ΟΤΙ ΑΝ ΑΥΤΩ ΔΟΚΕΙ
ΑΡΙΣΤΟΝ ΕΙΝΑΙ



 



Διακύρηξη
Όραμα
Δράσεις
Αρχές
Αξίες
Στόχος
                        Η αντιρατσιστική αποικιοκρατία
 
 

Η ιστορία είναι καταγραφή πολιτισμών. Χωρίς την ύπαρξή τους δεν υπάρχει ιστορική καταγραφή. Οι ανθρώπινες κοινωνίες που εμφανίζονται ιστορικά είναι αυτές που δημιούργησαν πολιτισμό και αυτές που σχετίστηκαν μαζί τους ως δορυφόροι, εισβολείς, υπόδουλοι τους  ή παρίες. Στην ιστορική καταγραφή των πολιτισμών οι ανθρώπινες κοινωνίες που διαβούν πέριξ των πολιτισμών εντός και εκτός των θυρών εμφανίζονται με διάφορα ονόματα που χαρακτηρίζουν την εξαρτημένη συμβιωτική σχέση τους: πειρατές, ληστές, νομάδες, επήλυδες κ.α.

Τα έθνη που δεν ακολούθησαν την γεωργική επανάσταση δηλαδή δεν οριοθέτησαν μια  πατρίδα, ένα σταθερό χώρο  ταφής των προγόνων τους, και δεν υιοθέτησαν τον γεωργικό βίο που απαιτεί μόχθο για να παράξει πλούτο και πολιτισμό με αστική δηλαδή εύπορη τάξη, συνιστούν τους παρίες, τους παράσιτους των πολιτισμών. Ζουν εντός και εκτός των συνόρων τους εμπορευόμενοι ως νομάδες ή ως άρπαγες του συσσωρευμένου πλούτου τους. Ληστρικές κοινότητες περιφερόμενων εθνών που επιλέγουν να ζουν παρασιτικά εντός των κοινωνιών που παράγουν πολιτισμό αρνούμενοι τους νόμους όπως οι αθίγγανοι και την αφομοίωση τους επιλέγοντας την επαιτεία ή την κλοπή ως μέσα προσπορισμού τους είναι παραδείγματα παρασίτων εθνών, chandalas, που τρέφονται από τις σάρκες τους. Γίνεται φανερό πως είναι ο παραγόμενος πλούτος του πολιτισμού που θρέφει και αυτούς που τον παράγουν και αυτούς που δεν τον παράγουν ακόμα και αν τον αρνούνται!
Η ίδια η παραγωγή του πολιτισμικού προϊόντος που μέρος του  είναι και ο παραγόμενος πλούτος παράγει και πολιτισμικά περιττώματα εξαιτίας της άνισης διανομής του ή της περιορισμένης παραγωγής που δεν επαρκεί για όλα τα μέλη της κοινωνίας την  γνωστή μας φτώχεια που συνιστά την  πολυπληθή τάξη των φτωχών.
Η διανομή του πλούτου παράγει σε κάθε περίπτωση ανισοκατανομή παγιώνοντας τάξεις και κάστες. Η οικονομική διαπάλη αναδιανέμει τα μέλη αλλά και τις ίδιες τις κοινωνικές ομάδες σε στρώματα μέσα στις τάξεις που τις συστήνουν αλλά και τις διαπερνούν κάνοντας ασαφή και μη διακριτά τα όρια τους, ενώ στην ύφεση από σιτοδεία, πόλεμο, φυσική καταστροφή ή οικονομική νομοτέλεια οι οικονομικές διαφορές μεταξύ στρωμάτων χάνονται και οι τάξεις γίνονται πάλι διακριτές. Όσο εντείνεται η οικονομική ανισότητα, οι τάξεις τείνουν προς την έσχατη διάκριση των ολίγων πλουσίων και των πολλών φτωχών, εξαφανίζοντας την μεσαία τάξη με τα επιμέρους στρώματά των μικρών και μικρομεσαίων.
