ΟΤΙ ΑΝ ΑΥΤΩ ΔΟΚΕΙ
ΑΡΙΣΤΟΝ ΕΙΝΑΙ



 



Διακύρηξη
Όραμα
Δράσεις
Αρχές
Αξίες
Στόχος
                            Το χαμένο νόημα της ελευθερίας
 

Οι αφέντες και οι δούλοι τους εχουν απωλέσει πιά την αίσθηση του χρόνου και των χρονικών μεγεθών. Το αιώνιο μόνο παρεμένει  για αυτούς μετρήσιμο, ως εκατό ηλικιακές περιφορές της γής. Οσο για το διηνεκές, μια άγνωστη λέξη, το άπειρο, απλά μια πολύ μεγάλη μονάδα για να μετρηθεί, ενώ το Θείο χρήσιμο αν μπορεί να γινει και απτά εκμεταλεύσιμο.. Η ρουτινα του συστήματος της δουλείας που είτε την ασκούν είτε την υποφέρουν επιμηκύνει την αίσθηση του γήινου χρόνου τους απασχολώντας τους ώστε ο θανατος να φαντάζει μακρινός.Επειδή δεν τον σκεφτονται νομίζουν πως και αυτός τους ξεχνάει! Ειναι προφανώς πολύ απασχολημένοι στην δουλειά τους για να πεθάνουν..

Ταυτίζουν την υλική φτώχεια με τον θάνατο και κάνουν οτι μπορούν να απομακρυνθούν απο αυτήν γκρεμίζοντας τους συνανθρώπους τους για να πιαστούν αυτοί απο ένα φανταστικό σχοινί και όλοι μαζί κουτρουβαλάνε κάτω συμπαρασύροντας ο ένας τον άλλο. Οι ελάχιστοι που πατάνε σε πτώματα συνηδητοποιούν στην χαρά της νίκης τους το σύντομο του βίου τους και αφιερώνουν τήν υπόλοιπη ζωή τους στην αγορά πίστωσης χρόνου παραμονής. Οι χαμένοι επιλέγουν να υποφέρουν ολα τα βάσανα παρά να θυσιάσουν την μιζέρια τους για την ελευθερία τους. Δεν ξέρουν αλλωστε τι ειναι η ζωή για να αγωνιστούν για αυτήν. Αλλη μια αφηρημένη έννοια σαν το απειρο; Την ταυτίζουν με τον πλούτο. Τον ιδιο τον θάνατο τον αντιλαμβάνονται μόνο σαν το τελος του ότι υποκειμενικά μπορουν να αντιληφθούν για ζωή. Αποκτά χρήσιμο μέγεθος μόνο όταν μετατρέπεται σε αντικείμενο εκφοβισμού ή ένα ασφαλιστικό προϊόν που ανταλάσσεται με χρήμα.Το επέκεινα είναι αντικείμενο μόνο  φιλοσοφίας και οχι ενα υπαρκτό μεγεθος...Ό,τι είναι περα απο τις αισθήσεις τους ειναι ανύπαρκτο, το οριστικο τελος των αισθήσεων τους ονομάζουν θάνατο. Γιαυτο και υπομένουν όλα τα βάσανα της ακομα και τα πιο ατιμωτικά. Θεωρούν πως αφού μπορουν και τα αισθάνονται τότε ζούν...

 Αυτό το νοητικό σφάλμα τους ειναι η ίδια η αιτία των βασάνων τους η βλακεία τους αυτή καθαυτή. Το σφάλμα πως ο θάνατος ειναι το τέλος της ζωής ή αλλιώς πως η ζωή ειναι μόνο ο αισθητός κόσμος και αξίζει  να βιωθεί με κάθε έκπτωση τιμής.Πώς η ζωή ειναι πλούτος που πρέπει να αποκτηθεί με καθε μέσο και παση θυσία για να βιωθεί στο επακρο. Πως ο αγώνας για τόν πλούτο διώχνει μακρια τον θάνατο. Αυτή η νοητική ασθένεια χτύπησε  την ανθρωπότητα, οταν απώλεσε την αίσθηση της κυκλικότητος του χρόνου που είχαν οι προχριστιανικές φυσικές θεάσεις και πέρασε με την χριστιανική βία που έφερε ο φόβος του θανάτου στην γραμμικότητα, σε ένα πλασματικό χρόνο με αρχή και τέλος που οριζει οσο και να φαινεται παράξενο και τι ειναι χρήσιμο ή αχρηστο γιά τον δρόμο αυτο με λογική συνέπεια η ζωή να εξελιχθεί σε μάχη επιβίωσης.Συμβιβάζονται πιά με το ελάχιστο προσφερόμενο, να ζούνε χωρίς τιμή άρα χωρίς ήθος άρα χωρίς ενέργεια συνεπώς χωρίς ζωή..Δεν ζούνε, πεθαίνουν εν ζωή απο τον ιδιο τον φόβο τους αποτέλεσμα της άγνοιας του θανάτου στην οποία έχουν περιέλθει.

