ΟΤΙ ΑΝ ΑΥΤΩ ΔΟΚΕΙ
ΑΡΙΣΤΟΝ ΕΙΝΑΙ






Διακύρηξη
Όραμα
Δράσεις
Αρχές
Αξίες
Στόχος
                      Το δικαίωμα στην Εντοπιότητα

 

Το δικαίωμα στην διαφορά δεν αρκεί. Δεν αρκεί να σεβόμαστε την διαφορετικότητα χωρίς να την εντάσουμε στο περιβάλλον που την δημιουργεί. Ο φυλετισμός ώς στάση ανοχής στην διαφορετικότητα είναι γυμνός άν δεν συνδεθεί άμεσα και απαράβατα με το ιδιαίτερο περιβάλλον που κάθε φυλή διάγει τον ιστορικό της βίο, αν δεν συνδεθεί δηλαδή με την εντοπιότητα. Δεν υπάρχει Ιστορία αν δεν υπάρχει η Φυλή που την  δημιούργησε, όπως δεν νοείται ιστορία εκτός τόπου και χρόνου.

Η έννοια της εντοπιότητας αποτυπώνεται στον χαρακτηρισμό που δίνει ένας Ρωμαίος πατέρας στον επιτάφιό της  κόρης του, επαινώντας την διότι υπήρξε πιστή μεταξύ των πιστών, pagana μεταξύ των pagani, δηλαδή πιστή στην καταγωγή της στους τρόπους  τα τοπικά ήθη, τους Θεούς της Πόλεως.

Οι άνθρωποι τού τόπου pagani στα λατινικά σε αντιδιαστολή με τους ανθρώπους που κατάγονται απο αλλού, τους alieni στα λατινικά, τους ξένους που φέρουν τα ξένα ήθη, στο παράδειγμα μας τους χριστιανούς.

Ο ντόπιος λοιπόν είναι ο κάτοικος του τόπου του, κάποιος που οι ρίζες του είναι εκεί όπου ζεί!

Οι αρχαίοι Έλληνες, βασιζόμενοι στο κριτήριο της καταγωγής, απένεμαν την ιδιότητα του πολίτη, του μέλους δηλαδή της πόλεως-κράτους, μόνο σε γηγενείς, συνδέοντας εμπράκτως την Φυλή με τη Γη. Κάτω από αυτό το πρίσμα, ο όρος Πατρώα Γη απέδιδε την ιδιότητα του πατρογονικού, του γενέθλιου τόπου, του διαποτισμένου με τις έντονες μνήμες και τις επιδράσεις του προγονικού παρελθόντος.

 Σε κάθε οικογενειακή εστία υπήρχε μια γωνιά αφιερωμένη στους προγόνους. Αυτό ήταν το βαθύτερο νόημα των των πορτραίτων που υπάρχουν στο σπίτι κάθε μεγάλης οικογένειας. Στις δύσκολες στιγμές οι πατέρες συνήθιζαν να προστρέχουν στο σημείο εκείνο του σπιτιού για να κάνουν ένα  διάλογο με τους προγόνους τους και για να καταλάβουν τις πράξεις τους. Αυτός που μετατρέπει αυτό το έθιμο σε σταθερή και ακλόνητη συνήθεια, σύντομα θα παρατηρήσει ότι περνώντας λίγες ώρες σε μια γωνία του σπιτιού αφιερωμένη στους προγόνους του, του γεννά μια εκπληκτική πηγή πνευματικής δυνάμεως. Γιατί το καθήκον μας να δίνουμε λογαριασμό των πράξεων μας στους προγόνους μας, μας υποχρεώνει σε μεγαλύτερο βαθμό απ' ότι ένας από τους πιο δραστικούς νόμους. Όπως είναι ελεεινό να προβάλλει κανείς  τους προγόνους του αν δεν έχει κάνει πράξεις που να τον αξιώνουν ως προς αυτούς.

Οι γιοί ή οι εγγονοί δεν θα έτρεχαν με τόση ευκολία προς τις   μεγαλουπόλεις αν η εγκατάλειψη του χωραφιού ή του αγροκτήματος στο οποίο εργάστηκαν και πέθαναν οι προγονοί τους σήμαινε επίσης και την εγκατάλειψη των τάφων στους οποίους κείτονται για πάντα. Όταν το άροτρο του αγρότη ανοίξει αυλάκια κοντά στους τάφους των προγόνων του, όταν ο αγρότης εκτελεί την εργασία του κοντά στο χώρο όπου κείτονται οι προγονοί του, ζει με πλήρη συνείδηση ότι είναι και αυτός ο ίδιος, με τη σειρά του, προγεννήτορας στο έδαφος όπως και οι δικοί του προγεννήτορες.

Η πτώση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας συνδέεται με την παραχώρηση του δικαιώματος του Ρωμαίου πολίτη το 212 μχχ  σε όλους τους κατοίκους της Αυτοκρατορίας και την επακόλουθη εισροή αλλοδαπών. Αυτοί οι ανέστιοι συνιστούν τον όχλο που εισάγει ξένα ήθη και προσηλυτίζεται στον διεθνισμό του χριστιανισμού που μάχεται λυσσωδώς μαζί με την εντοπιότητα και τις περιουσίες των γηγενών για να τις υφαρπάξει. Η κληρονομιά των γηγενών, πολιτιστική και υλική αποτελεί πιά λεία, αφού ο διεθνισμός δίνει δικαίωμα απόκτησής της από όλους, την ίδια ώρα που  στερεί το κληρονομικό δικαίωμα στους γηγενείς.

