ΟΤΙ ΑΝ ΑΥΤΩ ΔΟΚΕΙ
ΑΡΙΣΤΟΝ ΕΙΝΑΙ



 



Διακύρηξη
Όραμα
Δράσεις
Αρχές
Αξίες
Στόχος

Ο διωγμός των αχρήστων

β΄ μέρος

 

Περικλής 429 π.Χ. ετών 66: ΜΟΜΦΗ:παραιτήθηκε κατηγορούμενος. 

Ο δάσκαλος της θεωρίας του Νου ώς δρώσας ρυθμιστικής αρχής, Αναξαγόρας έδωσε στον μαθητή του Περικλή το ιδεατό πολιτικό πρότυπο καθιστώντας τον ρυθμιστή των πραγμάτων που συνέβαιναν στον καιρό του. «..διάδοχος και συνεχιστής του Εφιάλτη στην δημοκρατική παράταξη συνέχισε τις ριζοσπαστικές μεταρυθμίσεις του με στόχο να καταστήσει το πολιτικό αγαθό κοινό κτήμα όλων των πολιτών» Καργάκος. Ο Θουκιδίδης απέδωσε επιγραμματικά τις αρετές  το ήθος και την αποδοχή του απο τον Αθηναϊκό λαό με την φράση «Ο Περικλής κατείχε το πλήθος ελευθέρως». Η αριστοκρατική του καταγωγή απο την μητέρα του, ανηψιά του μεταρυθμιστή Κλεισθένη και του στρατηγήσαντος στην Μυκάλη Ξανθίππου απο το Ιερατικό γένος των Βουζύγων, η οικονομική του επιφάνεια, η υψηλή εκ φύσεων διανοητικότητα τον κατέστησαν φιλόσοφο πολίτη αντί του πλατωνικού προτύπου του φιλόσοφου βασιλέα γιατί ως πολιτικός δεν κυβερνούσε αλλά διαπεδαγωγούσε τον λαό. Ο άριστος δηλαδή πολίτης που αγωνιζόμενος για την ισότητα πρός τα πάνω και όχι προς τα κάτω αριστοποιούσε τους πολίτες.

Ο Περικλής εκλέχτηκε 20 φορές ώς ένας εκ των 10 στρατηγών με ετήσια θητεία.Πολλοί εσφαλμένα νομίζουν πως ήταν κατι σαν πρωθυπουργός στις μέρες μας στηριζόμενοι στην εικόνα που δίνει ο Θουκιδίδης ώς «αρχή του πρώτου ανδρός» επειδή επιβαλλόταν στο πλήθος δια της πειθούς. Η πειθώ όμως είναι το μόνο  μέσο που προβλέπει η δημοκρατία ως μέσο αλλαγής των πεποιθήσεων αφού το πολιτικό όν συμμετέχει σε αυτήν ώς λογικό όν ήτοι με λογικά επιχειρήματα. Ο Θουκιδίδης προέβη σε αυτήν την κρίση όχι για κανένα αλλο λόγο αλλά θέλοντας να αντιδιαστείλει  τον Περικλή με τους διαδόχους του που ενώ δεν υπολείπονταν σε προσόντα αντί να άγουν πρός τα άνω τον λαό κολακεύοντας τον για να τον ευχαριστήσουν κατήντησαν υποχείρια του. Ο Θουκιδίδης και οι ακόλουθοί του δεν θέλουν να παραδεχτουν ότι η περίοδος της δημαγωγίας ήταν ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον που θα αναλύσουμε ειδικά σε προσεχές πόνημά μας.

