ΟΤΙ ΑΝ ΑΥΤΩ ΔΟΚΕΙ
ΑΡΙΣΤΟΝ ΕΙΝΑΙ



 



Διακύρηξη
Όραμα
Δράσεις
Αρχές
Αξίες
Στόχος

       Η εξουσία στο μέσο άνθρωπο

 

                            

Δια τούτο καλώς ηύξατο Φωκυλίδης: «πολλά μεσοισιν άριστα μέσος θέλω εν πόλει είναι» Αριστ.Πολιτ. ,1295β 33-34

 

          Μετά την στρατιωτική ήττα της Δημοκρατίας ακολούθησε ο πόλεμος για την ιδεολογική της ήττα. Οι ηγεμόνες επέλεξαν τον δρόμο της σπίλωσης αρχικά και μετά της σιωπής ώστε να επικρατήσουν αφού αντιμάχονταν την ίδια την ανθρώπινη υπόσταση που είναι φύση εξουσιαστική και επιζητά να νέμεται την εξουσία.

Για να μην έχουν τους πολλούς στα πόδια τους όφειλαν να πείσουν τον λαό πως δεν δύναται να κυβερνήσει. Αυτή η πεποίθηση έπρεπε να θεμελιωθεί δημιουργώντας την μεγαλύτερη δυνατή απόσταση μεταξύ των ανθρώπων  καλλιεργώντας τον διαχωρισμό της επίλεκτης κάστας που θα κυβερνά απο το σώμα του λαού με διάφορα κριτήρια. Ο διαχωρισμός επετεύχθει πρώτα με τη οικονομική ανισότητα, την δύναμη του χρήματος που αγόρασε τις πλούσιες επαύλεις και το οικήματα των προνομιούχων, τους διδασκάλους και την παιδεία των γόνων τους, την ενδυμασία και την επιλογή ωραίων συντρόφων,απλά καθε τί που θα υποδήλωνε την διαφορά των ολίγων εκλεκτών με τους λαϊκούς.

Η οικονομική ανισότητα  συν τω χρόνω εξαθλίωσε περαιτέρω τον φτωχό τον έκανε να φαντάζει άθλιος αλλά και να είναι μακριά απο κάθε διεκδίκηση του οποιοδήποτε ρόλου του στα πολιτικά πράγματα πέραν αυτού που του επιφύλλασε το καθεστώς, του φύλακα της ολιγαρχίας, βασιλείας ή αυτοκρατορίας που εξελίχθηκε στο σημερινό μοναρχικό κοινοβουλευτικό μόρφωμα. Ο λαός υπηρέτησε αυτό το σύστημα ώς πραιτωριανός ή ματατζής, ενώ τμήματά του παρείσφρυσαν σε αυτό μέσω των κομμάτων και των συνδικάτων στην διάρκεια των κοινωνικών αγώνων του 18ου και 19ου αιώνος.

Ποιό όμως  ήταν το ιδεολογικό υπόβαθρο της δημοκρατίας που έδινε στον λαό την εξουσία; Αντίθετα με τις αντιλήψεις του ιδεολογικού γεννήτορα της ολιγαρχίας Σωκράτη, οι Δημοκράτες Αθηναίοι ένοιωθαν μέρος του λαϊκού σώματος, τμήμα του και λειτουργικό μέρος που εκδηλωνόταν πολιτικά καθε Κυριακή-Ηλιοδίτη στην Εκκλησία του Δήμου. Ουδείς θνητός όσο άριστος και να ένοιωθε, όση διαφορά στην εξωτερική εμφάνιση ή στις αρετές δέν είχε προκύψει απο παρθενογέννηση ή απο τον Θεό. Όλοι τους είχαν κοινούς προγόνους και πολλές φορές οι ίδιοι οι γονείς τους ήταν ασήμαντοι. Οι γονείς του ιδεολογικού ηγέτη της αριστείας του Σωκράτη ήταν απλοί μέσοι άνθρωποι. Του προτύπου της αριστείας, Αλκιβιάδη που ανήκε σε ονομαστό γένος, οι άλλοι συγγενείς δεν διακρίθηκαν. Του Πλάτωνος, θεμελιωτή της ιδεολογίας της αριστείας, η οικογένεια απλά ανήκε στην ανώτερη εμπορική τάξη.

Ακόμα και στις γενιές αυτοκρατόρων όπως Μάρκος Αυρήλιος-Κόμμοδος Τιβέριος-Καλιγούλας, βλέπουμε την ασυνέχεια της ποιότητος παρά την εκλεπτυσμένη παρεχόμενη παιδεία, τις ανέσεις και την επιλογή των ωραιότερων συντρόφων για λόγους ευγονικής.  

Βλέπουμε  σε κάθε παράδειγμα απο οποιαδήποτε ιστορική και σύγχρονη πηγή πώς και οι μεγάλες προσωπικότητες δεν προήλθαν παρά απο φυσικές ανθρώπινες μήτρες συνηθισμένων μέσων ανθρώπων.

Οι Έλληνες χάρην αυτής της κυρίαρχης ιδεολογίας, της Ισοκρατίας, αντί να θεμελιώσουν την θεόθεν καταγωγή σε κληρονομικό δικαίωμα νομής της εξουσίας λίγων και εκλεκτών, ενέταξαν τους Θεούς στην πολιτική ζωή εφαρμόζοντας την κλήρωση. Έτσι φαινομενικά είναι οι Θεοί που αποφασίζουν ποιός θα αναλάβει ποιά αξιώματα.

