ΟΤΙ ΑΝ ΑΥΤΩ ΔΟΚΕΙ
ΑΡΙΣΤΟΝ ΕΙΝΑΙ






Διακύρηξη
Όραμα
Δράσεις
Αρχές
Αξίες
Στόχος
                            Η ένοχική ανοχή 

 

Ανοχή -Ορισμός

 

Το δικαιωμα υπαρξης διαφορετικων στασεων, θεσεων, αποψεων, πρακτικων οριζεται μεχρι σημερα ως δικαιο, ενω ως αδικο το αντιθετο του, που ειναι η απαγορευση μιας οποιας ετεροτητας.

Αυτο το δικαιο οριζει και τους κανονες και τις σχεσεις συνβίωσης των μερων του συνολου.

Το δικαιο αυτο ως συμβολαιο προυποθετει αποδοχή ολων των μελων της αξιας του και συγκαταθεση όλων των μελών ως προς την αποδοχη και τηρηση του.

Εαν ενα μελος δεν το αποδεχεται  ως δικαιο δηλαδη θεωρει ορθή, την μη αποδοχη οποιας αλλης θεσης περαν αυτης που εκφραζει ως ατομο, ομας, φυλη, εθνος, ιδεολογια, τότε  δεν συμβαλλεται και κατεπεκτασην δεν υποκειται στις υποχρεωσεις και δικαιώματα ανοχης προς ετερες θεσεις.

Ευνοητο ειναι και οτι  αφου τιθεται εκτος συμφωνιας τιθεται και εκτος αυτης της συμβεβλημενης κοινωνιας της ανοχης.

 

 

  Ενοχή και ανοχή

 

Τα τελευταία 1600 χρόνια μετά την επικράτηση του χριστιανισμού, οι μισαλλόδοξες μονοθεϊστικές μοναρχικές θεσεις εχουν επιβαλει στις ανεκτικες πολυθεϊστικές δημοκρατικές  θέσεις, την ενοχή  στην  παροχης της ανοχης τους με την παραπάνω λογική,  στο βαθμο που η οποιαδηποτε σκεψη άρνησης αυτής της παροχής να  θεωρειται a-priori  ασυνεπής ως προς την αξιωματική αρχή της!

Ετσι ακόμα και ή άρνηση ανοχής στους τυρράνους να θεωρείται ασυνεπής. Η θεμελιώδης αντίφαση  ειναι η τηρηση  της αρχης της ανοχής με καθε  κοστος, αφου αυτη η ακαμπτη τηρηση οδηγει μαθηματικα στην αφαιρεση της αυτεξουσιοτητας των φορεων της αλλά και της βιολογικης τους εξαφανισης.Η θεμελιωδης αντιφαση της ειναι η μη αναγνωριση αυτης καθεαυτης να υπαρχει ως τετοια όταν αναγνωριζει δικαιωμα υπαρξης στους δεδηλωμενους  ορκισμένους εχθρούς της.

 

Αντιθετως οι φορεις της μη ανοχης, μονοθειστές μοναρχικοί θα υπεπεπταν σε ασυνέπεια μονον αν ανεχοντουσαν  αν δεχοντουσαν το δικαιωμα υπαρξης στούς άλλους.Γιατί ετσι αυτοαναιροντούνται  αφου δίνουν έστω και άθελα  δικαιωμα υπαρξης  σε  αλλόδοξους.

Αν συμβαίνει αυτό σήμερα, είναι γιατί έχουμε ενσταλάξει και εμείς την ενοχή στους απέναντι σε κάθε μισαλλόδοξη σκέψη τους. Σέ κάθε απολυταρχική σκέψη που κάνουνε νιώθουνε ένοχοι για ρατσισμό, συντήριση φασισμό, με αποτέλεσμα  τα δύο στρατόπεδα να έχουν παραλύσει αμφότερα.

Πάραυτα σήμερα αντιμετωπιζουμε μια οξύμωρη κατάσταση του να θέλεις να ανεχεσαι αυτον που δεν σε ανεχεται και αυτός να σε ανέχεται ενώ δεν το θέλει...!