Παραιτήθηκε λοιπόν κατηγορούμενος απο τον αχάριστο αθηναϊκό λαό που τόσο αγάπησε ο Περικλής όπως υπονοεί η μομφή ή δεν έχουν τα πράγματα έτσι;

Η ολιγαρχική παράταξη με αρχηγό της τον Θουκιδίδη του Μελισίου εστίασαν την πολεμική τους σε συκοφαντίες περί διασπάθισης δημοσίου χρήματος στα δημόσια έργα, έργα  τα οποία η παγκόσμια κοινότητα θαυμάζει σήμερα όπως η Ακρόπολη το Θησείο το Ηρώδειο, ο Ναός του Σουνίου, ο εξωραϊσμός την Αγοράς τα Μακρά τείχη κ.ά. κατηγορώντας τους φίλους και συνεργάτες του χωρίς όμως επιτυχία. Αυτό γιατί ο Περικλής εισηγήθηκε νομοθετικά μέτρα που περιόριζαν την ελευθεριότητά των πλουσίων, θεσμούς που παρείχαν δυνατότητες απόλαυσης των πολιτιστικών αγαθών απο όλους με οικονομική μέριμνα των πλουσίων με αντάλλαγμα την κοινωνική προβολή και ασφάλεια τους. Ταυτόχρονα με την προσέλκυση πνευματικών και καλλιτεχνικών προσωπικοτήτων στην Αθήνα και τα κολοσιαία έργα τοιχοποιίας συνολικού μήκους 32.550 μ και τα λαμπρά οικοδομήματα, εισηγήται την μετατροπή των Αθηναϊκών εορτών σε πανελλήνους με σκοπό την συνένωση των πόλεων μέσα απο την αλληλογνωριμία, την εξοικίωση για την άμβλυνση των αντιθέσεών τους. Το 447 πχχ εγκρίθηκε απο την Εκκλησία με ψήφισμα πρόταση του Περικλή για αποστολή 20 επιφανών Αθηναίων σε τέσσερεις ομάδες σε όλες τις Ελληνικές πόλεις για να προσκαλέσουν αντιπροσώπους  στην Αθήνα ώστε να συζητηθεί η αναστήλωση των πυρπολημένων ιερών απο τους Πέρσες, η ελεύθερη ναυσιπλοϊα και η υπογραφή πανελλήνιας ειρήνης! Αυτό δεν άρεσε στην Σπαρτη που θα έχανε την ηγεμονία της στην Πελοπόννησο και των πολιτικών θαυμαστών της στην Αθήνα. Σε αυτό το πολιτικό όραμα του Περικλή θα πρέπει να αναζητήσουμε την αιτία των  διώξεων του κύκλου του και στην εμπιστοσύνη του λαού στο πρόσωπό του την προσχηματική μομφή όπου ο εραστής της δημοκρατίας εγκαταλείπεται απο το αχάριστο δημοκρατικό πλήθος...

Γεγονός είναι πως οι αλεπάλληλες συκοφαντίες εύρισκαν έδαφος στο συντηρητικό αθηναϊκό λαό εν μέσω του πολεμικού κλίματος και της ανασφάλειας. Εφτασαν οι ολιγαρχικοί να κατηγορήσουν  τον Περικλή για πιθανό ανατροπέα του Δημοκρατικού πολιτεύματος με υποκινητή την Ασπασία τόσο που να χαρακτηρίσουν τον  κύκλο του Πεισιστρατίδες! Η δίωξη των φίλων του αποσκοπούσε στην δυσφήμιση του Περικλή στα ματια του λαού και ενορχηστρώθηκε απο μια δράκα ολιγαρχικών που δεν δίστασαν να εκμεταλευτουν καθε ευκαιρία που τους παρουσιαζότανε. Σε μια μάλιστα περίπτωση έβαλαν τον Ξάνθιππο γίο του Περικλή να μηνύσει την Ασπασία σύντροφο του Περικλή για ασέβεια επειδή ο πατέρας του κίνησε δίκη κατά δανειστή φίλου του όταν ο τελευταίος ζήτησε να του επιστραφούν  τα δανεικά που είχε παρει ο γιός του χρησιμοποιώντας τον εν αγνοία του ώς εγγυητή  προκειμένου να συντηρεί την άσωτη γυναίκα του αφου το λιτό εισόδημα απο τον πατέρα του δεν του ήταν αρκετό! Ο Έρμιππος ο κωμωδιογράφος στρατευμένος στην υπηρεσία των ολιγαρχικών ανάλωσε τον χρόνο του σατυρίζοντας την εξωτερική εμφάνιση του Περικλέως και της Ασπασίας προσφέροντας «θυσία την χολή του στον βωμό του φθόνου» που ήθελε να διεγείρει στον λαό.Όταν τελικά κάτω απο το βάρος του λοιμού που επανέπεσε μετά την πολιορκία της Επιδάυρου του αφαιρέθηκε η στρατηγία και του επεβλήθη πρόστιμο 15 ή 50 ταλάντων ο λαός ένα μόλις χρόνο μετά ζητώντας του συγγνώμη και βαθιά μετανοημένος τον επανεξέλεξε. Συνεπώς ουδαμού προκύπτει η παραίτησή του απο πικρία αλλά η μη εκλογή του για ένα μόνο χρόνο. Το αξίωμα του ενός εκ των δέκα στρατηγών  το διετήρησε μέχρι και τον θάνατό του απο τον λοιμό. Οι αντίπαλοί του μετά τον θάνατό του αναγνώρισαν αναγκαστικά ελλείψει άλλων ηγετών τον σοφό πράο και μετρημένο χαρακτήρα του, την αφοσίωση του στο αγαθό της δημοκρατίας κατι που δεν μπορούσαν όταν το κύρος του επισκίαζε την δική τους προσωπικότητα. Ο Αθηναϊκός λαός παρά τον ασφυκτικό κλοιό των λασπολογιών, το βάρος του πολέμου και τον αφανιστικό λοιμό πολιτεύτηκε ψύχραιμα και νηφάλια και δεν πρόδωσε ποτέ τον  ηγέτη της Δημοκρατίας του.