Ο πολιτισμός σαν ζωντανός οργανισμός έχει φυσικό σκοπό την καλύτερη δυνατή επιβίωση των ανθρώπινων κοινωνιών και την διαιώνιση τους με ευνοϊκότερους όρους με απώτερο σκοπό την ευμάρεια, όμως το πολίτευμα διαχείρισης του πλούτου είναι αυτό που καθορίζει πώς και σε ποιους θα διανεμηθεί. Σαν ζωντανός οργανισμός ο πολιτισμός για την δημιουργία του απαιτεί συνεχώς πόρους από την γη για να παράγει αγαθά και μέσα στους πόρους συμπεριλαμβάνονται και οι άνθρωποι που θα εργαστούν για αυτόν, δηλαδή να εξευρεθεί το εργατικό δυναμικό παραγωγής του.
Συνεπώς για να παραχθεί πλούτος που δημιουργεί πολιτισμό πρέπει να διατεθεί ικανό εργατικό δυναμικό σε ποιότητα και σε αριθμούς. Αυτός προκύπτει από την διαθεσιμότητα του και προκύπτει από τις γεννήσεις και την ανάγκη εργασίας τους για την επιβίωση τους. Άρα αποτελεί προϋπόθεση η προσφορά εργασίας και για αυτό κάθε κοινωνία φροντίζει να παρέχει τα μέσα για την διατήρησή της ώστε να υπάρχουν συνεχώς διαθέσιμοι οι ανθρώπινοι πόροι και να χρειάζονται την εργασία για την επιβίωσή τους ένα φαινόμενο που ονομάζεται κοινωνικός διαφορισμός ή με απλά λόγια οικονομική ανισότητα..
Προκύπτει εύλογα η διαπίστωση, πώς αποτελεί προϋπόθεση να υπάρχει αρκετός διανεμημένος πλούτος ώστε να επιτρέπει ικανό αριθμό γεννήσεων εντός της κοινωνίας για να αποφευχθεί ο λιμός ή μετανάστευση των μελών της κοινωνίας με κίνδυνο την  έσχατη  δημογραφική εξαφάνιση της. 
Στα μοναρχικά και ολιγαρχικά πολιτεύματα που γνωρίζουμε ιστορικά ως τυραννίες, βασιλείες, αλλά και στον σύγχρονο κοινοβουλευτισμό η οικονομική ανισότητα είναι προαπαιτούμενο ώστε η φτώχεια να δημιουργεί την ανάγκη για μισθωτή εργασία  άρα την εργατική τάξη που παράγει τον πλούτο. Όσοι δεν απορροφώνται στο οικονομικό σύστημα  παραγωγής και διανομής του καταλήγουν παρίες που διαβιούν στο κοινωνικό περιθώριο τα γνωστά από την μαρξιστική θεώρηση  λούμπεν στοιχεία.
 Συνοπτικά αναλύσαμε το κοινωνικό ζήτημα διανομής και διαχείρισης του πλούτου που δημιουργεί πολιτισμό και τις προϋποθέσεις για την παραγωγή του. Το ανθρώπινο δυναμικό εκμεταλλευόμενο παράγει υπεραξία ενώ  ανεκμετάλλευτο ως οικονομική σταθερά διατηρεί το εργατικό κόστος χαμηλά αφού η προσφορά εργασίας ρίχνει την τιμή της εργατοώρας ή το κόστος εργασίας από την πλευρά του εργοδότη.