 

Οι εχθροί μας  άθελά τους μας ανέχονται, για να μήν στιγματιστούν απο την κοινωνία, και εμφανίζονται ως ανεκτικοί.  Δεν δίνουν αφορμή, την ίδια ώρα που εμείς νοιώθουμε ένοχοι στην σκέψη πως θα γίνουμε ασυνεπείς με την ταυτότητά μας. Αυτή η συγκυριακή ανακωχή θα παύσει όταν οι εχθροί μας αποβάλουν το σύμπλεγμα που τους έχουμε θέσει και ως συνεπείς στην αρχή της μισαλλοδοξίας μας επιτεθούν ξανά.

 

 

 

Ο αλλόδοξος και ο μισαλλόδοξος

 

Εκ τοις πραγμασοι και ο μη ανεκτικος  οφειλει να ειναι τέτοιος,  ώστε να ειναι συμφωνος με την αρχή της μιασαλλοδοξίας και κατά προέκταση τον εαυτο του και ο ανεκτικός  οφειλει να ειναι τετοιος, για να ειναι συμφωνος με τον εαυτό του όταν ανεχεται μονον αυτους που τον ανεχονται να παραμενει ανεκτικος. Σε αντιθετη περιπτωση αμφοτεροι ακυρωνουν εαυτους.

 

Οι νομοι της φυσης ειναι κοινοι για αμφοτερους αφου καθε αντιφαση στην εξελιξη τους, καθε εμποδιο στη εκφορα  τους, συνεπαγεται και παυση του ειναι τους και κάθε εκφορά είναι αξιωματικά συγκρουσιακή! Η δυναμικη και των δυο τυπων ειναι φυσει συγκρουσιακη αφου ο ανεκτικος  οφειλει να υπαρξει ως τετοιος δηλαδη να αναγνωριζει την διαφορετικοτητα που πρέπει να του αναγνωριζεται, το ιδιο και ο μη ανεκτικος, να  μην την αναγνωριζει και ταυτόχρονα να τον αναγνωρίζουν.

 

Ο ανεκτικος  ευτυχεί μονον οταν ανεχονται την ιδιοσυσταση του αυτην της διαφορετικοτητας και εκφραζεται ανεκτικα ως προς αλληλους ενω μαραινεται οταν  στερειται αυτης της αποδοχης.

 

Ο μη ανεκτικός  ευτυχει μονον οταν ανεχονται την αλλοκοτια του αυτην της μη ανοχης της διαφορετικοτητας και εκφραζεται μη ανεκτικα ως προς αλληλους ενω μαραινεται οταν στερειται αυτην την δυνατοτητας.

 

 

Δικαιούνται της ανοχής μας οι εχθροί της ανοχής;

 

Η απαντηση στο ερωτημα εαν δικαιουνται ανοχης οι εχθροι της ανοχης διδεται απο το ιδιο το ερωτημα.

Η  μη συνεχιση  παροχης της ανοχης μας  σε αυτούς που δεν μας ανέχονται σημαίνει αμετάκλητα την    επανεξέταση   του δικαιωματος του  μη ανεκτικου μισαλλόδοξου να υφισταται ως τετοιος.

 

Επειδη η ανοχη δεν ειναι περισευμα ψυχης ουτε αδυναμια αλλα συνειδησιακο επιπεδο που αντιλαμβανεται την πολλαπλοτητα στην εξελιξη καθε ειδους παραλληλα με την πολλαπλοτητα στην εξελιξη της φυσης δεν συμβιβαζεται με οτι ξενο απο την φυση της. Όπως ακριβως και καθε φυσικο οικοσυστημα ανθισταται σε καθε βλαβερο παραγοντα επικινδυνο για την διατηρηση του με οποιο συμπτωμα:πυρετο, ριγος,θερμοκηπιου φαινομενο, σεισμο. Ο οργανισμος, το σωμα μιας εθνοτητος που αδυνατει να αποβαλλει το νοσογενη ιο, ασθενει και πεθαινει .Το ιδιο ομως ισχύει και σε καθε  αιμοδιαιτο κουνουπι που αδυνατωντας να βρει ανεκτικους λαιμούς λιμοκτονει!

 

 

 

ΚΡΑΤΟΣ ΔΗΜΩΝ

 

 
Νόμοι
Ποινές - Δικαιώματα
Κοινωνική - Οικονομική Πολιτική
Σοφιστική Σχολή
Συνδρομές - Εισφορές


Επιστροφή