 

Φειδίας 429 π.Χ. ετών 66: ΜΟΜΦΗ: φυλάκιση 

Οι ολιγαρχικοί αδυνατώντας να πλήξουν τον Περικλή στράφηκαν στον κύκλο του. Προσεταιρίστηκαν έναν εκ των τεχνιτών του Μέμνωνος ώστε να μηνύσει τον Φειδία για υπεξαίρεση ελαφαντόδοντου και χρυσού απο τον άγαλμα της Αθηνάς που ο ίδιος σχεδίασε και φιλοτέχνησε. Ο Φειδίας απο αγαθή τύχη είχε προνοήσει τα μέλη του αγάλματος που ήταν κατασκευασμένα απο τα δύο πολύτιμα υλικά να είναι αποσπώμενα και έτσι μπόρεσε να τα ζυγίσει και να αποδείξει στο δικαστήριο  το αβάσιμο των κατηγοριών και να αθωωθεί πανηγυρικά. Οι ολιγαρχικοί όμως δεν πτοήθηκαν. Τον μήνυσαν πάλι σύμφωνα με τον Πλουταρχο, αυτήν την φορά  για ασέβεια  επειδή απεικόνησε την μορφή του στην ασπίδα του αγάλματος της θεάς Αθηνάς  και καταδικασθείς εγκλείστηκε στην φυλακή  όπου πέθανε απο δηλητήριο που του έδωσαν οι εχθροί του Περικλή ή απο ασθένεια. Αν πράγματι έγιναν έτσι τα πράγματα όπως τα περιγράφει ο Πλούταρχος τότε φανερά το μένος των ολιγαρχικών εκμεταλεύτηκε την παρατυπία του αρχιμάστορα των μαστόρων, τα έργα του οποίου ανήκουν στην κορυφή των αριστουργημάτων της ιστορίας της ανθρωπότητος για να ικανοποήσουν το αρρωστημένο παθος τους για εξουσία..

Μια παραδοση λέει πως φυγαδεύτηκε στην Ήλιδα όπου εφονεύθη καταδικασθείς  σε θάνατο δια παρόμοια αιτία. Είναι βέβαιο πως ο Φειδίας είναι πραγματικό ιστορικό πρόσωπο και πράγματι η μορφή του απεικονίζεται στην ασπίδα της Αθηνάς και ως τέτοιο θα πέθανε μιά φορά όπως κάθε θνητός. Θα ήτο παράλογο να του δοθεί ή άδεια να κατασκευάσει το χρυσοελεφάντινο άγαλμα του Διός  στην Ολυμπία  μετά την καταδίκη του απο τους συμπατριώτες του Αθηναίους όπως τό ίδιο παράλογο να επαναλάβει βλακωδώς την ματαιόδοξη αυτή πράξη  και να διακινδυνεύσει δεύτερη φορά την ζωή του. Συνεπώς με την λογική ως γνώμονα θα πρέπει να αποκλείσουμε την εκδοχή αυτή ώς παράλογη και μάλλον να την αποδώσουμε σε φημολογία η οποία θα είχε κίνητρο μόνο την σπίλωση του ονόματός του, γεγονός που μας κάνει να σκεφτουμε το λογικό ενδεχόμενο να απέδρασε απο την φυλακή των Αθηνών πρός  απογοήτευση των εχθρών του.