 
                                      Η φυσική διαφορετικότητα και πολυμορφία 

 
Οι πολιτισμοί, που κατέγραψε η ιστορική γραφίδα συνεπικουρούμενη από την αρχαιολογική σκαπάνη, βρίσκονται μεταξύ του 44ου και 46ου  παραλλήλου γύρω από το θερμό κλίμα του ισημερινού σε όλο το εδαφικό εύρος του κάτι που δηλώνει μια σχέση. Στα ψυχρότερα κλίματα οι πολιτισμοί εμφανίστηκαν πολύ αργότερα στην ιστορία ως δορυφόροι ή κληρονόμοι των πολιτισμών μετά την φθορά τους ή την κατάκτησή τους από εισβολείς. Σουμέριοι Βαβυλώνιοι, Ινδοί, Έλληνες Ρωμαίοι, Κινέζοι, Ιάπωνες, Μάγια Αζτέκοι Ίνκας, έγιναν διαδοχικά λεία βορειότερων φύλων,κληρονόμων των πολιτισμών τους με διάδοχα τα ευρωπαϊκά κράτη, τις ηνωμένες πολιτείες και την ρωσική ομοσπονδία.  Η  λεηλασία των πολιτισμών έθεσε τα θεμέλια του ήθους της αποικιοκρατίας και του σύγχρονου ιμπεριαλισμού. Το φαινόμενο του πολιτισμού αλλά και της πολυμορφίας του είναι ανθρώπινο φαινόμενο και είναι τόσο φυσικό όσο φυσική είναι η φυσική πολυμορφία. Αυτό γιατί σε διαφορετικούς τόπους, ταυτόχρονα ή σε χρονική ακολουθία καλλιεργήθηκε ένα ιδιαίτερο έθος ζωής σχηματίζοντας  διακριτό στο διάβα του χρόνου έθνος, συνεπώς η τεχνοτροπία η δομή και οι μορφές του κάθε πολιτισμού  να είναι αντίστοιχες με τον χαρακτήρα που τον δημιούργησε. 
Οι πολιτισμοί που ήρθαν σε επαφή μέσα από επάλληλους κύκλους πολιτιστικής επέκτασης αφομοίωσαν σταδιακά τις πολιτισμικές διαφορές. Το εμπόριο και οι κατακτήσεις προσέθεσαν στην πολυμορφία αντί να την εξαλείψουν με χαρακτηριστικές τεχνοτροπίες στα μνημεία και τα σύμβολα των κατακτήσεων όπου φανερά διαφοροποιείται το αρχικό πολιτιστικό μοτίβο όπως της ισλαμο-κρατούμενης Ισπανίας. Άλλο παράδειγμα των χριστιανικών εκκλησιών κατασκευασμένων δίπλα ή πάνω στα ερείπια των ελληνικών ναών με τα ίδια δομικά υλικά. Το βρετανικό Χόνγκ Κόνγκ, η γαλλική Τυνησία το Κινεζικό Θιβέτ είναι άλλα  σύγχρονα παραδείγματα συμβιωτικών πολιτισμών.
                                

                                           Η ηθική της αποικιοκρατίας 

 

Το χριστιανικό ήθος ένα πολιτικό πραξικόπημα με θρησκευτικό μανδύα που συντελέσθη στον ρωμαϊκό κόσμο από μια σειρά μη Ρωμαίων αυτοκρατόρων, όταν συναντήθηκε με τον νομαδικό και ληστρικό χαρακτήρα των βόρειων φυλών δημιούργησε ένα εκρηκτικό αυτοκαταστροφικό μείγμα. Η χριστιανική ρητορική επέβαλε στους χριστιανούς το ρόλο  τοποπαρατηρητή του μισαλλόδοξου εκδικητικού θεού τους που επιζητούσε την μοναδικότητα λατρείας του πάνω στην γη πράγμα  που επέτασσε το πολίτευμα βασιλείας ελέω θεού που ωθούσε στην κατάκτηση και εκμετάλλευση εδαφών με ιστορική κατάληξη τις αποικιοκρατίες των ευρωπαϊκών χριστιανικών  κρατών και του διάδοχου τους αμερικανικού ιμπεριαλισμού, μετά το τέλος του β παγκόσμιου πόλεμου, όταν αυτές πια ήταν αδύνατον να συντηρηθούν.  Ο ίδιος αποικιοκρατικός ανταγωνισμός και τα αδιέξοδά του έφερε τις παγκόσμιες συρράξεις και τις επαναστάσεις που γκρέμισαν τις αποικιοκρατικές χριστιανικές αυτοκρατορίες συθέμελα. Ο β παγκόσμιος αποτελεί ιστορικό ορόσημο ενός δισχιλιετούς δράματος της ανθρωπότητας. Παρόλα αυτά η αποικιοκρατία ως ηθική στάση και πρακτική έγινε δεύτερη φύση κάποιων λαών, δόγμα της εθνικής τους πορείας, λαών που καλόμαθαν να ζουν ποδηγετώντας τους ανίσχυρους, απομυζώντας ξένους εθνικούς πόρους, για να διατηρήσουν  το υψηλό βιοτικό επίπεδο τους και την εσωτερική κοινωνική τους ειρήνη. 
Οι βόρειες χώρες, οι προαναφερόμενοι σχηματισμοί που προέκυψαν από την φθορά των αυτοχθόνων πολιτισμών μεταξύ των παραλλήλων του Ισημερινού, έμαθαν να κληρονομούν  αποθησαυρίζοντας τα πολιτισμικά και πολιτιστικά αγαθά λεηλατώντας τους. Αντέγραψαν γλωσσικές δομές, νομικά συστήματα, πάτησαν σε έτοιμους εμπορικούς δρόμους, έμαθαν τις τέχνες της ναυσιπλοΐας, της κεραμικής, της σιδηρουργίας της εξόρυξης των μεταλλευμάτων, την επιστήμη των άστρων, τα πολιτικά καθεστώτα διοίκησης των κοινωνιών, τους κανόνες δόμησης, της αρχιτεκτονικής και λοιπών ακαταμέτρητων αγαθών από τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό ενός συμβιωτικού πολιτισμού που και αυτός προέκυψε ως αποτέλεσμα κατάκτησης του ελληνικού από τον ρωμαϊκό.