 

Η δημοκρατία όπου η πολιτική εξουσία ανήκει στους γηγενείς, αποτελεί το μόνο ασφαλές εχέγγυο να διατηρηθεί η εντοπιότητα, αφού μόνοι αυτοί μπορούν να αποφασίσουν αν θα την διατηρήσουν για τα παιδιά τους ή θα την εκχωρήσουν σε ξένους.  Το σύνολο των πολιτών διατηρεί το αυτεξούσιο και αποφασίζει για το Κοινό καλό, των γηγενών που απαρτίζουν την Πόλη καί όχι το αυθαίρετο διάταγμα μιας κάστας επαγγελματιών πολιτικών αμφίβολης καταγωγής και ιδεολογικής προέλευσης.

Ο δήμος, η οργανική μονάδα της δημοκρατίας είναι γέννημα θρέμμα του τόπου και τον προστατεύει πολιτικά και στρατιωτικά. Είναι ξεκάθαρο πλέον πως οι μετανάστες δεν θαθελαν ποτέ οι γηγενείς να έχουν την πολιτική εξουσία, αφού απο την ίδια την φύση καθε όν επιδιώκει να διατηρεί ένα ζωτικό χώρο για τις ανάγκες του και αντιμετωπίζει τούς εισβολείς. Όμως η δημοκρατία δεν διάκειται εχθρικά στους ξένους, προβλέπει  την ενσωμάτωσή τους στον κοινωνικό και οικονομικό ιστό, αλλά όχι στον φυλετικό και φυσικά στον πολιτικό. Ένα καλό παράδειγμα είναι και το ακόλουθο:Όταν κάποιος Αττικός  εχλεύασε τον Ανάχαρσι για την σκυθική καταγωγή του, τού είπε ο τελευταίος: για εμένα είναι ντροπή η πατρίδα, αλλά εσύ είσαι ντροπή της πατρίδος σου, αποκαλύπτοντας την αποδεκτή, γενική παραδοχή της στάσης των γηγενών έναντι των ξένων. Αυτό σε συνδυασμό με το αίτημα για πολιτογράφηση του δημοκρατικού, Συρακούσιου στην καταγωγή Λυσία, που παροό που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα  απορρίφθηκε, μας δίνει σαφώς την διακριτή γραμμή που έθετε η δημοκρατία μεταξύ γηγενών και αλλογενών.

Ποσοτικα κατά τον 4ο αιώνα π.Χ.. ο πληθυσμός της Αθήνας μπορεί να περιλάμβανε περίπου 250.000-300.000.Οι οικογένειες των γηγενών ανέρχονταν σε 100.000 και από αυτούς περίπου 30.000 ήταν οι άρρενες ενήλικες που είχαν δικαιώματα να συμμετάσχουν στη συνέλευση. Πέραν των πολιτών, ο υπόλοιπος πληθυσμός διαιρούνταν στους μετοίκους και τους δούλους, με τους τελευταίους ίσως περισσότερο πολυάριθμους. Γύρω στο 338 π.Χ., ο ρήτορας Υπερείδης ισχυρίστηκε ότι υπήρχαν 150.000 δούλοι στην Αττική. Οι δούλοι υπερτερούσαν αριθμητικά των πολιτών αλλά όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό. Όσο οι πολίτες έχουν την νομοθετική και δικαστική εξουσία, δεν είχαν να φοβηθούν τίποτε αφού οι ίδιοι ώριζαν  το πλήθος των αλλογενών μεταναστών στον τόπο τους.

Όμως  την ένταση του δεσμού  εντοπιότητος και δημοκρατίας φανερώνει περισσότερο το τέλος της. Το 322 πχχ ο Αντίπατρος κατέλυσε την Μουνιχία και εγκατέστησε Μακεδονική φρουρά. Ούτε ο διωγμός των Δημοκρατών ούτε το λουτρό αίματος ήταν αρκετό να την εξαφανίσει. Η δημοκρατία θα ανασταινόταν μόλις αποχωρούσε ο Μακεδονικός στρατός, γιατί ήταν γέννημα των Αθηναίων γηγενών. Ετσι εκπάτρισαν στην Θράκη όλους τους φτωχούς Αθηναίους, την τάξη των θητών και τους έστειλαν να καλλιεργούν ελλώδεις εκτάσεις που παραχώρησε για αυτόν ακριβώς τον σκοπό ο Αντίπατρος.

Η σημερινή πόλη της Αθήνας χρωστάει την κακοτυχία της ακριβώς στο ετερογενές μίγμα των κατοίκων της. Αλλογενείς επαρχιώτες, που καμαρώνουν για την ομορφιά του χωριού τους, υπερηφανεύονται για τον τόπο τους ενώ μισούν την πόλη αυτή που την βλέπουν μόνο ώς πεδίο ανταγωνισμού με τους άλλους επαρχιώτες για τον βιοπορισμό τους.

Καταλήγουμε πως το δικαίωμα στην διαφορά είναι αλληλένδετο αλλά και ταυτόσημο  με το δικαίωμα στην εντοπιότητα, αφού η τοπικότητα κανει την διαφορά, είναι η τοπικότητα που χαρακτηρίζει το είδος, τον χαρακτήρα, την ποιότητα εκάστου.

Ο τόπος αφήνει το στίγμα του στην ψυχή.

 

ΚΡΑΤΟΣ ΔΗΜΩΝ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



 

 

 

 

 

 

 

 
Νόμοι
Ποινές - Δικαιώματα
Κοινωνική - Οικονομική Πολιτική
Σοφιστική Σχολή
Συνδρομές - Εισφορές


Επιστροφή