Γιατί όμως πήγε στην Ήλιδα;

 Γνωρίζουμε πως ο ναός του Ολυμπίου Διός επερατώθη το -456 άρα και το χρυσοελεφάντινο άγαλμα του θεού Διός πού στέγαζε, μέχρι να κληθεί το -446 απο τον Περικλή. Άρα το έργο στην Ήλιδα πρέπει να είχε προηγηθεί γεγονός  που εξηγεί γιατί επέλεξε την Ήλιδα για τόπο διαφυγής του. Θά ήταν παράδοξο άλλωστε οι Ηλείοι να εμπιστευόντουσαν τα πολύτιμα υλικά στον Φειδία μετά την καταδίκη του απο τους συμπατριώτες επί ιεροσυλία. Προφανώς κατέφυγε εκεί λόγω του φιλικού περιβάλλοντος που είχε ήδη δημιουργήσει χάρη στο μεγαλειώδες έργο που είχε τελέσει εκεί και του θαυμασμού του απο τον λαό της Ήλιδος. Το άγαλμα της Αθηνάς Παλλαδος καθιερώθηκε το -438 ενώ ο Αριστοφάνης μας πληροφορεί πως η καταδίκη του συνέπεσε με το ξέσπασμα του Πελοποννησιακού πολέμου το -432. Θα ήταν αδύνατο λοιπόν οι Ηλείοι να εμπιστευόντουσαν την κατασκευή του Εθνικού θεού σε έναν ασεβή. Οι απόγονοί του μαλιστα τιμήθησαν για το έργο αυτό με το τίτλο των Φαιδρυντών δηλαδή αποκλειστικών για την καθαριότητα του Ναού, στοιχείο που μας δείχνει πως εκεί τέλειωσε τον βίο του και έζησαν τιμημένοι οι απόγονοί του. Το συμπέρασμα που ευλόγως εξάγεται είναι πως σε κάθε περίπτωση είτε το άγαλμα του Διός στην Ηλεία προηγήθηκε της κατασκευής της Αθηνάς στην Αθήνα και εφυγαδεύτηκε εκεί μετα την καταδίκη όπου τιμήθηκε, είτε το αντίθετο,  οι Ηλείοι με την ανάθεσή αυτή του έδωσαν την άφεση και την ηθική δικαίωση εκλαμβάνοντας την καταδίκη του ώς πολιτική σκοπιμότητα τοποθετώντας την ως αποτέλεσμα πολιτικής ραδιουργίας  των αντιπάλων του Περικλή και της Δημοκρατίας.

  


Αναξαγόρας 428 π.Χ. ετών 72: ΜΟΜΦΗ εξορία. 

Ο Αναξαγόρας ήλθε στην Αθήνα το -462 σε ηλικία 40 ετών απο τις Κλαζομενές της Μικράς Ασίας. Εντάχτηκε στον κύκλο του Περικλή προσωπικός φίλος και πολιτικός σύμβουλός του εδιώχθη επι ασέβεια βάσει ψηφίσματος του Διοπείθη για αθεϊστική διδασκαλία αστρονομικών θεωριών και πιθανώς φυλακίστηκε το -430. Οι μαρτυρίες δεν είναι συγκεκριμένες ώς πρός το αδίκημα που υπέπεσε ο Κλαζομένιος φιλόσοφος ούτε συμφωνούν περί της εκδόσεως δίκης. Αν έγινε η δίκη και απαλλάχτηκε κατόπιν παρεμβασεως του Περικλή ή φυλακίστηκε εκ του δικαστηρίου δεν είμαστε σε θέση να αποφανθούμε μετά βεβαιότητος αφού οι πηγές βρίσκονται σε ασυμφωνία ματαξύ τους. 

