ΟΤΙ ΑΝ ΑΥΤΩ ΔΟΚΕΙ
ΑΡΙΣΤΟΝ ΕΙΝΑΙ



 



Διακύρηξη
Όραμα
Δράσεις
Αρχές
Αξίες
Στόχος

Αχρείαστοι πόλεμοι και επαναστάσεις.

 

                                

Η ανθρώπινη βία θα αποτυπωθεί στην καθολικότητά της, στις μαζικές συρράξεις των εθνών και στις μαζικές εξεγέρσεις των λαών. Ανεξάρτητα απο τον ιδεαλισμό που διακρίνει τον σοσιαλισμό διακηρύσοντας την ισότητα και την μεγαλοστομία του εθνικισμού υπερασπίζοντας την παράδοση, οι βίαιες διενέξεις αφορούν παντα  κατοχή της γής την αναδιανομή του πλούτου και των ανθρώπων της. Αυτό που οι σοσιαλιστές ονομάζουν νομή των μεσων παραγωγής και οι εθνικιστές  υπεράσπιση πατρίδας, είναι ένα και το αυτό πράγμα και έχουν σκοπό τον πλούτο της και το αιματηρό παιχνίδι κατοχής της.

Στην βίαια καθολική σύρραξη του πολέμου που η κυβερνώσα προπαγάνδα κάτω απο μια σημαία ή δόγμα παρασύρει, οι ανθρώπινοι πόροι στρατολογούνται υποχρεωτικά για να υπηρετήσουν θυσιάζοντας την ζωή τους γι`αυτόν τον σκοπό. Στην λαϊκή σύρραξη που η επαναστατική προπαγάνδα κατω απο ένα σύμβολο ή μια ιδέα καλεί οι λαοί χύνουν το αίμα τους για  αυτόν ακριβώς σκοπό. Ο κοινός παρανομαστής του παιχνιδιού κατοχής είναι το χύσιμο του ανθρώπινου αίματος, η συμβολή σε αίμα για την νομή του πλούτου λές και η γή δεν παράγει  χωρίς την θυσία του..

Η αντίληψη του δικαίου κάνει αυτόν το εφήμερο ιδιοκτήτη μιας αιώνιας γής να μάχεται πάνω της ώστε να ορίσει αυτό που θεωρεί δικό του πληρώνοντας την ματαιόδοξία με το αίμα του. Ανάλογα με την πεποίθηση που του καλλιέργησε η αντίληψή του θεωρεί δική του μια γαία. μια ολόκληρη χώρα ή και ολόκληρο τον κοσμο, θεωρεί δικούς του την οικογένεια το γένος του μια φυλή ή και ολόκληρη την οικουμένη και αγωνίζεται να τα αποκτήσει.

Οταν αυτή η προσωπική πεποίθηση του δικαίου αποκτήσει ευρεία αποδοχή στην  συλλογικότητα που απευθύνεται εμφανίζεται ένα κοινωνικό ρεύμα  αναδιανομής υλικών πόρων  και διακυβέρνησης ανθρώπων πρός ώφελός της με το ένα ή το άλλο πρόσωπο που το καταγράφει η ιστορία ανατρέποντας την προϊούσα κατεστημένη τάξη. Οταν αυτή η συλλογικότητα κυριαρχήσει γίνεται κράτος έχοντας στην διάθεσή της τον κρατικό μηχανισμό διαχείρησής και προστασίας του κεκτημένου πλούτου. Μπορεί πιά με την κρατική βία πειθαναγκάζοντας ή πείθοντας να κινητοποίησει τους ανθρώπινους πόρους σε μιά νέα θυσία αίματος στην υπηρεσία του δικαίου της.

 Η ανθρώπινη υπόσταση όμως έχει φύση ειρηνική, επιζητά στην ασφάλεια την μέγιστη απόλαυση της ζωής για την ευημερία και την διαιώνηση και γιαυτό παρουσιάζει στάση συντηρητική ακόμα και υποδουλωμένη. Η ανθρώπινη φύση όταν αφεθεί ελεύθερη επιζητεί τον φυσικό σκοπό της ζωής που είναι η διατήρησή της. Αγωνίζεται συλλογικά για την επιβίωση προσδοκώντας στην ευημερία, παράγει πλούτο και δημιουργεί πολιτισμό. Απολαμβάνει την ασφάλεια της κοινωνίας την ερωτική ηδονή τα αγαθά της γής και δημιουργεί έργα νοηματοδοτώντας την ζωή της και διευρύνει το πνεύμα ερευνώντας την φύση. Για να αφήσει την ειρηνική φύση που του  παρέχει ηδονή και να βρεθεί σε εμπόλεμη κατάσταση που προξενεί πόνο ο άνθρωπος πρέπει να αναγκαστεί, να βρεθεί σε αδιέξοδο. Το πέρασμα στην πατριαρχία απο την μητροκρατία σηματοδοτεί την προστασία της αγροκαλλιέργειας απο τα πιό εύρωστα αρσενικά μέλη με αντάλλαγμα δικαιώματα πανω στην μεχρι τότε κοινή γή, το φαινόμενο της ιδιοκτησίας και της άσκησης εξουσίας.

