ώστε να γείρει η πλάστιγγα πρός το μέρος των λαών. Δεδομένου πως οι αριθμοί είναι πάντα με τον λαό η προσχώριση μέρους του στρατού και της αστυνομίας στην πλευρά του έθνους αποτελεί το διακύβευμα και στόχο της εθνικής επανάστασης για την Ισοκρατία.  

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: Το Κράτος στην εξουσία  του έθνους  ή το έθνος στην εξουσία της ολιγαρχίας;

 

  Κράτος Δήμων

 

 

 

Νόμοι
Ποινές - Δικαιώματα
Κοινωνική - Οικονομική Πολιτική
Σοφιστική Σχολή
Συνδρομές - Εισφορές


Επιστροφή