 «Εκείνον περίπου τον καιρό [αρχή του Πελοποννησιακού πολέμου] … ο Διοπείθης πρότεινε (στην εκκλησία του δήμου) την ψήφιση του νόμου, να καταγγέλλονται όσοι δεν πιστεύουν στα θεία ή διδάσκουν άλλες θεωρίες για τα ουράνια φαινόμενα, στρέφοντας τις υποψίες εναντίον του Περικλή διαμέ­σου του Αναξαγόρα. Τότε φοβήθηκε (ό Περικλής) για τη ζωη του Αναξαγόρα, τον φυγάδευσε από την πόλη.» ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ,Περικλής 32.1 

«Ό πρώτος πού διατύπωσε γραπτώς τη γνώμη του, με τη μεγαλύτερη σαφήνεια απ’ όλους και θάρρος, για το φως της σελήνης και τη σκιά της, ό Αναξαγόρας, δεν ήταν ο ίδιος αρχαίος ούτε η θεωρία του πολύ γνωστή, άλλα παρέμεινε ακόμη απόρρητη και κυκλοφορούσε ανάμεσα σε λίγους πού τον ασπάζονταν με κάποια επιφύλαξη μάλλον παρά με ανεπιφύλακτη εμπιστοσύνη. Γιατί δεν ανέχονταν τους φυσικούς φιλοσόφους, πού τους αποκαλούσαν τότε “μετεωρολέσχες” (αστρολόγους), επειδή μετέβαλλαν το θείον σε άλογες αιτίες, και σε δυνάμεις αδιάφορες και σε καταπιεσμένα συναισθήματα. Ακόμη και ο Πρωταγόρας εξορίσθηκε, και τον Αναξαγόρα με δυσκολία τον έσωσε από τη φυλακή ό Περικλής». ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ, Νικίας 23,2: 

ΙΩΣΗΠΟΣ, Κατ’ Απίωνος ΙΙ 265: 

Ό Αναξαγόρας ήταν Κλαζομένιος, άλλα επειδή οι Αθηναίοι πίστευαν ότι ό ήλιος είναι θεός, αυτός όμως (είπε) ότι είναι λίθος πυρακτωμένος, παρά λίγους ψήφους θα τον καταδίκαζαν σε θάνατο.

 (Πλουτάρχου-Βίοι Παράλληλοι-Περικλής)Τον δ” Αναξαγόραν, φοβηθείς, εξαπέστειλε, και συνώδευσεν ο ίδιος εκτός της πόλεως

 Ξέρουμε ότι εγκαταστέθηκε στην Λάμψακο έως τον θάνατό του το -427 όπου ετάφη με τιμές δημοσία δαπάνη απο τους Λαμψακηνούς που ίδρυσαν βωμούς στον Νου και την Αλήθεια και ετήσιων εορτών. Ητο δημοφιλής στα λαικά στρώματα για τις μετερεολογικές και γεωλογικές προβλέψεις του. Το έργο του «Περί Φύσεως» επωλείτο αντί μιας δραχμής στην Αγορά των Αθηνών την εποχή που δίδασκε ο Σωκράτης.

Ο αμερικανός I.F. Stone στο βιβλίο του «Η Δίκη του Σωκράτη» (εκδόσεις Λιβάνη) έχει αφιερώσει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στις υποτιθέμενες διώξεις των φιλοσόφων στην Αθήνα. Αποδεικνύει ότι οι «διώξεις» αυτές είναι μεταγενέστερα κατασκευάσματα (της μυστικοπαθούς και πλατωνίζουσας ρωμαϊκής περιόδου), που αποσκοπούσαν να μειώσουν την αθηναϊκή δημοκρατία, η οποία καταδίκασε τον τυραννόφιλο Σωκράτη.  και της διαπαιδαγώγησης από αυτόν αρκετών από τους τριάκοντα τυρράνους).Οι κατασκευασμένες αυτές «διώξεις» επινοήθηκαν στα πλαίσια της σωκρατοπλατωνικής μυθοποιίας.

