ΟΤΙ ΑΝ ΑΥΤΩ ΔΟΚΕΙ
ΑΡΙΣΤΟΝ ΕΙΝΑΙ



 



Διακύρηξη
Όραμα
Δράσεις
Αρχές
Αξίες
Στόχος
 
Απο το δημοψήφισμα στον διορισμό

Η κλήρωση είναι το μέσο ανάδειξης των Αρχών ανάμεσα στους Πολίτες, μια δίκαια διανομή εξουσίας που επιτρέπει την συντεταγμένη συνέλευσή τους στην Εκκλησία του Δήμου κάθε Κυριακή. Εκεί αφού  το σώμα των Πολιτών που απαρτίζει την Βουλή έχει μελετήσει κατά την διάρκεια της εβδομάδας τις εισηγήσεις των Πολιτών εκδίδει προβούλευμα επί των σημαντικοτέρων που προκρίνει για δημόσια συζήτηση.

Αμέσως μετά το σώμα των Πολιτών που συμετέχει στην συνέλευση κρίνει υπέρ ή κατά μέ την διαδικασία του ψηφίσματος. Αυτό το εβδομαδιαίο ψήφισμα του συντεταγμένου λαού, αποτέλεσμα της κληρώσεως στην Εκκλησία του Δήμου, επί των προτάσεων ονομάζεται Δημοψήφισμα και αποτελεί την κορυφαία Δημοκρατική διαδικασία. Αφορά ιδέες και προτάσεις και όχι τα πρόσωπα πού αναδεικνύονται με κλήρωση.

Στην κοινοβουλευτική μορφή της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, το δημοψήφισμα επισυμβαίνει σε αδιέξοδες καταστάσεις κατά μέσο όρο κάθε δέκα χρόνια ενώ στην Ελλάδα έχουν ήδη περάσει τριανταπέντε χρόνια απο την τελευταία φορά που ασκήθηκε αυτό το δικαίωμα απο τον λαό. Όταν αυτό συνιστά το μέτρο δημοκρατικότητας ενός πολιτεύματος  μπορούμε να δούμε καθαρά ότι ενώ στην Δημοκρατία ελάμβανε χώρα σαράντα φορές περίπου τον χρόνο,  σήμερα διενεργείται μία φορά κάθε σαράντα χρόνια!

Για να κατανοήσουμε αυτήν την τεράστια απόσταση που έχουν τα σημερινά πολιτεύματα  του κοινοβουλευτισμού απο την Δημοκρατία θα θυμήσουμε πως η γένεση του κοινοβουλευτισμού πραγματοποιήθηκε στην προσπάθεια των αστών εμπόρων να περιορίσουν την μοναρχία του βασιλιά. Ο Κοινοβουλευτισμός είτε Προεδρικός Προεδρευόμενος η Βασιλευόμενος δίνει στον πρόεδρο ή στον πρωθυπουργό ή και στα δύο πρόσωπα απο κοινού τις εξουσίες που απέσπασαν οι αστοί απο τον βασιλιά: το δικαίωμα διάλυσης της βουλής, της προκήρυξης εκλογών και την κήρυξη πολέμου. Αυτά τα σαφή μοναρχικά στοιχεία χαρακτηρίζουν την πραγματική φύση του ολιγαρχικού πολιτεύματος του κοινοβουλευτισμού που είναι η συρικνωμένη μοναρχία..

Δεν πρέπει να μας εκπλήσει λοιπόν ότι όπως και στην μοναρχία έτσι και στον κοινοβουλευτισμό η διαχείριση της εξουσίας ασκείται απο διορισμένους ισόβιους επαγγελματίες πολιτικούς, δικαστές, δημόσιους υπάλληλους. Οι επαγγελματίες πολιτικοί επιλέγονται απο τον πρόεδρο του κόμματος στο  ψηφοδέλτιο για να εκλεγούν βουλευτές. Κατά ευθεία αναλογία ο βίος και η πολιτεία τους ομοιάζουν στην ασυδοσία, τα έκλυτα ήθη, τον αυταρχισμό και την αλαζονεία, αυτά των βασιλέων, των αυλικών και των παρατρεχάμενών της βασιλικής αυλής! Το πολίτευμα που κατασκευάστηκε στην διάρκεια του πρώϊμου μεσαίωνα εμφανίζει όλα τα χαρακτηριστικά του χριστιανικού περιβάλλοντός που ανετράφη δηλαδή της σκευωρίας και της ίντριγκας στην διαπάλη προσώπων και κομμάτων για εξουσία παράλληλα με την υποκρισία και την χειραγώγηση του αφελούς λαού, ως ποίμνιο. Μέχρι και σήμερα κάθε αστική κυβέρνηση υποτάσσεται κατά την ορκομωσία ανάληψης εξουσίας στους πνευματικούς της μέντορες στους επαγγελματίες διαχειριστές του μυαλού.

Η πρόσφατη συνταγματική εκτροπή, της μεταφοράς της λαϊκής εντολής αμέσως μετά την ανάκληση διενέργειας δημοψηφίσματος, απο ένα κόμμα σε εξωκοινοβουλευτικό πρόσωπο δεν πρέπει να μας εκπλήσει, αφού συνιστά ξεγύμνωμα της μοναρχικής ταυτότητας του κοινοβουλευτισμού. Η θέληση των ηγεμόνων είναι νόμος και η απόφαση τριών προέδρων κομμάτων να παρακάμψουν το Σύνταγμα φανερώνει ακριβώς αυτό! Ο πρόσφατος διορισμός του νέου ηγεμόνα ημέρες μετά την προκήρυξη και ανάκληση δημοψηφίσματος για το ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας αποκαλύπτει περίτρανα πως οι ολιγαρχίες δεν κανουν δημοψηφίσματα, παρά διορίζουν ηγεμόνες...

