ΟΤΙ ΑΝ ΑΥΤΩ ΔΟΚΕΙ
ΑΡΙΣΤΟΝ ΕΙΝΑΙ



 
 



Διακύρηξη
Όραμα
Δράσεις
Αρχές
Αξίες
Στόχος
Κόκκινη γραμμή πατημένη στον λαιμό του λαού τυλιγμένη.
 

 

Θα είμαστε σαφεις. Σε συνέχεια της τοποθέτησης μας σχετικά με την διαπραγματευση πρέπει να εξηγήσουμε το είδος και τα παρεπόμενα της. Η διαπραγματευση έχει δύο ή και περισσότερες πλευρές που επιζητουν να επιλύσουν με μη βιαια μεσα ένα διακύβευμα εξυπηρετώντας τα συμφέροντα τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ο τρόπος απεικονίζει την αντίληψη του δικαίου της καθε πλευράς. Το δίκαιο της καθε πλευράς καθορίζεται η περιορίζεται απο την ισχύ της την δεδομένη περίοδο της διαπραγματευσης. Ειθισται η μια πλευρά να διεκδικεί και η αλλη να πραγματεύεται την διεκδίκηση ωστε να αποφευχτει η βίαια σύγκρουση, εξου και ο όρος. Οταν η μία πλευρά αρνείται να διαπραγματευτεί, τότε το διακύβευμα ειναι αδιαπραγματευτο και αυτό δεικνύει πως έχει την ισχύ να αρνηθεί την διαπραγματευση. Ενα παραδειγμα διακυβευματος ειναι οι νήσοι Τονγκα μεταξύ Ιαπωνίας και Κίνας, τα νησια Φωλκλαντ μεταξύ Αργεντινης και Μεγάλης Βρετανίας, η υφαλοκρηπίδα και η  ΑΟΖ μεταξύ Ελλαδος και Τουρκίας.

Οι κόκκινες γραμμες τίθονται απο την πλευρά που δεν  μπορεί να μην διαπραγματευτεί ένα διακύβευμα αλλά δεν θέλει και να ενδώσει στις απαιτήσεις του διεκδηκητή αμαχητί. Αν δεν έχει την ισχύ υπαναχωρεί και θέτει νέες κόκκινες γραμμές πίσω απο τις αρχικές. Αυτό που ωφείλουμε όλοι να αντιληφθούμε ειναι πως ο διεκδικητής δεν σταματάει να απαιτεί μεχρι να ικανοποιήσει πλήρως τις απαιτήσεις του και θα το κανει πατώντας καθε κοκκινη γραμμη, όσες και να τεθούνε όσο διαρκεί η διαπραγματευση. Συνεπώς οι κόκκινες γραμμές δεν υφίστανται για τον διεκδικητή αλλά μόνο για τον υπερασπιστή τους και ο μόνος τρόπος να τηρηθουν ειναι η λήξη της διαπραγματευσης την στιγμή της καταπάτησής τους. Σε καθε άλλη περίπτωση η διαπραγματευση καταλήγει στην σταδιακή ικανοποίηση των απαιτήσεων του διεκδικητή με διπλωματικά μη βίαια μεσα. Το φρούριο πάλι θα αλωθεί στην λήξη της.                             

 Ο διαλογος  Μηλίων Αθηναίων ειναι το καλύτερο παράδειγμα της σχέσης ισχύος και δικαίου. Στην τωρινή περίπτωση βλέπουμε την επανάληψη του δράματος που την θέση των Μηλίων παιρνει η Ελλάδα και την θέση των Αθηναίων η Τρόϊκα- "Θεσμοί". Θα καταλήξει στον εξανδραποδισμό μας και την πωληση της δημόσιας και ιδιωτικής μας περιουσίας με έμμεσες μορφές τραπεζικής εκποίησης υποθήκευσης εγγειας περιουσίας και λοιπά. Οι κόκκινες γραμμές θα καταπατώνται και θα τίθονται καθημερινά οσο η διαπραγματευση θα διαρκεί. Η  παραμονη μας στην Ε.Ε. θα σημανει το τέλος της υποτέλειας και την αρχή της υποδούλωσης μεχρι και την εξαφάνισή μας. Οι κόκκινες γραμμές αποτελούν ορόσημα του τέλους. Δεν θέλουμε να καταλήξουμε όμως εδώ.      

 

 Το αδύναμο μέρος μπαινει σε μια  διαπραγματευση γιατί δεν θέλει να χάσει αν εμπλακεί σε σύγκρουση ή νά χάσει περισσότερα με το να μην διαπραγματευτεί. Πρέπει να αναζητήσει λοιπόν ισοδύναμα διαπραγματευτικά χαρτιά και να μπορεί να τα χρησιμοποιήσει ώστε να μοχλεύσει τον διεκδικητή, ώστε να "φρενάρει" τίς απαιτήσεις του.

Πώς γίνεται αυτό;

Μα όταν ο διεκδικητής κινδυνεύει να χάσει περισσότερα μενοντας στην διαπραγματευση ή να χάσει περισσότερα απο όσα ήταν διατεθείμενος να παραχωρήσει. Κλασσικό παράδειγμα η Τουρκία. Καταγγελόμενη για τις παραβιασεις του εθνικού εναέριου χώρου απαντά πως το Αιγαιο της ανήκει.Οταν διαπραγματεύεται η κυβέρνηση για το χρέος αναγνωρίζει το χρέος, άρα μενει το πως και το ποτε θα το πληρώσει.

Αν η κυβέρνησή αντίθετα με την διεθνή επιτροπή για την προέλευσή του το παραπέμψει ως ειδεχθές και απεχθές στα διεθνή δικαστήρια βάζει μια κόκκινη γραμμή ανάμεσα σε αυτήν και τον διεκδικητή όχι πίσω της. Ο διεκδικητής θα χάσει το μερος που θα θεωρηθεί ειδεχθές και απεχθές, θα χάσει το δίκαιο του δανειστή οταν αποκαλυφεί η δημιουργία του και μαζί και το έρισμα της διεκδίκησης του.

Αν η κυβέρνηση  ρίξει στο τραπέζι ταυτόχρονα με την διαπραγματευση του χρέους την επίλυση των γερμανικών αποζημιώσεων περναει στην επίθεση τώρα που έχει στο τραπέζι καθισμένη την αλλη πλευρά που έως τώρα αρνείται αυτό το ζήτημα ως αδιαπραγματευτο χάριν της ισχύος της. Τοτε η κόκκινη γραμμη μπαινει πίσω απο τον αντίπαλο και μεταβαλει την άμυνα σε επίθεση.

Η δημοκρατία ως πολυαρχία μπορεί να παιξει αυτο το παιχνίδι που οι ολιγαρχίες δεν μπορουν να πάιξουν αφού τα πρόσωπα μπορουν να εκβιαστουν  να χρηματιστουν ή να απειληθουν παντοιοτρόπως απο τις ισχυρότερες. Οι οργανωμένοι πολιτικά λαοί μπορουν να αντιτάξουν τους αριθμούς τους και να θέσουν εν ισχύ τις κόκκινες γραμμές τους.   

 

ΚΡΑΤΟΣ ΔΗΜΩΝ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΡΑΤΟΣ ΔΗΜΩΝ

  <!-- Go to www.addthis.com/dashboard to customize your tools -->
<div class="addthis_sharing_toolbox"></div>

 

Νόμοι
Ποινές - Δικαιώματα
Κοινωνική - Οικονομική Πολιτική
Σοφιστική Σχολή
Συνδρομές - Εισφορές


Επιστροφή