Ποιό ήταν οι κατήγοροι του κύκλου του Περικλή; Ο Έρμιππος, ήταν κωμικός ποιητής, πρόδρομος του Αριστοφάνη. Επίσης, ο Διοπείθης, ήταν μάντης και χρησμολόγος, αντίπαλος του ορθολογιστή Αναξαγόρα. Τέλος, ο Δρακοντίδης είναι μάλλον ένας από τους μετέπειτα Τριάντα Τυράννους, άρα οπαδός του ολιγαρχικού κόμματος. Επίσης ο Άγνωνας ήταν πιθανόν ο πατέρας του Θηραμένη. Μάλιστα ο Άγνωνας ήταν ο αρχηγός των Τετρακοσίων του 411 π.χ., ενώ ο γιος του Θηραμένης ήταν ένας από τους ηγέτες των Τριάντα Τυράννων του 404 – 403π.χ.
 Τις διαδόσεις των ολιγαρχικών ότι ο Περικλής όξυνε σκοπίμως την διαφορά με τους Μεγαρείς και προκάλεσε τον πόλεμο, με σκοπό να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη από τις ανακρίσεις που είχαν ήδη αρχίσει για αυτόν και τον τον Φειδία υποστηρίζει και ο Αριστοφάνης στην κωμωδία Ειρήνη, από τον στίχο 585 και εξής, αλλά και συνεχίζει ο Πλούταρχος στον υπόλοιπο βίο του Περικλή. Με βάση και αυτά τα στοιχεία, ο Αναξαγόρας δεν καταδιώχθηκε για θρησκευτικούς λόγους, αλλά αντιθέτως τα αίτια ήσαν πολιτικά. Και σε αυτό συμφωνούν και ο Πλούταρχος και ο Διογένης Λαέρτιος. Και αυτό διότι, ο Αναξαγόρας καταδιώχθηκε στην Αθήνα, από τους πολιτικούς αντιπάλους του Περικλή, ώστε να πληγεί ο Περικλής σε προσωπικό και πολιτικό επίπεδο, επειδή ο Αναξαγόρας και ο Περικλής συνδέονταν με στενή φιλία. Άρα δεν ευσταθεί η θέση περί θρησκευτικού διωγμού.


Ηρόδοτος 429 π.Χ. ετών 59: ΜΟΜΦΗ: εξορία. 

Πράγματι ο Ηρόδοτος εξορίστηκε στην Σάμο αλλά όχι απο την Αθηναϊκή δημοκρατία ή  άλλης πόλεως δημοκρατία αλλά απο την τυραννίδα  πατρίδα του Αλικαρνασό μετά απο συμμετόχή του σε αποτυχημένη εξέγερση για την ανατροπή του Λυγδάμεως το -468 απ`όπου επανήρθε  το -454 για την τελική ανατροπή του. Ηταν πολύ εχθρικός προς την τυραννία, καθώς σε ολόκληρο το έργο του καταδίκαζε απερίφραστα το δεσποτισμό, επειδή ακριβώς αναιρεί κάθε μορφή ελευθερίας. Προερχόταν από εύπορη και φιλομαθή οικογένεια και πιθανώς γιαυτό τον λόγο παρά τα δημοκρατικά φρονήματα  τού  χαρίστηκε η ζωή απο τον τύραννο εγγονό της γνωστής μας  περσόφιλης Αρτεμισίας.  Ο πατέρας του λεγόταν Λύξης, η μητέρα του Ροιώ και ο αδερφός του Θεόδωρος. Ο θείος του λεγόταν Πανυάσις. Παρά τα καρικά ονόματα του πατέρα και θείου του   η καταγωγή του ήταν ελληνική και απο τους δύο γονείς. Μετέβη στην Αθήνα όπου θαύμασε την λειτουργία του πολιτεύματος και συνδέθηκε με τον Περικλή φιλικά. Όμως καθώς δεν ήταν γεννημένος Αθηναίος, δεν μπορούσε να γίνει Αθηναίος πολίτης με πλήρη δικαιώματα. Έτσι όταν η Αθήνα οργάνωσε μια αποικία στους Θουρίους της νότιας Ιταλίας το 444 π.χ.χ, στο πλαίσιο της πανελλήνιας πολιτικής του Περικλή, κοντά στα ερείπια της αρχαίας Σύβαρης ο Ηρόδοτος, με άλλους μορφωμένους άντρες, όπως το σοφιστή Πρωταγόρα, τον αρχιτέκτονα Ιππόδαμο, ίσως και τον Εμπεδοκλή, έλαβε μέρος στην αποίκιση· έγινε πολίτης της νέας πόλης με πολίτες απο πλείστες άλλες και  προσέλαβε την προσωνυμία Θούριος . Πέρασε εκεί μεγάλο μέρος της ζωής του, πιθανόν έως το θάνατό του μεταξύ 429/415. Προφανώς οι σύγχρονοι λασπολόγοι της δημοκρατίας να τα έχουν χαμένα οδηγούμενοι ίσως απο τον Πλάτωνα, που εξαιτίας της οργής του για ένας μέλος της εύπορης τάξης που επέλεξε  να συστρατευτεί με την Δημοκρατία αντί να επικαλείται αυθαίρετα αριστεία, δεν κάνει ούτε μνεία  στο έργο του στον πατέρα της ιστορίας..