Ο  εριστικός φιλοπόλεμος τύπος που καταγράφει η ανθρώπινη ιστορία και ο ανταγωνιστικός ατομιστικός τύπος που γνωρίζουμε σήμερα  αντιβαίνει σε αυτό το βασικό αξίωμα μας. Δεν είναι φυσιολογικός άνθρωπος. Αυτό συμβαίνει επειδή είναι ανελεύθερος. Δεν ζεί πιά κατά φύσει, δηλαδή ελεύθερα, έτσι δεν ζεί φυσικά με αποτέλεσμα  να βρίσκεται ιστορικά σέ ένα διαρκή ατομικό, κοινωνικό, εθνικό ή θρησκευτικό αγώνα κάθε φορά, ώστε η ειρήνη να φαντάζει σαν ασήμαντο διάλειμμα μεταξύ των βίαιων συρράξεών του. Η ιστορία καταγράφει τα στιγμιότυπα της ανθρώπινης πάλης για την κατοχή του πλούτου. Μιας εφήμερης κατοχής ενός αειφόρου πλούτου παρά τις περί αντιθέτου διαβεβαιώσεις που αποσκοπούσαν πάντα στην πλάνη της στενότητος πόρων με συνέπεια την  υποχρεωτική διένεξη και την ανάγκη διαχείρησης τους. Σε όλες τις περιπτώσεις παρουσιάζεται διαιρεμένος στο ανθρώπινο σύνολο επειδή η πεποίθηση του είναι τεχνηέντως εχθρική. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να παράγει εχθρικές σκέψεις και συναισθήματα για ένα πολεμικό σχέδιο δράσης που εξυπηρετεί ένα προσχηματικό ατομικό, ταξικό, εθνικό ή θρησκευτικό σκοπό που μόνο επικαλύπτει  την προσάκτηση του κατά εσφαλμένη πεποίθηση περιορισμένου πλούτου που αυτός και οι ομοιοί του δικαιούνται. Η μάχη του παραμένει σε διαρκή εξέλιξη.Ο λαός λοιπόν ενώ επιζητά την ειρήνη και την ενότητα και μεσα απο αυτήν την ευμάρεια του πολιτισμού κατά το σχέδιο της φύσης καθίσταται υποταγμένος πολλαπλά διαιρεμένος πρός ώφελος του σχεδίου της ελίτ. Εκ των πραγμάτων σχεδίου αντιφυσικού και απάνθρωπου.

Συνεπώς το μεγάλο στοίχημα για την κυριαρχία ομάδων κρατικών και μή, κυβερνήσεων και επαναστατών είναι η μάχη στο ανθρώπινο φαντασιακό για την υποβολή της πεποίθησής τους περί δικαίου με σκοπό την κοινωνική διαίρεση και αυτήν την εμπόλεμη κατάσταση. Η σημερινή παγκοσμια μάχη των πολυεθνικών για την απόκτηση μεριδιών αγοράς πληθυσμιακών ομάδων με σαφή δημογραφικά και ψυχογραφικά χαρακτηριστικά για την διανομή  προϊόντων και υπηρεσιών  είναι μάχη κοινωνικού τεμαχισμού και διεξάγεται με τους ίδιους όρους πολέμου απο τους οποίους ήρθε άλλωστε και η επιχειρηματική πρακτική του μάρκετινγκ, την προπαγάνδα απο όπου προέκυψε η διαφήμιση και την διπλωματία για τις δημόσιες σχέσεις. Οσα και αν θέλουμε να τα διακρίνουμε άλλο τόσο μπορουμε να τα ταυτίσουμε ανάλογα με την θετική ή αρνητική έννοια που θέλουμε καθε φορά να προσδώσουμε. Στους υπερασπιστές τους η ταύτιση φαντάζει κακόβουλη και στους κατηγόρους η υπεράσπιση υποκριτική. Το στοίχημα όμως είναι το αυτό. Η κινητοποίηση απο μια παθητική αδράνεια πρός ένα σκοπό απο την οποία αποκομίζονται υλικά ωφέλη.

