ΟΤΙ ΑΝ ΑΥΤΩ ΔΟΚΕΙ
ΑΡΙΣΤΟΝ ΕΙΝΑΙ



 



Διακύρηξη
Όραμα
Δράσεις
Αρχές
Αξίες
Στόχος
                            Η διαγωγή του ιδιώτη
 

                                             

Στο έργο αυτό θα αποδείξουμε πώς ο τύπος του ηλιθίου, ο τύπος του βλακός και ο ιδιώτης που απεμπολεί την πολιτική εξουσία είναι το ένα και το αυτό πρόσωπο! Πως η βλακεία και η ηλιθιότητα δεν είναι ανθρώπινο στοιχείο που βρίσκει φυσικό καταφύγιο στην ιδιωτεία αλλά εσφαλμένη πεποίθηση ζωής με μόνη θεραπεία τον έλλογο κοινωνικό βίο, την πολιτική συμμετοχή στα κοινά, την πολιτική ζωή που διακρίνει τον άνθρωπο απο όλα άλλα είδη.

Καταδείξαμε στο έργο μας «η Αγωγή του Πολίτου» http://www.dimokratia.org/html/agogi-neou_politi.html την λειτουργία της παιδείας ώς καθοριστικό παράγοντα στην ορθή ή εσφαλμένη κοινωνικοποίηση του ατόμου. Είδαμε πως το παιδευτικό προϊόν διακρίνει το πολίτη απο τον ιδιώτη στον βαθμό που αυτό τον ενθαρύνει ή τον αποθαρύνει.

Είδαμε πως ο βαθμός ενθάρυνσης ή αποθάρυνσης θα διακρίνει τον ελευθερόφρωνα απο τον υποτελή και θα χαρακτηρίζει τον ενεργό πολίτη που μπορεί στην ζωή του να αναλάβει πολιτικές ευθύνες, άρα και τον καθιστά ικανό να αναλάβει πολιτικά αξιώματα  και πρωτοβουλίες, απο τον υποτελή που θα περιοριστεί στην ατομική σφαίρα της ιδιωτείας και θα τις αποποιηθεί εκλέγοντας αντιπροσώπους του. Επιπροσθέτως διαχωρίσαμε την αποθαρυντική παιδεία που παράγει τους ανθρώπινους τύπους του ιδιώτη σε τέσσερεις κατηγορίες που ονομάσαμε σύνδρομα και παρουσιάσαμε για κάθε τύπο την διορθωτική δημοκρατική αγωγή.

Γίνεται πιά εμφανές πως η παιδεία στα πλαίσια της Δημοκρατίας συνιστά ένα πολιτικό γυμναστήριο  http://www.dimokratia.org/html/politiko_gimnastirio.html κοινωνικής ένταξης ελευθέρων προσωπικοτήτων με κρίση θάρρος γνώμης και ανάληψης ευθυνών. Γίνεται κατάδηλη η σημασία που έχει ο έλεγχος της ποιότητος της παιδείας απο τις διαχρονικές  εξουσιαστικές ολιγαρχίες στην παραγωγή ιδιωτών,  δηλαδή ακατάλληλων πολιτικά ατόμων να διαχειριστούν οι ίδιοι τη καθημερινότητα τους, υποχρεωμένων ψυχικά και πνευματικά να παραχωρούν την εξουσία ή στην χειρότερη των περιπτώσεων να υπομένουν την τυραννία!

Εδώ θα αναπτύξουμε την κοινωνική διαστρωμάτωση των ιδιωτών, την ποσοτική παρουσία τους στην κοινωνία και την καθοριστική συμβολή τους στην καθοδική πορεία της ανθρωπότητος είτε κατέχουν θέση εξουσίας είτε απέχουν απο αυτή!