 
                                          Η πολυπολιτισμική μορφή του ρατσισμού 

 
Συνεπώς ο "πολυπολιτισμός" υπήρχε πάντα  ως επίτευγμα των εθνών των λαών της ανθρωπότητας είτε ως ανεξάρτητη ανάπτυξη είτε ως συνέπεια της βίαιης επιβολής ενός έθνους  σε άλλο. Δεν είναι τεχνητό μόρφωμα. Για να καταργηθεί ως φαινόμενο θα έπρεπε να καταργηθεί η ανθρώπινη πολυμορφία και διαφορετικότητα και υποθετικά μιλώντας θα μπορούσε λογικά να γίνει με δύο τρόπους: με την εξάλειψη των φυλών πλην μίας ή την ανάμειξη όλων των φυλών.
Να σημειώσουμε πως μπορούν να συμβούν ταυτόχρονα και τα δύο σενάρια, δηλαδή η ανάμιξη όλων πλην μίας, αυτής που σχεδιάζει την επικράτησή της. Αυτό θεωρητικά θα εξουδετέρωνε τους εθνισμούς μαζί με τα έθνη. Στην πράξη όμως ο φυσικός νόμος της ομοιότητας και της εγγύτητας θα δημιουργούσε νέα πολυφυλετικά έθνη,  νέες αναμίξεις με ακαθόριστες  βιολογικές συνέπειες.
Μια φυλή πάνω στην γη μια μίξη όλων των ανθρώπινων γονιδιωμάτων σε ένα άγνωστο απροσχημάτιστο υβρίδιο χωρίς σαφή τόπο ζωής χωρίς κοιτίδα, χωρίς ιστορία άρα άνευ χαρακτήρα ρόλου και προορισμού.
Ο μιγάς του μέλλοντος η νέα ανθρώπινη φύση χωρίς αποστολή άλλη παρά το εργαλείο της νέας τάξης αυτής που επανανοηματοδότησε τον πολυπολιτισμό από φυσική σε τεχνητή έννοια νομοθετώντας την υποχρεωτικής ανάμιξη διαφορετικών εθνών σε ένα τόπο. Η προώθηση της επιγαμίας δεν είναι παρά η επαναφορά του απαρχαιωμένου γάμου με προξενιό ένας πατριαρχικός θεσμικός  βιασμός όπου της εντολές του πατριάρχη προς την κόρη, αναλαμβάνει το κράτος μέσω την καθεστωτικής πίεσης της προπαγάνδας των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Η άρνηση αυτής της υποχρεωτικής συγκατοίκησης και μελλοντικής ανάμιξης, το φυσικό δηλαδή δικαίωμα επιλογής συντρόφων και φίλων βαφτίστηκε ξενοφοβία. Η αλληλεγγύη δια του επαναπατρισμού των ξεριζωμένων δηλαδή της επαναπροώθησής τους στους τόπους καταγωγής τους, ρατσιστική πρακτική της απέλασης.