Ικτίνος 420 π.Χ. ετών: ΜΟΜΦΗ: εξορία. 

Είναι πολύ περίεργο να έχουμε ελάχιστες πληροφορίες για τον αρχιτέκτωνα του Παρθενώνα, του Τελεστηρίου της Ελευσίνος του ναού του Άπόλλωνα στις Βάσσες. Να μην ξέρουμε πού γεννήθηκε και απο ποιούς ο αρχιτέκτων αθάνατων μνημείων! Αυτόν που οι ιερείς του μαντείου των Δελφών εμπιστεύτηκαν τα ιερά μυστικά των μαθηματικών αναλογιών. Ξέρουμε όμως πως και αυτός ανήκε στον δημοκρατικό κύκλο του Περικλή και αυτό μας εξηγεί πολλά γιαυτήν την ακατανόητη για την περίοδο και τον τόπο αποσιώπηση απο τον Πλούταρχο που προτιμάει να αναφέρει τους τρείς τεχνίτες του Τελεστηρίου αλλά όχι τον τον αρχιτέκτονα του ενώ παρά και τις ιστορικές αναφορές που επιβεβαιώθηκαν απο τις σύγχρονες μελέτες τον αναφέρει ώς βοηθό του Καλλικράτη στον Παρθενώνα!

 Είναι τουλάχιστον ύποπτο να μην γνωρίζουμε τίποτα για την ζωή του αλλά να βεβαιώνουμε πως εξορίστηκε! Είναι όμως οξύμωρο να μεμφόμαστε το δημοκρατικό πολίτευμα γιαυτό αφού οι ορκισμένοι  εχθροί του ολιγαρχικοί ήταν που κατασκεύζαν τις κατηγορίες και έσπερναν τις φήμες για κλοπές και καταχρήσεις των μεγάλων αυτών δημιουργών. Την ώρα που η Δημοκρατία στόλιζε τον πολίτευμά της στον Ιερό βράχο οι ευγενείς του ψέμματος και οι αυλικοί τους εφεύρισκαν κλοπές και καταχρήσεις.

Ασφαλώς και ο Ικτίνος αηδιασμένος αποχώρησε οικιοθελώς. Εγκατέλειψε την Αττική μετά την κατασκευή του Παρθενώνα. Ο Παυσανίας αναφέρει πως πήγε στην Πελοπόννησο όπου έχτισε τον ναό του Επικούρειου Απόλλωνα στην Αρκαδία.

 

Συνεχίζεται..

 

ΚΡΑΤΟΣ ΔΗΜΩΝ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μεγιστίας Δωδωναίος Κήρυξ

  

 

Νόμοι
Ποινές - Δικαιώματα
Κοινωνική - Οικονομική Πολιτική
Σοφιστική Σχολή
Συνδρομές - Εισφορές


Επιστροφή