Μια μικρή ομάδα μπορεί να πειστεί απο μια πετυχημένη πολιτική ή θρησκευτική προπαγάνδα όπως και στην αγορά ένα τμήμα μπορεί να πειστεί απο μια επιτυχημένη εμπορική επικοινωνία αλλά για να πειστουν οι μεγάλες μάζες θα πρέπει να υποχρεωθούν. Ακόμα και ένα μονοπώλιο με το καλλίτερο προϊόν και τεράστιους επικοινωνικούς πόρους, παγκόσμια δίκτυα διανομής στην  διάρκεια ενός αιώνα δεν θα κατάφερνε να το  πουλήσει  στην πλειονότητα των ανθρώπων απλά γιατί δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Θα πρέπει ή να κατασκευάσει άλλα προϊόντα για να καλύψει τις ανάγκες τους ή να το επιβάλλει βιαίως με κυρώσεις και πρόστιμα κάτι που δεν είναι εφικτό ουτε με την αρωγή δικτατορίας. Και στην περίπτωση της πολιτικής ή της θρησκείας ένα πρόγραμμα ή ένα δόγμα δεν μπορεί να είναι αρεστό απο όλους ή να υιοθετείται με τον ίδιο βαθμό ζήλου πόσο μαλλον η έκκληση σε πόλεμο ή επανάσταση που διακυβεύει την ανθρώπινη ζωή. Θα πρέπει οι άνθρωποι να πειστουν για την αναγκαιότητα ή να απειληθούν με κυρώσεις ζωής ώστε να βρεθούν σε αδιέξοδο. Η τιμωρία του θανάτου πρέπει να είναι πιό άμεση και πιό βέβαια της πιθανότητος απώλειας της ζωής στην μάχη ώστε να συστρατευτούν.

Η επαναστατική ηγεσία καλεί σε εξέγερση κατά ένός πραγματικού ζυγού υποσχόμενη την χαμένη ελευθερία και ο επαναστατικός στρατός στρατολογεί με την βία τους αδρανείς εκτελώντας τους αντιδραστικούς. Η τακτική της φωτιάς και του τσεκουριού για τους προσκυνημένους  απαντάται σε όλες τις εποχές, μηκη και πλάτη της γής σε όλων των τύπων τις επαναστάσεις ως αναγκαία. Η κρατική εξουσία καλεί τον λαό στα όπλα εγείροντας το πατριωτικό συναίσθημα τόσο γενικά και τόσο αφηρημένα ώστε η πατρίδα να σημαίνει κάτι σέ όλους και με την απειλή του εκτελεστικού αποσπάσματος στους ανυπότακτους. Το κρατικό παιδομάζωμα είναι ηθικό το επαναστατικό αθέμιτο ενώ η πρακτική και η λογική είναί η ίδια.. Εδώ όμως θα πρέπει να διαφοροποιήσουμε την πρακτική στρατολόγισης σε αμυντικό πόλεμο ακόμα και αν το διακύβευμα είναι παντα τα συμφέροντα της ελίτ, ο πλούτος της, και όχι ο ευφημιστικός όρος πατρίδα γιατί ο εχθρός δεν κάνει ταξικές διακρίσεις και η κατοχή απο άλλο κράτος υποβιβάζει τον λαό σε χειρότερη κατάσταση καθιστώντας τον υποτελή σε μια αλλόφυλη ή αλλόθρησκη ελίτ, ως μειονεκτούσα εθνική ομάδα ή εθνότητα υπό διωγμό. Συνεπώς η άρνηση στράτευσης σε αμυντικό πόλεμο είναι προδοσία στον λαό και όχι στην ελίτ που νέμεται τον πλούτο και μια χαμένη ευκαιρία να βρεθεί ο λαός με τα χέρια στα όπλα για να διεκδικήσει ισότητα ευκαιριών και υποχρεώσεων ή ανεκτότερες έστω συνθήκες ζωής. Αυτό γιατί η ένοπλη κατάσταση η πολεμική διάθεση και ο πόνος  του πολέμου δίνει πολιτική μόχλευση για διεκδίκηση. Στην αρχαιότητα οι δούλοι που συμμετείχαν στον πόλεμο γινόντουσαν ελεύθεροι αφου πολεμούσαν για την ίδια πατρίδα με τους πολίτες.