 
  Στην συνείδηση αυτών που σκέφτονται ακόμα για τον εαυτό τους ο τεχνητός πολυπολιτισμός ταυτίστηκε με κάτι αρνητικό αφού φανερά η νέα τάξη αποβλέπει στην εξαφάνιση των πολιτισμών και κάθε διαφορετικότητας. Ο τεχνητός πολυπολιτισμός τους στην πράξη είναι α-πολιτισμός. Η φύση παράγει διαφορά και η μονοθεϊστική κουλτούρα κομφορμισμό.  Η μοντέρνα αποικιοκρατία βάζει στο πολιτικά ορθό καλούπι της την φυσική πολυμορφία για να φτιάξει τον νέο εργάτη της.      

 
                                                Το ταξικό μίσος του αντιρατσισμού  

 
Στον 20ο αιώνα η αποικιοκρατία έγινε ακριβή. Το κόστος συντήρησης των στρατών κατοχής έπαψε να είναι βιώσιμο παρά την λεία που αποκόμιζαν. Η εποχή της ασύδοτης κλοπής, αγαλμάτων, χρυσού και εθνικών θησαυρών για να στολίζεται το Παρίσι το Βερολίνο και το Λονδίνο με πυραμίδες και αψίδες πέρασε. Οι χρυσοφόρες εισπράξεις των μουσείων τους με τα ξένα εκθέματα έκτοτε θα συντηρούνται από την διεθνή αρχαιοκαπηλία, ενώ οι άρχουσες τάξεις θα απολάμβαναν τα οφέλη του εμπορίου λευκής σαρκός ως πελάτες, την κερδοφορία απο το χαμηλό κόστος εργασίας των μεταναστών και μην ξεχάσουμε το εμπόριο μοσχευμάτων για την παράταση της ζωής των πλουσίων από τις δολοφονίες ορφανών και μη παιδιών, τραγικών θυμάτων των επεμβατικών τους πολέμων.
Οι δημιουργοί των νέων συνθηκών της ζωής μας, μεγαλοαστοί, κρυμμένοι πίσω από οχυρωμένες επαύλεις προστατευμένοι από ιδιωτικούς ή κρατικούς στρατούς δεν θέλουν ούτε να δούνε ούτε φυσικά να νοιώσουν την υποβάθμιση της ζωής μας από την μεταναστευτική πλημμύρα. Μετά από δεκαετίες συνεπειών της που στατιστικά καταγράφεται από τα δελτία εγκληματικότητας δεν τους δικαιολογείται ούτε η αφέλεια ούτε η άγνοια. Φέρουν ευθύνη ίση και ανάλογη με τα εγκλήματα που διαπράττονται καθημερινά στις πόλεις και τα χωριά όλων των χωρών υποδοχής των μεταναστών.
Αντί να  αναλάβουν την ευθύνη των πράξεών τους επέλεξαν να μετρήσουν την ανοχή μας με μέτρο την αποδιδόμενη από αυτούς ξενοφοβία. Αντί  να πούνε διαλύσαμε τις χώρες τους επιδίδονται και στην καταστροφή και των χωρών μας αποδεχόμενοι αχαρτογράφητα πλήθη με ασύμβατα πολιτικά, θρησκευτικά και κοινωνικά ήθη σε κατάσταση ένδειας. Αντί να διορθώσουν τα λάθη τους υποστηρίζοντας τις δομές τους στις πληγείσες χώρες, αντί να επαναπατρίσουν τους εκριζωμένους, μεταφέρουν θύματα και θύτες ανεξέλεγκτα στις δικές μας μεταδίδοντας τις συμφορές τους εκμεταλλευόμενοι στο έπακρο την κλοπή πλούτου της μεσαίας τάξης πίσω από την κατασκευασμένη ύφεση και την διαρραγή του κοινωνικού μας ιστού εξαιτίας του βασισμένου στο κέρδος ως οδηγό ζωής οικονομικού συστήματος του καπιταλισμού.
Ως κυβερνήτες επιτρέπουν την καταπάτηση εθνικών κατοχυρωμένων συνόρων διακυβεύουν την ασφάλεια ζωής και περιουσίας μια ξεκάθαρα κατάφωρη συνταγματική παραβίαση θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων μας.

