ΟΤΙ ΑΝ ΑΥΤΩ ΔΟΚΕΙ
ΑΡΙΣΤΟΝ ΕΙΝΑΙ



 



Διακύρηξη
Όραμα
Δράσεις
Αρχές
Αξίες
Στόχος
 
Το διακύβευμα του Δημοσίου

                               

Ο άνθρωπος γεννιέται κτητικός, επιθυμεί τα υλικά, θέλει να αποκτήσει, να συγκεντρώσει, να ελέγξει, να εξουσιάσει. Απο παιδί επιζητάει να θέσει σύνορα στα αποκτήματα του να περιχαράξει τα δικά του απο αυτά των άλλων αδερφών του να ορίσει τον χώρο του απο τους γονείς του.

Αυτή η τάση δεν είναι απαραίτητα μεμπτή. Ο άνθρωπος είναι όν περίεργο, θέλει το έλεγχο των πραγμάτων για να τα περιεργαστεί και να συσχετιστεί με τα πράγματα που επιλέγει, δημιουργώντας το οικείο περιβάλον που θα του προσδώσει ταυτότητα. Ταυτόχρονα γεννιέται με μια πρωτόλεια αίσθηση δικαίου που του υπαγορεύει πως αυτά που θέλει να αποκτήσει, αυτά που του αρέσουν είναι δικαιωματικά δικά του και ότι και όποιος τον εμποδίζει τον αδικεί.

Με την εξέλιξη του εγκεφαλικού φλοιού ο άνθρωπος απο κοινωνικό όν γίνεται πολιτικό όν και αυτό τον καθιστά ικανό να δημιουργεί νόμους, να τους τροποποιεί ή να τους καταργεί εκφράζοντας συνεχώς αυτήν την διαπάλη νομής της εξουσίας και απεικονίζοντας τα πολιτικά καθεστώτα, απο τον αριθμό αυτών που συμμετέχουν σε αυτήν την νομή. Νόμοι που επειδή απεικονίζουν την συνεχή ανακατανομή του πλούτου της γής ανάμεσα στα μέλη της κοινωνίας έχουν τοπικούς και χρονικούς περιορισμούς, που εξηγούν την αιτία των πολλών μορφών και ειδών του πολιτικού σκηνικού. Μόνος στην μοναρχία, σε ένα κλειστό κύκλο στην ολιγαρχία, με την κοινωνία στο σύνολό της στην δημοκρατία, στην βάση των κριτηρίων που θέτει η αντίληψή του.

Στην μοναρχία το Κοινό ιδιωποιείται απο το βασιλιά και το γένος του και μεταβιβάζεται κληρονομικά ενώ οι αυλικοί διαχειριστές του πλούτου διορίζονται απο αυτόν. Στην ολιγαρχία το Κοινό νέμεται απο μερικές επίλεκτες οικογένειες και οι διαχειριστές του εκλέγονται ανάμεσα στους ομοίους τους με κριτήρια οικονομικά. Στην δημοκρατία το Κοινό διαχειρίζεται απο την κοινωνία ενώ οι διαχειριστές του πλούτου κληρώνονται απο το σύνολο με βάση την ιδιότητα του πολίτη.

 Αυτή η πρωτόγονη φύση του ανθρώπου που τώρα γνωρίζουμε πως εδρεύει και πηγάζει απο το αρχικό εγκεφαλικό υπόστρωμα, το ερπετοειδές, είναι υπεύθυνη για την αντίληψη του ζωτικού χώρου, της οργάνωσης και της ιεραρχίας, και ορίζει το ατομικό. Στην εξέλιξή του ανέπτυξε το ανώτερο "μανιταροειδές" τμήμα που είναι υπέυθυνο της αίσθησης του συνόλου και της μοιρασιάς του Κοινού. Ευθέως ανάλογα με την ανάπτυξη του μικρού παιδιού και η ανθρώπινη κοινωνία ανέπτυξε σταδιακά και όχι αβίαστα  την αίσθηση του Κοινού.