Για την ανάλυσή μας θα παραπέμψουμε τον αναγνώστη σε δύο πολύ σημαντικά έργα και θα συμβουλεύσουμε την περαιτέρω ανάγνωσή τους με στόχο όχι την στείρα ενημέρωση αλλά την αυτογνωσία σε όσους αναγνωρίζουν την αξία της και την επιζητούν. Το πρώτο είναι «η τεράστια συμβολή της βλακείας στον σύγχρονο βίο» του Ευάγγελου Λεμπέση και το δεύτερο «οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητος του Claudio Chipolla. Η αιτία που βασιζόμαστε σε αυτά τα δύο έργα για την ανάλυσή μας είναι να αποδείξουμε πως και ο βλάκας του Λεμπέση και ο ηλίθιος του Chipolla συνιστούν το ψυχογράφημα του ιδιώτη ένα έμψυχο «πράγμα» με την Ρωμαϊκή έννοια του Rex=πράγμα=δούλος!

Ο ίδιος ορισμός του βλάκα άλλωστε παραπέμπει άμεσα στο άτομο που έχει υποστεί βλάβη, τον βληθέντα συναισθηματικά και είδαμε πως η αποθαρυντική παιδεία παράγει τα κοινωνικά σύνδρομα που  τον καθιστουν ψυχικά και πνευματικά ανάπηρο, έρμαιο των παθών του στερούμενο λογικότητος. Ο ορισμός του ηλιθίου παραπέμπει ευθέως σε αυτόν που λανθάνει που έχει περιέλθει σε κατάσταση λήθης  η ακόμα χειρότερα σε λήθαργο φανερώνοντας την αδράνεια ή την παθητική κατάσταση στην οποία έχει περιπέσει.

 Αμφότερες έννοιες ορίζουν απόλυτα τον ιδιώτη έμπλεο παθών και όμηρο των προσωπικών του αναγκών, καταδικασμένο να αγωνίζεται ατομικά για την επιβίωσή του και όντας ηλίθιος να επιλέγει διακαώς με κάθε κόστος την εσφαλμένη στάση, την ληθαργική κατάσταση της ιδιωτείας του!

Ο Ευάγγελος Λεμπέσης υποστηρίζει στο έργο του πως οι βλάκες ανευρίσκονται ποσοτικά σε μεγαλύτερο αριθμό στην κοινωνία ενώ ο Chipolla πως οι ηλίθιοι βρίσκονται σε μεγαλύτερους αριθμούς απο αυτούς που θέλουμε να αναγνωρίσουμε αλλά σε σταθερό ποσοστό. Ο Λεμπέσης με το ποσοτικό επιχείρημα δικαιολογεί έτσι την κατιούσα πορεία της κοινωνίας, ενώ ο Chipolla θεωρεί πως είναι τελικά οι επιλογές συνολικά όλων των μελών της που την ζημιώνουν κλίνοντας πρός την ηλιθιότητα ως επιλογή και την ορίζει ορθώς ώς τέτοια που βλάπτει ταυτοχρόνως και το σύνολο και τον ηλίθιο που την διαπράττει.

Ο βλάκας του Λεμπέση, στερούμενος πνευματικότητος, στερούμενος ευφυίας «είναι ανίκανος να διαχειριστεί αιτιοκρατικές σχέσεις οπότε καταφεύγει υποχρεωτικά στην πονηρία και την απάτη ως  μόνη δυνατή λύση αυτής της μειονεξίας του. Όμως η επιτυχημένη απάτη σε ουδεμία περίπτωση τον καθιστά ευφυή! Η απάτη απο μόνη της δεν δηλοί την ευφυία του απατεώνα αλλά μόνο την ευπιστία τού θύματός του» που στην περίπτωση των πολιτικών μπορεί να είναι και ένας ολόκληρος λαός ή στην περίπτωση των διαφημιστών το κοινό στόχος των υποψήφιων πελατών τους. Αυτό γιατί «η απάτη απο μόνη της ορίζεται ώς πρακτική απόκρυψης των πραγματικών γεγονότων ή  παρουσίαση τών ψεύτικων ώς αληθινών, μια πρακτική που μπορεί ο καθένας να  διαπράξει». Η ευπιστία όμως «προυποθέτει εντιμότητα άρα και ευφυία αφού ο έντιμος λαθεμένα θεωρεί τους άλλους τουλάχιστον το ίδιο έντιμους με αυτόν», αδυνατώντας να συλλάβει την δολιότητα. Ο ηλίθιος του Chipolla, ορίζεται ορθώς όπως είπαμε ως αυτός που βλάπτοντας τους άλλους με τις πράξεις του δεν ωφελεί ούτε τον εαυτό του, ενω όταν το επιτυγχάνει κατηγοριοποιείται ώς κακοποιός.  