Ούτε όμως οι εθνικοί πόλεμοι ουτε οι κοινωνικές επαναστάσεις έχουν επιφέρει  ενότητα και  ειρήνη πέρα απο ένα νέο καθεστώς που οι μελλοντικοί συσχετισμοί θα ανατρέψουν. Αυτή επιτυγχάνεται μόνο με τον συγκολητικό ιστό της ομόνοιας και ομοψυχίας του εθνικού φρονήματος που αναγνωρίζει σε όλα τα έθνη τον χώρο ευθύνης τους σεβόμενη τον τόπο ζωής τους. Οταν το περιθώριο περιορίζεται απο την σταδιακά και αναλόγως της αυξήσεως του βιοτικού επιπέδου διευρυνόμενη μεσαία τάξη που με την πολιτική εξουσία στα χέρια της τείνει να το καταλάβει θεσμοθετώντας ισονομία ισοκρατία και ισηγορία στην Δημοκρατία. Με την θεσμική αναδιανομή πλούτου και  επιστροφή μέρους του στο κοινωνικό σύνολο ώς δωρεά ή χορηγία με αντάλλαγμα την κοινωνική ειρήνη και την πρόοδο. Το περιθώριο εντάσσεται κοινωνικά μεσα απο τις οικονομικές παροχές βελτιώνει την κατάστασή του για να συμμετάσχει ομαλά πολιτικά και να μην γεννάει αντικοινωνικές στασιαστικές ιδεολογίες αφού ελέγχει νομοθετικά με τους αριθμούς του τα συμφέροντα των ολίγων οικονομικά ισχυρών ώστε να μην γίνεται αντικείμενο εκμετάλευσης τους.

Πώς θα ξεφύγουμε από την παρούσα υποταγή και την διαίρεση στον δρόμο για την ελεύθερη αυτοθέσμιση; Πώς θα αναλάβει η μεσαία τάξη την πολιτική εξουσία; Τά έθνη μέσα απο ποικίλες πολιτικοκοινωνικές διαδρομές δοκιμής και σφάλματος, αλμάτων μεταρυθμίσεων και του συνολικού αδιεξόδου που το μετατρέπει σε ύψιστη ανάγκη επιβίωσης θα βρούν τον δρόμο. Μέσα από πολιτειακές μεταβολές τολμηρών ηγεσιών που θα συγκρουστούν με το σύστημα διανομής του πλούτου και εξουσίας της ολιγαρχίας, κινημάτων που θα επιλέξουν την ρήξη αυτονομούμενων απο την κρατική μέγγενη και παρασύροντας και άλλα πληθυσμιακά τμήματα ή επαναστατικών κινημάτων που θα αλώσουν μέσω των κοινοβουλευτικών θεσμών τον ίδιο τον κοινοβουλευτισμό όπως έχουμε αναπτύξει στην ‘Λύση στο εκλογικό αδιέξοδο’. Σε κάθε περίπτωση την αποσχιστική φυγόκεντρο των εθνών και κοινωνικών τμημάτων τους θα διαδεχτεί στο νέο περιβάλλον η κεντρομόλος συνάθροιση τους.

Για να μην γίνουμε κρέας στις οβίδες τους, να μην συρθούμε απο τα σπίτια μας για να μην υποφέρουμε διώξεις πρέπει να δράσουμε πολιτικά οργανώνοντας τον δήμο έξω απο την κρατική εξουσία. Να στελεχώσουμε επιτροπές με λογικούς ώριμους γηγενείς με αγάπη για την πατρίδα και δημοκρατικό όραμα που θα εντάξουν άξιους και έμπιστους βοηθούς τους σε κάθε δήμο για την στελέχωση δημοτών  και θα επιβλέψουν την κληρώση αρχών ανάμεσα τους. Την λειτουργία της δημοκρατικής διαδικασίας με την εισήγηση δημότη, την μελέτη του απο την  κληρωτή βουλή για την έκδοση προβουλεύματος και την συζήτηση του με πειθαρχία και τάξη εν ορισμένο χρόνο στην εκκλησία του δήμου απο εθελοντές αγορητές για την ψήφιση και παραγωγή νόμων. Αυτή την διαδικασία που θα παιδεύσει πολίτες και την δημιουργία πολιτικής εταιρείας που θα εισηχθεί στο κοινοβούλιο με στόχο την πολιτειακή μεταβολή του συστήματος αποσπώντας την εξουσία απο την  κάστα των πολιτικών στον δήμο. Θα διαδώσουμε το εγχειρίδιο πολιτικής αυτοργάνωσης καθιστώντας τους πολέμους και τις επαναστάσεις αχρείαστες!

 

 

ΚΡΑΤΟΣ ΔΗΜΩΝ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μεγιστίας Δωδωναίος Κήρυξ

  

 

Νόμοι
Ποινές - Δικαιώματα
Κοινωνική - Οικονομική Πολιτική
Σοφιστική Σχολή
Συνδρομές - Εισφορές


Επιστροφή