 Φαίνεται πασίδηλα πως η διάκριση των πολιτευμάτων δεν είναι παρά ποσοτική και απορέει απο το πλήθος των ανθρώπων που έχουν πρόσβαση στην εξουσία νομής, αποτέλεσμα της αντίληψής τους για το Κοινό και ποιοί θα το διαχειρίζονται. Φαίνεται ακόμα πως υπάρχει μια αντίστροφη σχέση μεταξύ της βιοπάλης, του αγώνα της καθημερινότητας και της συμμετοχής στα Κοινά. Όσο περισσότερη είναι η ανάγκη επιβίωσης τόσο λιγότερη η διάθεση για πολιτική συμμετοχή δίνοντας έτσι το στίγμα του ελεύθερου χρόνου ή αλλιώς της σχόλης.Τα προνομιούχα μέλη της κοινωνίας που έχουν λύσει στον ένα ή στον άλλο βαθμό τα βιοποριστικά τους προβλήματα, έχουν αποκτήσει το αγαθό του ελεύθερου χρόνου, της ελεύθερης σκέψης που παράγει τίς τέχνες και τον πολιτισμό αλλά και την δυνατότητα να ασχοληθούν με τα κοινά.

Αυτός είναι και ο λόγος που τα ανελεύθερα καθεστώτα όπως η βασιλεία, η ολιγαρχία ή ο σημερινός δυτικός κοινοβουλευτισμός διατηρούν για τους λίγους εκλεκτους, είτε αυτοί είναι τρείς, τριάντα ή τριακόσιοι την εξουσία και αποκλείουν το σύνολο της κοινωνίας που τους παραχωρεί τα πολιτικά της δικαιώματα αλυσοδεμένη στην ιδιωτεία. Ο ίδιος λόγος που ο αγώνας για εξουσία είναι αγώνας για τον ελεύθερο χρόνο, την σχόλη στην οποία ο άνθρωπος, το περίεργο όν, μπορεί να γνωρίσει, να μάθει, και να δημιουργήσει.

Αυτή η απόκτηση του ελεύθερου χρόνου απο του πολλούς είναι το αίτιο που πάραξε τον Ελληνικό πολιτισμό αυτό το ανεπανάληπτο θαύμα και τα επιτεύγματά του με πρώτη την αλφαβητική φωνητική γραφή απαραίτητο εργαλείο για την συμμετοχή των πολιτών στην δημοκρατική λειτουργία. Ούτε  τα  ιδιαίτερα μας γονίδια ούτε το κλίμα που απαντάται και σε άλλα μέρη της γής, και διατηρείται ακόμα και σήμερα στην Ελλάδα, αλλά φανερά δεν συμβαδίζει με την τωρινή της κατάντια είναι το αίτιο αυτού του πολιτισμού.

Το Κράτος στην Δημοκρατία είναι Κοινό, ο δημόσιος πλούτος δεν ιδιωποιείται, ανήκει στον Δήμο την οργανωτική τάξη του λαού.

Είκοσι χιλιάδες πολίτες τον χρόνο υπηρετούσαν στα δημόσια αξιώματα και πληρώνονταν απο το Δημόσιο Ταμείο σε ένα σύνολο 60.000 πολιτών 18-65 ετών. Ο αριθμός των κατοίκων της Αθήνας οπου έχουμε τα περισσότερα στοιχεία μαζί με τους γέρους τα παιδιά και τις γυναίκες  ανερχόταν στις 150.000. Αφού προσθέσουμε τους μετοίκους και τους δούλους που ήταν διπλάσιοι ώς τριπλάσιοι έχουμε μια πόλη με πάνω απο 500.000 κατοίκους. Η εκτελεστική εξουσία ασκούνταν απο τους δούλους. Αστυνόμευση,  δημόσια έργα γραφειοκρατία, ώς καθήκον μή προσήκον στους ελεύθερους, δηλάδή αυτούς που είχαν πολιτικά δικαιώματα, γιατί ανθρώπινα δικαιώματα είχαν όλοι. Έτσι περί τους 50.000 πολίτες  πλήρωνε το δημόσιο ταμείο.

Η λογική της αντιμισθίας  όμως ήταν ανάλογη του παραγόμενου πλούτου της Πόλης ώστε να μπορεί να συντηρεί αυτόν το αριθμό των δημόσιων λειτουργών της Δημοκρατίας, άρα τον ίδιο τον θεσμό της Δημοκρατίας που απαιτεί πλατιά συμμετοχή.