Ο πιό δυνατός, πιό πλούσιος ή έξυπνος που δεν διέθετε στο σύνολο τις δυνατότητές του αλλά τις επιδείκνυε διέπραττε ύβρι, αλλά και ο ατομιστής, ο τεμπέλης και ο φιλοχρήματος φτωχός τό ίδιο. Όλη η Ελληνική σκέψη διακατέχεται απο την έννοια της μεσότητος. O άνθρωπος είναι το μέτρο όλων των χρηστών πραγμάτων. “Παντών χρημάτων μέτρον εστί άνθρωπος”. Πρωταγόρας

Ο Αριστοτέλης χωρίζει τις πόλεις σε τρία μέρη, τους φτωχούς, τους πλούσιους και τους μεσαίους και λέει ότι:

" είναι το μεσαίο απο τα τρία μέρη που σώζει τις πόλεις, γιατί είναι πανθομολογούμενο ότι το μέσο είναι άριστο γιατί πειθαρχεί στην λογική. Αντίθετα ο φτωχός και ο πλούσιος, ο ωραίος και ο άσχημος, ο ισχυρός και ο αδύναμος υποκύπτουν αντιστοίχως στην φαυλότητα και στην ανομία. Ενώ οι μεσαίοι δεν αποφεύγουν αλλά ούτε επιδιώκουν τα αξιώματα. Όσο πιό πολλοί μεσαίοι υπάρχουν στην πόλη και να είναι πιό δυνατοί απο τους άλλους μαζί τόσο πιό σταθερή θα είναι και θα πολιτεύεται άριστα αφού είναι σύμφωνη με την φύση".

Ακόμα μας λέει ο Σταγειρίτης, πως "αυτή η πόλη που κυβερνιέται απο τους μέσους ανθρώπους, την μεσαία τάξη είναι καλύτερη γιατί είναι αστασίαστη, και οι δημοκρατίες είναι ασφαλέστερες απο τις ολιγαρχίες και πολυχρονιότερες για τους μέσους που συμμετέχουν στα αξιώματα περισσότερο στις δημοκρατίες απο τις ολιγαρχίες»

Οι σύγχρονοι άνθρωποι αλλλοτριωμένοι απο την ελιτίστικη ατομικιστική ζωή έχουν διδαχθεί πως η Αρχαία Ελλάδα ήταν μια σειρά χαρισματικών ιδιοφυϊών και όχι ο πολιτισμός του δημοκρατικού πλήθους. Ο πολιτισμός του μέσου άνθρωπου που είναι ελεύθερος να χειρίζεται τα κοινά.  Ο μέσος άνθρωπος του πλήθους στον οργανωμένο Δήμο μαθητεύει στην διαχείριση της πολιτικής, γίνεται υπεύθυνος, δηλαδή πολίτης. Ο Δήμος δεν είναι άχρωμη μάζα, είναι ισοκρατικά δομημένο λειτουργικό σύνολο πολιτών που δικαιωματικά πρέπει βάσει των ίδιων φυσικών  νόμων να αποτελέσει το πολιτικό όχημα των ανθρώπων που επιζητούν να ανακαταλάβουν την χαμένη τους πολιτική ελευθερία, το δικαίωμα του άρχειν και αρχεσθει εκ περιτροπής.

Η εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας συνιστά μεγένθυση της μεσαίας τάξης με στόχο την χρηστότητα των πολιτών και την σταθερότητα του πολιτεύματος. Σημαίνει φυσικά και άμβλυνση των οικονομικών διαφορών των τριών στρωμάτων αφού μεγενθυμένη η μεσαία τάξη θα αποροφά και πλούσιους και φτωχούς μέσα της, αφήνοντας έξω μόνο τα άκρα.  Αυτό είναι το χρέος μας να κάνουμε γνωστό πως η χρηστή εξουσία δεν πρέπει να ανήκει στους πλούσιους και ισχυρούς ούτε αποτελεί λεία των φτωχών και αδυνάτων αλλά δικαιωματικά στους μέσους που πρέπει να είναι περισσότεροι και απο τα δύο άλλα μέρη.

  Η σημερινή συρίκνωση της μεσαίας τάξης συνιστά απομάκρυνση απο την πορεία στην Δημοκρατία και γιαυτό αντιστέκεται λυσσαλέα αφού η μεσαία τάξη ενστικτωδώς αντιλαμβάνεται πως η οικονομική φθορά μεγαλώνει την απόσταση της και την εξάρτησή της απο την κοινοβουλευτική ολιγαρχία.

«Η ανυπακοή αποτελεί αρχέγονη αρετή του ανθρώπου. Δια της ανυπακοής γεννήθηκε η πρόοδος, δια της ανυπακοής και δια της εξεγέρσεως».

Όσκαρ Ουάϊλντ

ΚΡΑΤΟΣ ΔΗΜΩΝ

 

 

Νόμοι
Ποινές - Δικαιώματα
Κοινωνική - Οικονομική Πολιτική
Σοφιστική Σχολή
Συνδρομές - Εισφορές


Επιστροφή