Ο Λεμπέσης αναγνωρίζει στον βλάκα «την ενστικτώδη καχυποψία το μοναδικό εργαλείο επιβίωσης στο ψυχικό οπλοστάσιο του απέναντι σε διανοητικούς συλλογισμούς που αδυνατεί να συλλάβει και που του δημιουργούν πανικό» και τον παρομοιάζει με καταδιωκόμενο ζώο! «Αντιδρά στην θέα του ευφυούς με ένα ψυχολογικό σύμπλεγμα συναισθημάτων μίσους και φόβου, δειλίας και θράσους»..

Ο Chipolla  παρατηρεί στον δεύτερο νόμο του πως «η ηλιθιότητα δεν είναι ζήτημα μόρφωσης ή άλλων επίκτητων κοινωνικών χαρακτηριστικών αλλά σταθερό φυσικό φαινόμενο» και εδώ θα συμφωνήσουμε μόνο στην ακαδημαϊκή μόρφωση που σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζεται με την παιδεία. Ο Λεμπέσης συνεπικουρεί δηλώνοντας πως «η παραγωγή βλακών δεν είναι προνόμιο καμίας κοινωνικής τάξης».

Ο Λεμπέσης θαυμάσια ορίζει την απάτη του βλάκα ώς την ενεργητική κατάσταση της καχυποψίας του, ομοίως ο Chipolla την κακοποιό δράση του ηλιθίου, ως μόνη δυνατή λύση του πνευματικά βλημένου, την αντίδραση του πανικόβλητου ζώου. Εδώ όμως ο Chipolla προχωράει παραπέρα διακρίνοντας την κακοποιό δράση που προξενεί μικρές ζημίες απο αυτήν που προξενεί μεγάλες ζημίες σε σχέση με το ώφελος, μικρό ή μεγάλο που αποκομίζει. Με αυτόν τον τρόπο υποστηρίζει πως «η πλειονότητα των κακοποιών είναι ζημιογόνοι στους άλλους για ένα μικρό προσωπικό ώφελος σημαντικό όμως γιαυτούς. Η κατηγορία όμως αυτών που βλάπτουν του άλλους και τον εαυτό τους είναι ανεπανόρθωτα υπερηλίθιοι!

Η ηθική στον βλάκα απουσιάζει αφού ως πνευματικά ανάπηρος προωθεί τις υποθέσεις του μέσα στην αγέλη της κλίκας ή της ομάδας ή του κόματος που ανήκει και προωθείται πλάτη με πλάτη, διώκοντας όποιον θα απειλήσει την ομαδική ασφάλεια του, προσφεύγοντας σε φτηνά μέσα εκδούλευσης, κολακειών, σκευωριών,  απειλών, ψεμάτων, συκοφαντιών και ραδιουργιών».

Αλλά καί ο Chipolla θεωρεί τον ηλίθιο «άκρως επικίνδυνο με τεράστια καταστροφική ισχύ. Εμφανίζεται απρόσμενα στον πιό ακατάλληλο τόπο και χρόνο αψυχολόγητα να ζημιώσει τους άλλους» και προειδοποιεί να μην υποτιμάται ο κίνδυνος σε τυχούσα αναγκαία συναναστροφή. Μάλιστα τον ορίζει ως το πιό επικίνδυνο είδος ανθρώπου πιό επικίνδυνο απο τον κακοποιό ή απατεώνα κατά τον Λεμπέση. Αυτό γιατί η ζημιά που προκαλεί ο κακοποιός εξισώνεται απο το όφελος που απεκομίσθη ενώ ο ηλίθιος ζημιώνει πάντα χωρίς αντιστάθμισμα.