 
                                              Η ρατσιστική φύση του πολυπολιτισμού

 
Την αποικιοκρατία διαδέχτηκε το υποκριτικό δόγμα των ανθρωπιστικών επεμβάσεων για την βίαια ανατροπή απολυταρχικών καθεστώτων που οι ίδιες πρώην αποικιοκρατικές κυβερνήσεις έθεσαν, συντήρησαν και εξόπλισαν επί σειρά δεκαετιών.
Οι βόμβες τους έφεραν με την καταστροφή των υποδομών τους την φτώχεια και τον τρόμο που ώθησε τους λαούς σε φυγή. Το ξεκλήρισμα και ο εκπατρισμός των σύγχρονων δούλων που με δικά τους έξοδα μπαίνουν στις γαλέρες των δουλεμπόρων  για να πουληθούν στους κυρίους τους ονομάστηκε μεταναστευτική ροή και τα μαστίγια  αντικατέστησαν τα καραβάνια εκτοπισμού που διευθύνουν οι μη κυβερνητικοί οργανισμοί.
 
 
Την κοινωνική υποδοχή τους από τους λαούς της δύσης ανέλαβαν εργολαβικά τα ελεγχόμενα από τα οικονομικά συμφέροντα ΜΜΕ νοηματοδοτώντας το δουλεμπόριο θετικά. Οι σύγχρονοι δούλοι ονομάζονται "μετανάστες" που με την θέλησή τους έρχονται να πουλήσουν την εργατική τους δύναμη φθηνότερα από το εθνικό εργατικό δυναμικό που θα βρεθεί εκτός εργασίας ανασφάλιστο και ίσως άστεγο.
Οι νέες αποικίες δεν θα είναι πια έξω από τις μητροπόλεις μακριά σε κάποια άλλη ήπειρο αλλά η ίδια η μητρόπολη, και δούλοι οι προστατευόμενοι από ειδικό νομικό καθεστώς έποικοι, φθηνό εισαγόμενο κρέας για πάσα χρήση των αφεντικών.
Οι πόροι από την ανακατασκευή των βομβαρδισμένων χωρών και  το χαμηλό εργατικό δυναμικό  θα αυξήσει τα κέρδη των καπιταλιστών και θα πληρώσει τις συντάξεις των γέρων της δύσης. Μια ανάπτυξη που δεν προέρχεται από το σφρίγος της εθνικής παραγωγής που θα συρρικνώσει δημογραφικά και πολιτικά τα δικαιώματα των γηγενών σε βάθος μερικών μόνο δεκαετιών. Το άλλοτε υψηλό βιοτικό επίπεδο της μεσαίας τάξης που θα συμπληρωνόταν με τον πολιτικό εκδημοκρατισμό χάθηκε στην τεχνητή ύφεση και υπό την απειλή της επιβίωσης μετατράπηκε σε ενστικτώδη συντηρητισμό, την τροφή όλων των μορφών του νέο-εθνικισμού.
                            