Ο μεσος προσδόκιμος χρόνος ζωής  ακόμα και σήμερα είναι μόνο μερικές δεκαετίες και απο αυτές οι τελευταίες του γήρατος ειναι τραγικά δραματικές τις περισσότερες φορές. Όμως και αυτο δεν το αντιλαμβάνονται παρά σαν ένα σχετικό πάντα. Στην βλακεία τους ζουν ανάμεσα στο πάντα, εκεί είναι αιώνιοι και αυτό τους κάνει να πλήττουν μέσα στην ιδιωτεία τους, το αίτιο της βλακείας τους άμεση συνέπεια της απώλειας της οργανικής ανθρώπινης συλλογικότητος εξαιτίας της απώλειας της μόνιμης αίσθησης του κυκλικού χρόνου.

Θα διευρύνουν το γνωσιακό τους μόνο με την επαναποδοχή της κοσμοαντίληψης της Φύσης της φυσικής θρησκείας που εμπεδώνει στην ζωή το Επέκεινα συλλογικά. Μια θρησκεία που στην συλλογικότητά της γίνεται οργανική,παράγει εθνισμό καλλιεργει έθος δημιουργεί έθνος. Σε αυτήν που διαλύεται η αυτιστική ιδιωτεία και το παράγωγο της η ανθρώπινη βλακεία αίτιο ολων των κοινωνικών δεινών και ανθρώπινων παθών. Μια φιλοσοφία της γνώσης του θανάτου που θα τους κάνει να ζήσουν την ζωή σαν το επεισόδιο αισθήσεων, τμήμα ένος ευρύτερου πέραν του χρόνου κύκλου της ατομικότητός τους. Να ζήσουν μια ζωή που αγκαλιάζοντας τον θάνατο θα αντιλαμβάνεται κάθε στιγμή στην συντομία της την μοναδικότητα της και θα επιζητεί με εορταστική άρα κοινωνική συμβίωση την χαρά των αισθήσεων χωρίς συμβιβασμούς.

Ο χαρακτήρας της φυλής μας διαμορφώθηκε στον περιβαλλοντα χώρο του, εκεί διαμόρφωσε τον εθνισμό της και το πολιτικό ήθος, το πολίτευμα της ισοκρατίας. Δέν ειναι καθόλου περίεργο που ο ελεύθερος χαρακτήρας ενός λαού είχε μια ελεύθερη θρησκεία και ελεύθερο πολίτευμα. Καθόλου περίεργο που παρήγαγε έναν αξεπέραστο πολιτισμό που δεν επαναλήφθηκε απο τους κατοπινούς δούλους. Κατακτήθηκε, καταστράφηκε και αντιγράφηκε ως κακέκτυπο μόνο στις μορφές του.

Το μυστήριο της παραγωγής ελευθέρων ανθρώπων κρύβεται στην κοσμοαντίληψη της ζωής συγκεκριμένα αυτού που ονομάζουμε σήμερα συμβατικά θάνατο. Αυτή η γνώση του θανάτου παράγει φυσική άρα απελεύθερωτική θρησκεία, το γνωστικό εργαλείο συλλογικής επικοινωνίας και εξοικείωσης με το Επέκεινα μέσω της δημόσιας και της ιδιωτικής λατρείας, παράγει και προάγει τον εθνισμό ελευθέρων που πολιτεύονται στα κοινά δίκαια με ισοκρατία και απολαμβάνουν φυσικά άρα ελεύθερα την ζωή...Αυτή η νοητική στάση είναι που δημιουργει τους ήρωες που ξεσηκώνονται που επαναστατούν για να διεκδικήσουν ξανά την ζωή για όλους θυσιαζοντας μιά ανούσια επιβίωση για το ουσιώδες την ελευθερία του συνόλου που φέρνει την φυσικότητα που ειναι απο μόνη της ευδαιμονία. Αυτή η εμπεδωμένη αντίληψη της ζωής μια πλήρης κατάφαση κάποτε χάρισε στην ανθρωπότητα εορταστική συλλογικότητα σε καθε ανθρώπινη εκφανση και δραστηριότητα με το χορό και το θέατρο, αυτή ήταν που καθιέρωσε την ισοκρατική σκέψη των προγόνων μας στο πολίτευμα τους που ατελώς γνωρίζουμε σαν δημοκρατία για να διαχειρίζεται δίκαια τα κοινά επιλύοντας τις ανθρώπινες ασυμφωνίες στην αρχή της πλειοψηφίας.