Στο σημείο που ο Λεμπέσης αποτυπώνει το πορτραίτο του βλάκα αποκαλύπτει τον ιδιώτη. «Είναι η παντελής έλειψη προσωπικότητος, η απουσία γνώμης απο τον φόβο να αποκαλυφθούν, η ολιγόλογη ανιαρότητά τους που την εμφανίζουν ως σοβαρότητα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματά τους. Εκφέρουν λόγο είτε με εξυπνάδες είτε με σύντομα σκωπτικά σχόλια μετά μειδιάματος με σκοπό να πατρονάρουν τον ευφυή. Ο βλάκας γνώστης των αδυναμιών του αποφεύγει να εκτεθεί, επιθυμεί να εκθέσει τους άλλους απο κακοήθεια. Χωρίς δισταγμό χαρακτηρίζει βλακεία το θάρρος της γνώμης, και επιπόλαιο ή άσκεπτο αυτόν που την έχει. Περιφρονεί τις τέχνες τους δημιουργούς. Υποτιμάει κάθε μεγάλο έργο κάθε προσπάθεια». Για τον βλάκα «ο ευφυής διανοούμενος αποτελεί γελωτοποιό προορισμένο για την διασκέδασή του. Αναμασάει γνώμες και σχόλια άλλων, επαναλαμβάνει απόψεις, μιλάει πεζά και τετριμμένα με σκοπό να κερδίσει την συμπάθεια, το δίπλωμα της κοινωνικής αποδοχής του». Ο ηλίθιος του Chipolla  «συναντάει» τον ιδιώτη με μία διαφορετική προσέγγιση. Λέει ο Chipolla πως «εφόσον ο αριθμός των ηλιθίων σε μια κοινωνία είναι σταθερός», «οι εκλογές αποτελούν μια θαυμάσια ευκαιρία να βλάψουν τους άλλους προωθόντας τους ομοίους τους χωρίς φυσικά να αποκομίσουν όφελος οι ίδιοι».

Οι κλίκες και οι κάστες αποτελούν κατα τον Λεμπέση οργανώσεις απαραίτητες για την επιβίωσή τους, όπως και για τον Chipolla τα κόμματα και η γραφειοκρατία τον φυσικό τους χώρο. «Οι ομαδίκιστικες θεωρίες του σοσιαλισμού όλου του εύρους τους δημιουργούν μια ακατανίκητη έλξη ενώ αντίθετα η ελεύθερη σκέψη τεράστια αντιπάθεια γιατί στρέφεται ενάντια στην ασφάλεια της αγέλης».

Δεδομένης της «αλλοπρόσαλης και απρόβλεπτης συμπεριφοράς τους που στερείται λογικής δομής, άνευ σχεδίου ή μεθόδευσης ο συγχρωτισμός μαζί τους είναι επικίνδυνος». Οι ίδιοι οι ηγέτες των κομμάτων ή άλλων οργανώσεων ή ακόμα η κυβέρνηση ενός κράτους είναι αδύναμοι να τους ελέγξουν ειδικά όταν έχουν αναδειχτεί απο αυτά τα αγελαία σώματα.