                                      Η μεθόδευση της νέας αποικιοκρατίας 

 
Οι πράξεις των κυβερνώντων ακολουθούν μια ατζέντα που δεν έχει άλλο πρόγραμμα από το πασιφανές και ολοφάνερο: την αντικατάσταση του πληθυσμού μέσα από την δημογραφική και συνειδησιακή ανασύνθεση του σε ένα υβριδικό αντεθνικό άνευρο "πολιτικά ορθό" μόρφωμα. Οι αλλοδαποί πληθυσμοί σταδιακά θα αποτελέσουν πλειονότητα, θα καταλάβουν τις δομές του κράτους και θα νομοθετήσουν τα ήθη τους που περιλαμβάνουν την εκδίκηση στην εναπομένουσα λευκή φυλή αιτία των δεινών τους και των προγόνων τους.  Η λευκή φυλή σταδιακά θα εξαφανίζεται.
Αυτό δεν αποτελεί κάποια καινοφανής ξενοφοβική θεωρία. Η σύνθεση των κομμουνιστών στον ελληνικό εμφύλιο αποτελείτο από τα παιδιά των προσφύγων της μικρασιατικής τραγωδίας που θεώρησαν ως υπαίτιο της δυστυχίας τους το ελληνικό αστικό κράτος και τους γηγενείς του. Η θηριωδίες τις οποίες επιφύλαξαν για τους επιγόνους τους  25 χρόνια αργότερα αν και ομόδοξοι και ομόφυλοι έκδηλα δηλούν το συσσωρευμένο μίσος και προειδοποιούν για τι μας επιφυλάσσει το  μέλλον από την αγαστή συνύπαρξη που μόνο γεγονότα σαν της Βοσνίας Ερζεγοβίνης και του Σαράγιεβο μπορούν να αποδώσουν…
Στο μεσοδιάστημα οι κοινοβουλευτισμοί θα μεταμορφωθούν σε αφανείς δικτατορίες, όπου διεθνιστικές υπερεθνικές επιτροπές του πολιτικού προσωπικού των μεγαλοαστών θα εξυπηρετούν τα οικονομικά συμφέροντα των μετόχων τραπεζών και πολυεθνικών και βασιλικών δυναστειών  με σταλινικές πρακτικές απαξίωσης της περιουσίας ανάλογες της κολεκτιβοποίησης της μικρής περιουσίας στην Σοβιετική ένωση του 1930  και υποχρεωτικής αστυνόμευσης και περιορισμού αστικών ελευθεριών.
                                                                  
