ΟΤΙ ΑΝ ΑΥΤΩ ΔΟΚΕΙ
ΑΡΙΣΤΟΝ ΕΙΝΑΙ






Διακύρηξη
Όραμα
Δράσεις
Αρχές
Αξίες
Στόχος

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ

 

 

  

 

Αν μας ζητηθεί σήμερα να απαντήσουμε  στο ερώτημα ποιοι είμαστε ή τι εκπροσωπούμε θα απογοητεύσουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς. Στην συνηθέστερη περίπτωση θα πλατειάσουμε σε ιστορικές διαδρομές η θα μιλήσουμε αυτοπροσδιοριστικά  όμως δυσνόητα στους πολλούς, για αρχαιότροπη στάση και ελληνικό έθος. Στην ακόμα πιο αυστηρή ερώτηση  πώς εκφράζουμε την στάση μας, η απάντηση θα είναι πιο αποκαρδιωτική.

Θα μιλήσουμε για εκδόσεις  εντύπων με την πιο απίθανη θεματολογία και καταγγελίες που η σφαίρα απήχησής τους περιορίζεται στον κάλαθο των αχρήστων των μ.μ.ε, υπουργείων και αρμόδιων φορέων. Αν προσπαθήσουμε πάλι να ορίσουμε το σύνολό μας θα ακούσουνε τις αφαιρετικές λέξεις «ο χώρος», το «περιβάλλον». Λέξεις που ο καθείς ερμηνεύει ως στατικούς ασφαλείς όρους που κάλλιστα αποδίδονται και σε θερμοκήπια, χειμαδιά αλλά και καταυλισμούς αποπνέοντας ασφάλεια και ακινδυνότητα, αφού  περικλείονται από όρια. Πόρρω απέχουν από δυναμικούς  όρους όπως κίνημα,επανάσταση ομάδες δράσης.

 

Οι περισσότεροι από εμάς μοιράζονται μια κοινή δόξα πως η πολιτική δράση περιορίζεται σε μια μαχητική αυστηρή κριτική στους κρατούντες και αυτομάτως περιορίζομαστε στο ρόλο του καταγγελτή  γεγονότων. Ότι όποια άλλη δράση αφορά τους διψασμένους για χρήμα και κυριαρχία. Ότι η συμμετοχή ή αποχή από το σύστημα είναι αυτή που ορίζει την ποιότητα ή το είδος μιάς εκάστοτε προσωπικότητας. Ότι η εξουσία διαφθείρει και είναι κακή.Πώς  λοιπόν αξιώνουμε να κρίνουμε αυτό πού φοβόμαστε;Είναι ηλίου φαεινέστερο ότι είναι τόσο δυνατό όσο αφήνουμε άλλους να το διαχειρίζονται  και να το διεκδικούν.

 

Όμως τι είναι αυτό το σύστημα;

Είναι απλά ένα διατεταγμένος οικονομικός μηχανισμός με στόχο την συσσώρευση παραγόμενου ή φανταστικού πλούτου στις μειοψηφίες. Η διάταξη  και εύρυθμη λειτουργία του μηχανισμού ορίζεται από νόμους και θεσμούς  δημιουργημένους από ανθρώπους που μοιράζονται ένα συγκεκριμένο ήθος-αντίληψης απολυταρχικής προέλευσης. Αυτό το ήθος απεχθανόμαστε αλλά δεν γνωρίζουμε να  το πολεμάμε! Το σύστημα είναι αυτό και όχι άλλο επειδή οι φορείς του  έχουν την πολιτική εξουσία να το επιβάλλουν. Όμως  εμείς το όπλο επιβολής αυτής της ανθρωποβόρου προοπτικής το αντιλαμβανόμαστε ως απευκταίο, γιατί είναι εξουσιαστικό! Θέλουμε να διατηρήσουμε την παραδοχή ότι και μόνο η χρήση αυτού του όπλου θα μας διαβρώσει. Θα συμφωνούσαν μαζί μας οι Παυλικανοί οι Βογόμηλοι οι Γνωστικοί ,οι Σούφι,οι Ινδουιστές οι χίππυς,μόνο που δεν είναι πιά στο προσκήνιο αφού αυτή ακριβώς ή στάση, τους αφάνισε...!

Εχουμε τόσο πολύ μισήσει τα έργα της εξουσίας, που έχουμε καθορίσει την ταυτότητά μας με κάθε όρο ξένο με αυτήν, με αποτέλεσμα εμείς οι θιασώτες του ενεργού οπλίτη-πολίτη στον κυρίαρχο δήμο να έχουμε ξεχάσει να την χρησιμοποιούμε. Εχουμε ξεχάσει ότι αυτή η συμμετοχή στην εξουσία με στόχο την κοινωνική οργάνωση ελευθέρων πόλεων και αντιστοίχων προτύπων πολιτών στοχεύει στην δική μας αξιοπρεπή διαβίωση.