Συνταγματικά η εντολή θα έπρεπε να έρθει στα χέρια του προέδρου απο τον πρωθυπουργό και ακολούθως να δοθεί απο αυτόν στο δεύτερο κατά σειρά κόμμα για σχηματισμό κυβέρνησης και αν αυτό αρνηθεί στο τρίτο προτού καταλήξει σε συγκυβέρνηση που υποχρεωτικά συνίσταται απο μέλη της βουλής όταν σε αυτά δόθηκε η λαϊκή εντολή στις εκλογές. Η άλλη Συνταγματική επιλογή είναι το υπο παραίτηση κόμμα να προκηρύξει εκλογές για να ξανακερδίσει την λαϊκή εμπιστοσύνη.

Ασχέτως Συνταγματικότητας, για την Δημοκρατία αυτή η διαδικασία των εκλογών αποτελεί επαίσχυντη εθελούσια πράξη υποδούλωσης του συνόλου απο μια παραιτημένη μειοψηφία ψηφοφόρων στην κάστα των επαγγελματιών εξουσιαστών. Το αίτημα για εκλογές σήμερα συνιστά παραίτηση του λαού απο την πολιτική συμμετοχή στο κράτος και συνεπάγεται την απώλεια ελέγχου:

Των ασφαλιστικών ταμείων απο τον λαό και την κατάχρησή του δημόσιου πλούτου απο τους διορισμένους κρατικούς λειτουργούς και την υφαρπαγή του για κερδοσκοπικά παιχνίδια απο τους επαγγελματίες πολιτικούς.

Της φύλαξης των συνόρων απο εισβολή,  των θέσεων εργασίας, της προστασίας των ζωών και της ιδιοκτησίας, την εξαγωγή και την εκμετάλευσή του εθνικού πλούτου απο άλλες χώρες.

Συνεπάγεται ακόμα την μεταβίβαση των πολιτικών αποφάσεων σε εξωεθνικά κέντρα διαφόρων συμφερόντων, ανοχή σε προδοτική εθνική πολιτική, συναίνεση σέ αντιλαϊκό και αντεθνικό σύστημα παιδείας, συμβιβασμό με ελλιπές και ελεεινό σύστημα υγείας, εκμετάλευση δημόσιου πλούτου απο τον κλήρο και μονοπωλιακή εκμετάλευση του θρησκευτικού αισθήματος.

Το αίτημα για εκλογές συνιστά απώλεια απονομής δικαιοσύνης απο τον λαό μεσα απο θεσμικά λαϊκά δικαστήρια και εκχώρηση αποκλειστικής  δικαστικής δικαιοδοσίας σε διορισμένους διαπλεκόμενους επαγγελματίες δικαστές με αποτέλεσμα την καθυστέρηση, την ατιμωρησία και την ανομία. Συνεπακόλουθα την αποδοχή αποκλειστικής οπλοφορίας απο διατεταγμένα ολιγαρχικά όργανα λαϊκής βίας και καταστολής καθιστώντας τον λαό άοπλο και έρμαιο κρατικών διώξεων.

Η πλήρης και ανέκλητη εκχώρηση λαϊκής εξουσίας μέσω των εκλογών αφαιρεί την κοινωνική συμμετοχή στον πολιτικό έλεγχο της καθημερινότητας οδηγώντας τον λαό στον ανθρωποφοβικό εγκλεισμό της ιδιωτείας σε ένα κατοίκον περιορισμό με συνεχή βομβαρδισμό κρατικής προπαγάνδας απο τα τηλεοπτικά μέσα. Το εκλογικό αποτέλεσμα όποτε και να διενεργηθεί θα αναδείξει μόνο την αποχή της ανοργάνωτης πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος και την ποδηγέτησή της απο την παραιτημένη και υπόδουλη μειοψηφία στις ολιγαρχίες των κομμάτων και των διορισμένων επαγγελματιών της εξουσίας.

Ο λαός οφείλει τάχιστα να οργανωθεί με την ένταξή του σε  Δημολόγια απο Δημοκράτες Οργανωτές που θα στρατολογήσουν τά μέλη στην βάση κριτηρίων ηλικίας, εθνικότητας, εργατικότητας και αποδοχής συντεταγμένου κανονισμού λειτουργίας της Δημοκρατίας, και θα προβούν σε κληρώσεις Αρχών. Οι κληρωτοί θα απαρτίζουν τα σώματα των Δικαστών, της Πολιτοφυλακής, και της Βουλής διάρκειας ενός έτους και θα ορίσουν ειδικές επιτροπές για καθε τομέα ενώ θα συγκαλούν καθε Κυριακή την Λαϊκή Συνεύλευση με σκοπό την παραγωγή Δημοψηφισμάτων που θα παράξουν  Νόμους με λαϊκή άρα και καθολική ισχύ!

Η Δημοκρατία θεσμικά διεξάγει τα Δημοψηφίσματα και όχι οι επαγγελματίες πολιτικοί που υποκριτικά την αντιποιούνται. Η Εκκλησία του Δήμου είναι το Κράτος και τα ψηφίσματά της Νόμοι του Κράτους.

Τα Δημοψηφίσματα ούτε τα ζητιανεύουμε ούτε τα απαιτούμε, τα διενεργούμε δικαιωματικά  !   

 

Κράτος Δήμων

 

 

 

 

 

Νόμοι
Ποινές - Δικαιώματα
Κοινωνική - Οικονομική Πολιτική
Σοφιστική Σχολή
Συνδρομές - Εισφορές


Επιστροφή