                                          Η  ανατροπή της οικονομικής ανισότητας

 
Στα δημοκρατικά πολιτεύματα του ιστορικού ελληνικού παρελθόντος αυτή η οικονομική ανισοκατανομή ρυθμιζόταν με ψηφίσματα νόμων ώστε τη οικονομική ανισότητα να ελέγχει η πολιτική ισότητα. Αυτή συνιστά και την δημοκρατική παράβαση την ανατροπή της φυσικής εκμετάλλευσης. Το σκεπτικό πίσω από αυτήν την πρακτική ήταν η σοφία του μέτρου. Οι δημοκράτες δεν ήθελαν  την οικονομική ισότητα αναγνωρίζοντας στο κέρδος το κίνητρο της ανάπτυξης που οδηγούσε σε πολιτισμό όπως και δεν ήθελαν αυτή η ανισότητα να αλώσει την πολιτική τους ισότητα εξαγοράζοντάς την με την ισχύ της. Έτσι εξασφάλιζαν διπλά οφέλη:  την μείωση της φτώχειας  με επακόλουθο την εξαφάνιση της εγκληματικότητας και την συμμετοχή στα κοινά. 
Η εξασφάλιση του βιοτικού επιπέδου επέτρεπε ελεύθερο χρόνο για την προαγωγή των τεχνών και του πολιτισμού αλλά και για την πολιτική συμμετοχή. Η οικονομική ανισότητα ισορροπείται με την πολιτική ισότητα χωρίς το ένα να λειτουργεί σε βάρος του άλλου. Αυτή είναι η επιμελώς θαμμένη συνταγή της δημοκρατίας ως μοντέλο οικονομικής διαχείρισης ώστε σήμερα να βιώνουμε ως αναπόφευκτες επιλογές τον άκρατο φιλελευθερισμό και ως αντίπαλο δέος του τον κρατικό κομμουνισμό.
Στην δημοκρατία η εργατική τάξη και η άρχουσα τάξη είναι ενιαία πολιτική τάξη που διαπραγματεύεται με επιχειρήματα στην εκκλησία του δήμου τα συμφέροντά όλων των μερών που την απαρτίζουν. Εκεί ο εργάτης, ο βιοτέχνης, ο κτηματίας ο έμπορος γίνονται πολιτικοί διαχειριστές της διανομής του παραγόμενου πλούτου χωρίς να καταργούν τις οικονομικές διαφορές που προκύπτουν από την μισθωτή εργασία ήτοι το κίνητρο του κέρδους για τον επιχειρηματία. Εκεί ταυτόχρονα το κεφάλαιο ελέγχεται με την επιστροφή του σε δημόσια έργα μέσω αναλογικής φορολόγησης υποχρεωτικών δωρεών και χορηγιών, χωρίς να εξαιρείται για περιπτώσεις κατάχρησης ή απιστίας ή δήμευση του αλλά και η έκτακτη πρακτική της αναδιανομής γαιών.
Στα σύγχρονα σοσιαλιστικά πολιτεύματα οι οικονομικές ανισότητες αμβλύνονται μέσω κρατικού ελέγχου ρύθμισης ενώ στον κομμουνισμό εξισώνονται από την κομματική ολιγαρχία. Σε αντίθετη κατεύθυνση την οικονομική ισότητα επιβάλει η πολιτική ανισότητα. Ο ελεύθερος χρόνος δεν μετατρέπεται σε πολιτική συμμετοχή. Η εργασία παραμένει ως ανάγκη. Χωρίς κίνητρο κέρδους ο πλούτος δεν αυξάνει και η φτώχεια επιμερίζεται στους πολλούς. Στον ουτοπικό σοσιαλισμό η υπόσχεση πολιτικής και οικονομικής ισότητας υποστηρίζεται από την υπόθεση πως η ανθρώπινη φύση έξω από τα δεσμά του νόμου θα εργαστεί αβίαστα για να δημιουργήσει πολιτισμό..
 Η εθνική συνέλευση των πατριωτών  σε κάθε χώρα με σκοπό την κλήρωση αρχών μεταξύ αρίστων για κάθε ανάγκη και περίσταση δια συστάσεως πολύαρχων ετήσιων οργάνων, ελεγχόμενων από την ίδια την συνέλευση και την βουλή της, με στόχο  την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας και την θεσμοθέτηση της πραγματικής έννοιας του πολίτη είναι η μόνη ικανή να νομοθετήσει συνταγματικά και να εντέλει τις κρατικές αρχές στην ορθή πορεία που είναι η ευημερία και το κοινό καλό γηγενών και ξεκληρισμένων. 
Κάθε φυλή στο τόπο της και κάθε πατριώτης  στο χωριό του. Θέλουμε το αυτοδιοίκητο κάθε τόπου από την φυλή που ιστορικά τον κατοικεί. Κάθε φυλή είναι υπέροχη και σεβαστή στον τόπο καταγωγής της. Oι λαοί που αφήνουν τις πατρίδες τους ξεχνούν τις παραδόσεις τους και ή αλλοτριώνονται ή τις επιβάλλουν αθέλητα. Να αγωνιστούμε για την επιστροφή τους στις χώρες τους από σεβασμό στις παραδόσεις όλων. Να βοηθηθούν να παραμείνουν στην γη τους και όσοι έφυγαν να επιστρέψουν γιατί έχουν παραπλανηθεί. Εχθροί μας όλοι όσοι τους διώχνουν βίαια από τα σπίτια τους την γη και τους οικείους τους και τους αναγκάζουν να εγκληματούν στην ξενιτειά, να να γίνονται θύματα των ρατσιστών που με την πρόφαση του ανθρωπισμού τους υποδέχονται για να τους εκμεταλλευτούν. 

 

ΚΡΑΤΟΣ ΔΗΜΩΝ


 

 

Νόμοι
Ποινές - Δικαιώματα
Κοινωνική - Οικονομική Πολιτική
Σοφιστική Σχολή
Συνδρομές - Εισφορές


Επιστροφή