 Οι αξιόλογοι συγγραφείς που παραθέσαμε ασφαλώς και δεν είναι τιμητές της δημοκρατίας που δεν γνωρίζουν. Ανήκουν στην πνευματική αρισττοκρατία, την ελίτ των διανοούμενων απο κληρονομική καταβολή, είναι θαυμαστές της αξιοκρατίας και του ατομικισμού.  Θεωρούν απαραίτητους τους ιδιώτες για τον κοινωνικό διαφορισμό, δηλαδή την κοινωνική ανισότητα χάρη της οποίας υπάρχει κοινωνική εκμετάλευση και παράγεται πολιτισμός. Αυτή  θεωρούν ώς τεράστια συμβολή στον πολιτισμό. Συνεπώς η εξουσία όχι μόνο δεν θέλει να αναβαθμίσει την παιδεία αλλά φροντίζει ώστε να παράγει  ιδιώτες και να τους «βελτιώνει» συνεχώς. Δεν χρειάζεται άλλωστε μεγάλη ευφυία για να αντιληφθεί κανείς γιατί έχουμε αυτά τα τηλεοπτικά προγράμματα και όχι άλλα γιατί είναι τόσο ελεεινό το σημερινό επίπεδο της σχολικής παιδείας γιατί τα ειδησεογραφικά πρακτορεία και οι κινηματογραφικές ταινίες προβάλλουν κοινωνικό φόβο. Η συμπεριφορά του ιδιώτη, η στάση του απέναντι στα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα η εν γένει διαγωγή του είναι αιτιατό και η ολιγαρχική παιδεία το αίτιο.

Ο θείος Αριστοτέλης αναγνώρισε το άριστο στην μεσότητα και τον άριστο πολίτη τον μέσο πολίτη. Η ισοκρατική παιδεία απαιτεί την μεγιστη συμμετοχή στα κοινά αυτών των μέσων ανθρώπων και γιαυτό χρειάζεται την μέγιστη δυνατή αριθμητικά μέση τάξη ώστε να επιτευχθεί κοινωνική ισορροπία και ευνομία. Να παράξει πολιτισμό όχι απο τον κοινωνικό διαφορισμό δηλαδή την εκμετάλευση των πολλών απο τους λίγους αλλά απο την εθελούσια συμβολή των πολλών σε κάτι που το θεωρούν δικό τους το Κοινό της Πόλεως. Να παράξουν πολιτισμό επειδή αυτοί οι ίδιοι είναι η Πόλη! Γίνεται κατανοητή πως σε μια Ισοκρατική κοινωνία το παιδευτικό προϊόν θα προετοίμαζε τους νέους για τον πολιτικό ρόλο τους με καλή γνώση της γλώσσης, με μαθήματα ρητορικής, με εργασίες που αποσκοπούν στην κριτική ικανότητα, με εκπαίδευση στην επιχειρηματολογία, τον δημόσιο λόγο,τις πολιτικές επιστήμες πέρα απο μια κλασσική παιδεία υψηλού επιπέδου. Η τηλεόραση και ο κινηματογράφος με την δύναμη των εικόνων θα ανέπτυσσαν περαιτέρω το γνωσιακό επίπεδο και θα χρησιμοποιούντο ως συνεργετικά εργαλεία στην πολιτική συμμετοχή.

 Ομως ο ιδιώτης στερούμενος της λογικότητας αφήνεται έρμαιο των παθών και ενστίκτων του που χειραγωγούνται απο τους επαγγελματίες της εξουσίας τους απατεώνες κακοποιούς  που ο ίδιος θέτει σε θέσεις εξουσίας με την αγορά των προιόντων και υπηρεσιών τους με χρήμα και με ψήφο! Αυτή η απολίτικη στάση του ιδιώτη, η ανεύθυνη κοινωνική του διαγωγή προξενεί τις συνέπειες όλων των κακών που και αυτός υποφέρει  αναπαράγοντας την ανθρώπινη δυστυχία σε μια αέναη καθοδική σπείρα.