Ως εκ τούτου άν η οικονομική δυνατότητα της Πόλης περιστελλόταν δραστικά ένεκα ενός εξωτερικού αιτίου, περιορισμού της φορολογικής βάσης, απώλεια πλουτοπαραγωγικών πόρων κλπ, αυτό θα περιόριζε τα δημόσια αξιώματα και τον κρατικό μηχανισμό. Οι δημόσιοι λειτουργοί ελάμβαναν μισή με μία δραχμή την ημέρα αφού τα αξιώματα θεωρούντο ισοδύναμα. Ποσό που αντικατόπριζε το βασικό μεροκάματο, αν ο πολίτης δεν είχε κληρωθεί και παρέμενε στην εργασία του.

Η σπουδή για την μεγαλύτερη συμμετοχή στα κοινά με οικονομία έκανε τον Δημόσιο Πλούτο να θεωρείται Όσιος και να προστατεύεται απο επιβουλή μέσα απο πολυπρόσωπες αρχές, ενιαύσιες θητείες και απολογισμούς, αλλά και κατασταλτικά με αυστηρότατες ποινές. Η κλοπή, αφαίρεση, υπεξαίρεση ή κατάχρηση του δημόσιου πλούτου θεωρείτο ανοσιούργημα και ετιμωρείτο με θάνατο ή σε κάποιες περιπτώσεις με το δεκαπλάσιο αποζημίωσης και παραδειγματική φυλάκιση πέντε μέρες και νύχτες σε δημόσια θέα πρός παραδειγματισμό.

Η Δημοκρατία ώς πολίτευμα διαμορφώθηκε στην λογική βάση της δικαιότερης κατανομής του Δημόσιου Πλούτου. Η αντίληψη του δικαίου εκφράζεται πολιτικά σε αυτήν στην αρτιότερη και υψηλότερη μορφή του.

Όταν αναφερόμαστε στο Δημόσιο Πλούτο θα πρέπει να διακρίνουμε τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, τους πόρους απο το ανθρώπινο δυναμικό για την διαχείρισή τους. Η ολιγαρχική αντίληψη πως το ανθρώπινο δυναμικό είναι πόρος, μεταφέρθηκε στα οικονομικά συστήματα του καπιταλισμού και κομμουνισμού μεταφέροντας την αντίληψη του ανθρώπινου πλήθους ως κοπαδιού πρός εκμετάλευση. Η δημοκρατική αντίληψη τον θέλει παραγωγό και διαχειριστή όχι μόνο του ιδιωτικού αλλά και του δημοσίου. Η ίδια αντίληψη θεωρεί την μοναρχική, ολιγαρχική διαχείρηση ώς καταπάτηση, μια καταχρηστική αντίληψη, μια ανήθικη επέκταση ιδιωποίησης του. Οι δημόσιοι λειτουργοί του είτε υπεράριθμοι είτε ανίκανοι πάντοτε ζημιώνουν το σύνολο. Η επανάσταση της Δημοκρατίας δεν γίνεται για τα προνόμια των κρατικών λειτουργών που ταυτίζουν τα συμφέροντα του Έθνους με τα δικά τους.

Οι ολιγαρχικές κάστες εντείνουν τον κοινωνικό ανταγωνισμό, αυξάνοντας τα οικονομικά βάρη ώστε να υποχρεώνουν το ανθρώπινο κοπάδι των ιδιωτών στην αποκλειστική ενασχόληση με την βιοπάλη και συνεπώς την απομάκρυνση τους απο την πολιτική διεκδίκηση, την επαναπόκτηση δηλαδή του δικαιώματος να δικάζουν και να νομοθετούν για το σύνολο των κατοίκων που παράγουν τον πλούτο.

Η Δημοκρατία απαιτεί την επανάκτηση της διαχείρισής του Δημοσίου πολιτικά απο τον λαό και τους παραιτημένους ιδιώτες να γίνουν πολίτες. Η διαχείρηση του Δημοσίου οφείλει να περιέλθει στην κυριότητα της οργανωτικής διαίρεσης του λαού τον Δήμο. Σε αυτό το μεταβατικό στάδιο όμως οι ιδιώτες πρέπει επιτέλους να βρούν ομαδικές λύσεις συνεργασίας ώστε να απαλλαγούν απο τα βιοποριστικά δεσμά τους για να επενδύσουν τον ελεύθερο χρόνο στην πολιτική διεκδίκηση.

 

ΚΡΑΤΟΣ ΔΗΜΩΝ

 

Νόμοι
Ποινές - Δικαιώματα
Κοινωνική - Οικονομική Πολιτική
Σοφιστική Σχολή
Συνδρομές - Εισφορές


Επιστροφή