Απεμπολούμε καθημερινά τελώντας εν πικρία απογοήτευσης,το δικαίωμα αυτοδιάθεσης εν λευκώ και επ`αορίστω.

 

Ας φανταστούμε ένα  μεσαιωνικό φέουδο οπου η εκπαιδευμένη οπλισμένη φρουρά του ηγεμόνα αυθαιρετεί καθημερινά σε ανήμπορους χωρικούς που φοβισμένοι αποδέχονται  επειδή « έτσι γινόταν πάντα».

Ποιάς δύναμης υπολείπονται και οφείλουν να αποκτήσουν;

Πολιτικής; όχι γιατί είναι κληρονομική.

Οικονομικής; όχι γιατί τους αφαιρείται.

Οπλισμού; Όχι αφού περιστασιακά θα καταφέρνουνε πλήγματα δίνοντας όμως έτσι το δικαίωμα στον ηγεμόνα να οικειοποιείται ολοένα περισσότερα δικαιώματα πάνω τους.

Τότε μόνο η θύμιση και η γνώση της Αυτοδιάθεσης θα τους οδηγήσει στην ανευ όρων κατάργηση της τυρρανίας για να την επαναποκτήσουν.

Σήμερα ένα βυζαντινοκρατούμενο κόμμα με ένα νομοσχέδιο εν καλοκαιρινί νυκτί μπορεί να άρει ακόμα και το δικαίωμά μας να εκφραζώμαστε, να βρεθούμε ξανά σε ένα νέο Βυζαντινό Ιππόδρομο! Ακόμα και αν σε 10 χρόνια γίνουμε χιλιαπλάσιοι αν δεν αυτοπροστατευτούμε πολιτικά θα εξαλειφθούμε! Αυτό διδάσκει η Ιστορία ότι παθαίνουνε οι αφελείς που προτιμούνε τον ρόλο του εύκολου θύματος. Οσο για εμάς έχουν οι θεοί! Ξεχάσαμε  από φόβο που έγινε ιδεολογία να διεκδικούμε. Ισως έκανε λάθος ο Θρασύβουλος που από την Φυλή και την Μουνιχία κατέλυσε την εξουσία των Τριάκοντα.

 

Γνωρίζουμε ότι 2 δις άνθρωποι σήμερα λιμοκτονούνε  και αλλα 2 δις ζούνε με 2 $ την μέρα. Ότι οι ζωτικοί οξυγονοδότες καίγονται ή κόβονται, ότι η Ασία και Ευρώπη πνίγεται αλλά δεν υπάρχει βούληση να υπογραφεί έστω και μια συνθήκη που να εφαρμοστεί.

Γιατί άραγε; Τα μονοθεϊστικά ιερατεία  με την ανοχή του ποιμνίου τους,  κυβερνάνε  «ελέω θεού», λόγω θεικής προνοίας εν αναμονή της επερχόμενης κρίσης, μίας συνεχώς αναβαλλόμενης δευτέρας παρουσίας, για να διαιωνίζουν έτσι  τα πολιτικά τους συστήματα.

Φοβούνται οι κρατούντες, την απώλεια συσσωρευμένου πλούτου την διακοπή διαιώνισης εξουσίας ή την απώλεια της τρυφυλής  ζωής τους; Αυτό που φοβούνται είναι η αποκάλυψη του δισχιλιετούς  ψεύδους η διαπίστωση ότι ο κόσμος μπορεί να είναι άλλος από αυτόν που έχουν ορίσει να ζούμε. Ένας κόσμος πού είναι καλύτερο να καταστραφεί παρά να είναι άλλος από αυτόν που φαντασιόνονταν επί αιώνες.

 

Κάποιοι έχουν την εντύπωση πως αίτιο αποτυχίας των μαζικών κινημάτων ήταν η ελλιπής μόρφωση των ατόμων που τα απαρτίζουν.Μαζικό το κίνημα στην Ρωσία το αυτό και στην Ισπανία.Το πρώτο κατέλαβε την αρχή το δεύτερο παρόλο που είχε και το ιστορικό προηγούμενο δεν την κατέλαβε τελικά.Ούτε οι αγρότες της Μολδαβίας του 17 ήτο σε καλύτερη ταξική ή μορφωτική κατάσταση των αγροτών της  Αραγωνίας του `36.