Θα μπορούσε  κανείς να υποθέσει πως ήταν αυτή η ισοκρατική αντίληψη που απελευθέρωσε τους προγόνους μας για να ειναι ευτυχείς όμως έγινε το αντίθετο! Ηταν η σφαιρική αντίληψη της ζωής και η σύμφωνη με αυτήν συλλογική στάση βιώματος της , του περάσματος της ζωής ως οργανικότητα! Ως ένας χορός φίλιων ψυχών που πιασμένες χέρι-χέρι άδουν κατερχόμενες  "εμείς μαζί ελαύνουμε πάλι στην γή μας". Αυτή έφερε την  ισοκρατία ως πολιτική στάση, ως συνεπές λογικό ακολούθημα αυτής της αντίληψής τους για την διατήρηση της ελευθερίας τους ως κοινό αγαθό!

Η ελευθερία, η έλευση του θέρους αποδίδεται στο θέρισμα του πυρρού, μεταφορικά της ψυχής που ελαύνει στην ζωή των αισθήσεων, αλλά θερίζω αρχικά στην ομηρική είχε την έννοια του περνάω, διαβιώ στο θέρος, τον καύσο του μεταγενέστερου μεσαιωνικού όρου καλοκαιριού, εξου και παρα τινος τόπου θερίζω, το γνωστό   παραθερίζω. Το θέρος έχει την εννοια του θάλπω, θεραπεύω αλλα και αναφαίνομαι. Αν κρατήσουμε σταθερά  στον νου μας τον πυρρό, δηλαδή τον ξανθοκόκκινο σπόρο του σίτου ώς εικόνα της ψυχής που στην θέρμη θάλπεται και αναφύεται στό στάχυ κατανοούμε πως η ίδια η ζωή ταυτίζεται με την ελευθερία, η ελευθερία μόνο ειναι ζωή,η ζωή όταν ειναι ζωή είναι ελεύθερη. Το πολεμικό επίφθεγμα ΕΛΕΛΕΥ πρός τον Δία Ελευθέριο  που "εφωνείτο απο τους προσιόντες εις πόλεμο μετα εμμελούς κίνησης",το  θούριο το άλκιμο δηλαδή το ορμητικό, δηλοί ορμητική διέλευση στην ζωή μέσα απο την διάσπαση του εμποδίου της παράταξης του εχθρού που πρέπει να συντριβεί. Ο αλαλαγμός ελελεύ αποκαλύπτει στον προσεκτικό παρατηρητή την αναπαράσταση του ορμητικού περάσματος της ζωής που συντρίβει τα βαρυτικά εμπόδια για να αναφανεί ξανά στην ύλη.

 Αυτό το μυστικό θα ξαναθυμηθούμε. Την χαρά στην βιωματική συλλογικότητα που θα φέρει την ορμητική ενέργεια της ζωής στις ψυχές για να διεκδικήσουν την ελευθερία τους εν ζωή και την φυσικότητα που φέρνει την ευτυχία. Θά ξυπνήσουμε την ζωή απο την καταστολή που οι δυνάστες δια του φόβου του θανάτου την έχουν θέσει στην νάρκη της ατομικότητος και της ιδιωτείας.Να καταρίψουμε την πλανερή ρήση των διαχειριστών του νου μας "μόνοι μας γεννιούμαστε και μόνοι μας πεθαινουμε"  Ο χορός των συγγενών ψυχών είναι αδιάσπαστος και αέναος.Θα ξαναθυμησουμε γνώση της ζωής ως ολότητα την ευδαιμονία στο εμείς, την χαρά στην φυσικότητα.. Η συλλογικότητα θα επέλθει φυσικά..Την ελευθερία θα την αναζητήσουν οι λαοί πιά ώς ανάγκη για να επανακτήσουν την χαρά της ζωής. Τότε θα αποκτήσει νόημα ο αγώνας και η θυσία για την ισοκρατία ώς πολίτευμα.

Να γίνουν οι μάζες των βλακών πάλι έθνη ελευθέρων που στην διαφορετικότητα τους θα κοσμίσουν την ανθρωπότητα με την ζωτικότητά των κοινωνιών τους. Να γίνει πάλι η ανθρωπότητα με τους πολιτισμούς κόσμημα  ακόμα και μετά  απο το τελευταίο ολέθριο σφάλμα της να διαχωρίσει  θάνατο από  ζωή καταδικάζοντας μια ολόκληρη ανθρωπότητα στην φυλακή της ατομικής μοναξιάς..

ΚΡΑΤΟΣ ΔΗΜΩΝ

Νόμοι
Ποινές - Δικαιώματα
Κοινωνική - Οικονομική Πολιτική
Σοφιστική Σχολή
Συνδρομές - Εισφορές


Επιστροφή