Η αλλαγή της φοράς της σπείρας προυποθέτει τα υγιή μέλη της κοινωνίας, τα εναπομείναντα ανακλαστικά της κοινωνίας να επενδύσουν τον ελεύθερο χρόνο τους επαναστατικά. Την εκλογίκευση ενεργών τμημάτων της κοινωνίας στην κατεύθυνση του πολιτικού βίου. Να οργανώσουν τα ενεργά μέλη σε πολιτικές οντότητες στους δήμους τους και στην βάση κανονισμού λειτουργίας της Δημοκρατίας  και καταστατικού να προχωρήσουν σε κληρώσεις αρχών για την σύσταση οργάνων και εκκλησίας του Δήμου. Επίθεση λογικότητος για να διευρυνθεί το μέγεθος της κοινωνίας που θα εντάχθεί  στους δημοκρατικούς θεσμούς με τελικό στόχο την κατάληψη της εξουσίας και την κατάσχεση του όπλου των ιδιωτών, την εκλογή. Τον περιορισμό του μεγέθους της ιδιωτείας και την μετατροπή της απο κοινωνικό φαινόμενο σε ατομικό. Την αλλαγής της αντίληψης της ιδιωτείας  απο θεμιτή συμπεριφορά που είναι σήμερα σε αυτιστική συμπεριφορά.Να ανατρέφονται οι νέοι σε ισοκρατικό πολιτικό περιβάλλον και παιδιόθεν να γίνονται κοινωνοί των αρετών του πολίτη.

Πρέπει να γίνει κατανοητό πως τον δρόμο της πολιτικής χειραφέτησης δεν τον φράζουν οι δυνάμεις καταστολής, ούτε τα κεφάλαια των καπιταλιστών που τις μισθώνουν, ούτε οι επαγγελματίες της πολιτικής που τις εντέλουν. Την ελευθερία των λαών την υπονομεύουν οι διανοούμενοι της που εμφορούνται εξαιτίας τους υπέρμετρου εγώ τους απο τις ολιγαρχικές ιδεολογίες και διακαώς προωθούν τις απόψεις τους μεσα απο τα μέσα ενημέρωσης και επικοινωνίας. Οι διανοούμενοι εντολοδόχοι ή μή της εξουσίας που θεωρούν την ανθρώπινη βλακεία φυσικό φαινόμενο που υπαγορεύει την αντιπροσώπευση απο λίγους  και ψάχνουν ανάμεσά τους την ηθική που όμως δεν έχασε κανείς για να την βρούν. Διότι όπως η εγκληματικότητα είναι παράγωγο της φτώχειας έτσι και η ανηθικότητα όπως είδαμε είναι προϊόν της ιδιωτείας συνεπώς και οι αντιπρόσωποί της είναι φύσει ανήθικοι.

Αυτό όμως που οι ιδιώτες αντιλαμβάνονται ώς ανήθικο δεν είναι  η διαγωγή τους αλλά οι ακραίες πέραν του αποδεκτού συμπεριφορές. Μόνο οι ακρότητες της ίδιας της επιλογής ζωής τους καταδικάζονται απο την υποκριτική ηθική τους που αρνείται να δεί στην ιδιωτεία την γεννήτορα όλων των δεινών. Έτσι κόβουν με προσχηματική υποκρισία  τα κλαδιά και τα παρακλάδια της με ποικίλους τρόπους και μεθοδεύσεις. Περιορίζονται να περιθωριοποιούν την παραβατική συμπεριφορά, να ποινικοποιούν την εγκληματικότητα, να τιμωρούν την φτώχεια, να εκκινούν πολέμους , να καταστέλουν κοινωνικές εξεγέρσεις για να διατηρήσουν το κυρίαρχο μοντέλο ζωής, τον εθισμό του ναρκωτικού της ιδιωτείας και μαζί με αυτόν τον ανταγωνισμό και την κοινωνική αντιπαλότητα. Ο ένας ενάντια στον άλλο, μόνος εναντίον όλων και όλοι εναντίον όλων η κοινωνία των ιδιωτών ωθείται στον αλληλοσπαραγμό και την αυτοανάλωσή της.  Πρωτίστως λοιπόν πρέπει να αναγνωριστεί η τεράστια βλάβη που προξενεί στην κοινωνία η ιδιωτεία και η επικινδυνότητά της.

Μεγισ      ΚΡΑΤΟΣ ΔΗΜΩΝ

 

Νόμοι
Ποινές - Δικαιώματα
Κοινωνική - Οικονομική Πολιτική
Σοφιστική Σχολή
Συνδρομές - Εισφορές


Επιστροφή