 Μήπως ξαφνικά οι καλλιεργημένες επιμέρους ατομικότητες χωρίς σχέδιο χωρίς δράση αφού ακούσουν το σήμαντρο της ειμαρμένης θα αναλαβουν τα ηνία που οι κρατούντες θα τους παραδώσουν είτε από ανία είτε από απελπισία,  αφού πρώτα παραδεχτούν τά λάθη τους; Δεν θα παραδώσουν στους φιλόσοφους την πολιτική δύναμη ούτε θα γίνουν ποτέ φιλόσοφοι οι ίδιοι. Όπως δεν μπορεί να εξελιχτεί ο πίθηκος τρώγοντας μπανάνες σε άνθρωπο μέσω της επιλογής. Την επιλογή τους εν` ονόματι όλων μας αυτοί την έχουν κάνει. Άλλη θέαση είναι αυταπάτη!!

 

Άλλοι πάλι περιμένουν τις συγκυρίες λες και είναι εποχικές αλλαγές που νομοτελειακά θα εμφανιστούνε αργά ή γρήγορα. Οι συγκυρίες γίνονται από αυτούς που έχουν την θέληση να τις επιβάλουν.-«Κάθε Παράδοση στηρίζεται στους ανθρώπους που την ενσαρκώνουν: είναι μέσω των ανθρώπων που γίνεται «παραδειγματική Ιστορία» στο μύθο και στην Ιστορία, στα επιτεύγματα. Δεν είναι οι παραδόσεις που εκφυλίζονται, είναι οι άνθρωποι μιας δεδομένης Παράδοσης που γίνονται, για διάφορους λόγους, ατελείς και μικροί. Όταν η διαδικασία του εκφυλισμού φτάσει στις έσχατες συνέπειές της, αυτή «στεγανοποιείται» εξαιτίας μιας δύναμης «από ψηλά», ή υποστηρίζεται από λίγους ανθρώπους «χωρίς πρόσωπο», μέχρι τη στιγμή που δεν επαληθεύονται οι συνθήκες για μια επιστροφή της.» Claudio Rutilio

 

Όσο για την επικρατούσα στους διανοούμενους μας επίκληση της ισοτιμίας της ψήφου στον απαίδευτο όχλο και κατ`επέκταση απαξίωση της ποιότητάς της, απέχουμε πολύ από να την χρησιμοποιούμε  ως ανασταλτικό παράγοντα πολιτικής δράσης. Πολλοί χρησιμοποιούν βολικά τον Πλάτων ως πολιτικό δείκτη αγνοώντας ότι η κριτική του δεν είχε αποδέκτη τον λαό ως αποτρεπτικό του άρχειν, αλλά τους ιθύνοντες του κακώς άρχειν! Αλίμονο αν νομίζουμε ότι δεν μπορούν οι πολλοί να διατηρούν το δικαίωμα να ελέγχουν τους λίγους.Πόσοι ιδιώτες θα συμμετείχαν σε μη υποχρεωτικές εκλογές;  Ελάχιστοι!

Πόσοι ιδιώτες όμως με ζέση και πάθος θα συμμετείχαν σε ψηφίσματα που αφορούν τα προβλήματά που ζούνε καθημερινά στη γειτονιά στον Δήμο τους;

Η απάντηση είναι ότι όλοι αυτοί που φαίνονται σαν μάζα σε εθνικά και γενικά θέματα είναι επιστήμονες σε τοπικά ειδικά.Στην απλή Αναλογική Δημοκρατία στην Αγορά του Δήμου τους  μπορούν να δώσουν αιρετούς και ανακλητούς αντιπροσώπους που θα απαρτίζουν την    Εθνική Βουλή. Αν είναι σήμερα Ρωμιοί φταίμε και εμείς που διστάζουμε να  είμαστε Έλληνες.

Οφείλουμε να επεναφέρουμε πολιτικά τις έννοιες της Άμεσης Δημοκρατίας, Προγονικής Στάσης βίου του Πατρώου και Μητρώου Έθους.

Όταν ορίσουμε επιτέλους τακτικές συνελεύσεις θα αποκτήσουμε μια ελάχιστη συναίνεση στόχων και θα βρούμε συλλογικά την κοινή βάση δράσης.Αλλωστε αυτό που διακρίνει την επιτυχία είναι η αδιαπραγμάτευτη βούληση επίτευξης ρεαλιστικών συμφωνημένων στόχων σε καθορισμένο χρόνο. Η έλλειψη ενός απο τα παραπάνω στοιχείου ορίζει τον ευσεβή πόθο.

Αν αυτός ο «χώρος» πρέπει να γίνει κίνημα θα πρέπει εμείς να επανακτήσουμε και την ψυχή  και την γή και το ύδωρ των Προγόνων μας.

 

ΠΟΛΙΤΕΣ ΕΡΡΩΣΘΕ

 ΚΡΑΤΟΣ ΔΗΜΩΝ

 

 

 

    

 

    

 
Νόμοι
Ποινές - Δικαιώματα
Κοινωνική - Οικονομική Πολιτική
Σοφιστική Σχολή
Συνδρομές - Εισφορές


Επιστροφή